မဂၤလာပါ ခ်စ္မိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔။ မင္းရဲေက်ာ္စြာ ဟာ စစ္တိုက္ေတာ္ရုံတင္မကဘူး သူရဲေကာင္းေတြကိုလည္း ခ်စ္တတ္တယ္။ ရန္သူ႔ဘက္ကသူရဲေကာင္းေတြေတာင္ ေခၚယူေတြ႕ဆုံၿပီး ခ်ီးေျမႇာက္ေလ့ရိွတယ္။ ထိုေခတ္ကဘုရင္ေတြဟာ ေလးစားစရာေကာင္းတယ္။ တိုက္ပြဲမွာ သူေသကိုယ္ေသတိုက္ၾကေပမယ့္ နားတ့ဲအခ်ိန္ေတြမွာတစ္ဖက္ သူရဲေကာင္းေတြကို ေခၚယူခ်ီးျမႇင္ၾကတယ္။ ရာဇာဓိရာဇ္ဘက္ကသူရဲေကာင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို မင္းရဲေက်ာ္စြာခ်ီးျမႇင့္ဖူးတယ္။ လဂြန္းအိန္ေတာင္ ေဆးကုဘို႔ ဘယ္လိုေခ်ာ့ေျပာေျပာမရလို႔ လက္လႊတ္လိုက္ရတာ။ သူကိုယ္တိုင္ သူစားတ့ဲေ႐ႊကြမ္းအစ္ထဲက ယာၿပီး လဂြန္းအိန္ကိုေကြၽးတာ။ မင္းရဲေက်ာ္စြာဆို ရာဇာဓိရာဇ္န႔ဲ ဟံသာဝတီသားတို႔ကလည္း ရိွန္တယ္။ သူတို႔မွာ သမိုင္းေၾကာင္းရိွသလို ယုံလည္းယုံၾကည္ထားၾကတာကို။ ထိုေခတ္က ဟူရာပုဏၰားတို႔ရ႕ဲစကားကို ဘုရင္ေတာင္အေလးထားတ့ဲေခတ္၊ ယုံၾကည္တ့ဲေခတ္ေလ။ အခုလည္းၾကည့္ဦး မင္းရဲေက်ာ္စြာန႔ဲေတြ႕မွဘဲ စစ္ပြဲေတာက္ေလ်ွာက္ရႈးံေနသလို အားထားရတ႕ဲသူေတြ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္က်ဆုံးေနရတယ္။ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ရာဇာဓိရာဇ္တို႔ ဟံသာဝတီသားေတြ တပန္းရုွံးေနတာလည္း ပါတာေနမွာေပါ့။ ဒီေနရာမွာ ကြၽန္ေတာ္တစ္ခုအ႔ံၾသတာေလး ေျပာပါရေစ။ ရာဇာဓိရာဇ္တပ္ဆုတ္ထြက္ေျပးသြားေတာ့ မင္းရဲေက်ာ္စြာက သူ႔ဖခင္ ဘုရင္မင္းေခါင္ကို ေျပာတယ္။ လိုက္ၿပီး ပဲခူးကိုသိမ္းဘို႔၊ ရာဇာဓိရာဇ္ကို အျပဳတ္ခ်ဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္။ ရာဇာဓိရာဇ္မွာ စစ္ေသနာပတိေတြလည္းမရိွေတာ့ဘူး၊ ေနာက္သူရဲေကာင္းသမိန္ဗရမ္းလည္း ဖမ္းထားၿပီးၿပီ။ အစြယ္က်ဳိးေနတ႔ဲဆင္ကို အလြယ္တကူတိုက္လို႔ရေၾကာင္း ေျပာေပမယ့္ ဘုရင္မင္းေခါင္က လက္မခံဘူးဗ်။ အ့ံၾသစရာ။ မိုးေလက်ၿပီ အင္းဝကို ျပန္မယ္တ့ဲ။ မင္းရဲေက်ာ္စြာ ထပ္ေတာင္းဆိုလြန္းလို႔ သားေနခ်င္ေနခဲ့ အေဖကေတာ့သမိန္ဗရမ္းကိုေခၚၿပီး အင္းဝကို ျပန္မယ္တ့ဲဗ်ာ။ ဘုရင္မင္းေခါင္လည္း ရာဇာဓိရာဇ္ကို ရန္သူဆိုေပမယ့္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာစစ္တိုက္ဖက္ဆိုေတာ့ သံေယာဇဥ္လည္းအနည္းငယ္ရိွခ်င္ရိွမွာေပါ့ေနာ္။ ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ေျပာၾကည့္တာပါ။ ထိုအခ်ိန္မွာ သူတို႔အသက္ေတြကလည္း ႀကီးေနၿပီေလ။ တကယ္တမ္း ဘုရင္မင္းေခါင္ၾကည္းတပ္န႔ဲ မင္းရဲေက်ာ္စြာေရတပ္ေပါင္းၿပီး ပဲခူးကိုသိမ္းပိုက္လိုက္ရင္ သမိုင္းဟာ တစ္မ်ဳိးတဖုံ ေျပာင္းသြားနိုင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ရာဇာဓိရာဇ္က ပဲခူးေတာင္မေနရဲေတာ့လို႔ သူ႔သားကိုနန္းေစာင့္ထားၿပီး မုတၱမထိ ေျပးတာ။ မိဖုရားေတြ သမီးေတာ္ေတြေကာေခၚေဆာင္သြားတာ။ ထိုအခ်ိန္ကရွင္ေစာပုဘုရင္မႀကီးေလာင္းလ်ာ ရွင္ျဖဴေလးေတာင္ မုတၱမဘက္တိမ္းေရွာင္တုန္းကပါေသးတယ္။
မင္းရဲေက်ာ္စြာလည္း မိုးတြင္းသုံးလပတ္လုံး ရာဇာဓိရာဇ္ပိုင္တ့ဲၿမိဳ႕ေတြကို တစ္ၿမိဳ႕ၿပီးတစ္ၿမိဳ႕ လိုက္သိမ္းေတာ့တာဘဲ။သန္လ်င္ကိုမတိုက္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆုံးပဲခူးကို တိုက္ပါေလေရာ။ သန္လ်င္ကို ခ်န္ခ့ဲတာ သူ႔အတြက္ မေကာင္းဘူးဆိုတာ သတိမထားမိခ့ဲဘူး။ ပဲခူးကို တိုက္ ေပမယ့္မသိမ္းနိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဝိုင္းဘဲဝိုင္းထားနိုင္တယ္။ တကယ္တမ္းမင္းရဲေက်ာ္စြာတပ္က စစ္ပန္းေနၿပီ၊ အညာသားေတြ မိုးတြင္းမွာ စစ္တိုက္ရေတာ့ ပိုပင္ပန္းတာေပါ့။ ထိုအခ်ိန္မွာ ရာဇာဓိရာဇ္က မုတၱမမွာ အနားယူၿပီး လူသူစုေဆာင္းၿပီး စစ္အင္အားျဖည့္ေနတယ္။ ေနာက္ဆုံး မိုးကုန္ေတာ့ မင္းရဲေက်ာ္စြာတပ္ကို ရာဇာဓိရာဇ္န႔ဲ သူ႔သား ဗညားက်န္းတို႔ညႇပ္တိုက္ဘို႔စီစဥ္တယ္။ မုတၱမကေန ေရေၾကာင္းန႔ဲ မုတၱမေကြ႕ကိုျဖတ္ၿပီး သန္လ်င္ကိုတပ္စြဲတယ္။
လာပါၿပီ အ့ံၾသစရာေတြ လာပါၿပီ။ ရာဇာဓိရာဇ္ကစစ္တိုက္မယ္ဆိုေတာ့ သူ႔ရ႕ဲထုံစံအတိုင္း ဟူးရာပုဏၰားေတြကို ေဗဒင္ေမးတာေပါ့ဗ်ာ။ ပုဏၰားသုံးဦးေဟာခ်က္ကေၾကာက္စရာ။ မင္းရဲေက်ာ္စြာ တန္ခူးလဆန္း၄ ရက္မွာ ကံေတာ္ကုန္မယ္တ့ဲ။ ရာဇာဓိရာဇ္လည္း သူ႔သားကို တန္ခူးလဆန္း ၃ရက္ေန႔ ညႇပ္တိုက္ဘို႔ အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။ မင္းရဲေက်ာ္စြာတပ္လည္း စစ္ပန္းတာကတစ္ေၾကာင္း ၊ညႇပ္တိုက္ခံရတာကတစ္ေၾကာင္း အေျခအေနမလွဘူးေပါ့။ ေဗဒင္ယုံတ့ဲ ရာဇဓိရာဇ္က လဆန္း၄ရက္ေန႔ မင္းရဲေက ်ာ္စြာကို စီးခ်င္းထိုးဘို႔ စိန္ေခၚပါေလေရာ။ ဟိုကလည္း သူအမုန္းဆုံးသူကို တိုက္ရမွာဆိုေတာ့လာထားေပါ့။ ထို႔အတူဘဲ အင္းဝဘက္ကပုဏၰားေတြကလည္း ကံနိမ့္တာကိုသိေတာ့ မင္းရဲေက်ာ္စြာကို မတိုက္ဘို႔တားတယ္။ မရ ၊ ေသနာပတိေတြ မွဴးႀကီးမတ္ႀကီးေတြေျပာလည္းမရ။ အသက္ကလည္းငယ္တယ္၊ မင္းသားဆိုေတာ့ ငါလုပ္မယ္ဘယ္သူမွမတားန႔ဲပုံစံမ်ဳိး ျဖစ္မွာေပါဗ ်ာ။ ရာဇာဓိရာဇ္က စီးခ်င္းထိုးရင္ သူေၾကာက္တာတစ္ခုရိွတယ္။ သမိန္ဗရမ္းအဖမ္းခံရတုန္းက ပါသြားတ့ဲ ဗဂမက္ဆင္ကို စီးခ်င္းတိုက္ပြဲမွာ ေတြ႕မွာစိုးရိမ္ေနတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ စီးၿပီး တိုက္ခဲတ့ဲ ဆင္ဆိုေတာ့ သူလန္႔ေနတယ္။ ေနာက္ဆုံး ထိုဆင္ကိုထိန္းခဲ့တ့ဲ ဆင္ဦးစီးေခၚၿပီး တာဝန္ေပးတယ္။ ရန္သူတပ္ထဲဝင္ၿပီး ထိုဆင္ရ႕ဲ့ေျခေထာက္ကို သံမႈိရိုက္ခိုင္းသတ့ဲဗ်ာ။ ေၾသာ္ ကြၽတ္ ကြၽတ္...။ ခိုင္းရက္ပါေပ့ သခင္ရယ္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေဖ့သားႀကီးဆို။ ဆင္ဦးစီးလည္း ခိုးဝင္ၿပီး ဆင္နားကပ္ေတာ့ ဆင္က သူ႔သခင္ကိုမွတ္မိၿပီး ငိုေရာတ့ဲဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ တစ္စို႔စို႔ ႀကီးျဖစ္ေနၿပီ မိတ္ေဆြတို႔ေရ။ လူန႔ဲ တိရစၦာန္ရ႕ဲ လြမ္းခန္း ျမင္ကြင္းေပါ့။ နွစ္ဦးသား ဖက္ငိုၾကသတ့ဲ။ ဆင္ဦးစီးလည္း ရာဇာဓိရာဇ္ခိုင္းတ့ဲအတိုင္း မလုပ္ရက္ေတာ့ ပါးစပ္န႔ဲဘဲ ဆင္ကိုမွာသတ့ဲ။ မနက္ျဖန္တိုက္ပြဲမွာ ဟံသာဝတီဘက္ မင္းတိုက္ရင္ ငါတို႔ တစ္ေဆြမ်ဳိလုံး အသတ္ခံရမွာ လို႔ေျပာၿပီး ဒီအတိုင္း ျပန္လာခ့ဲတယ္။ ရာဇာဓိရာဇ္ ျပန္သံေတာ္ဦးတင္ေတာ့ ဟိုကဘယ္လက္ခံမလဲ။ သူ႔ဘို႔ပဲ ၾကည့္တ့ဲသူဆိုေတာ့ ဆင္ဦးစီးန႔ဲ တစ္ေဆြးမ်ဳိးလုံးဖမ္းထားတယ္။ မနက္ျဖန္ ဗကမတ္ဆင္က သူတို႔ကိုတိုက္တာန႔ဲ အားလုံးသတ္ေစတ့ဲဗ်ာ။
စီးခ်င္းထိုးမယ့္ေန႔ေရာက္ေတာ့ ရာဇာဓိရာဇ္တို႔ဘက္က တပ္ျပင္ၿပီးေတာင္ အင္းဝဘက္မွ ဘာမွလႈပ္ရွားမႈမရိွဘူး။ မင္းရဲေက်ာ္စြာ ကံနိမ့္ေနတာသိေတာ့ တပ္မျပင္ဘူးေပါ့။ ရာဇာဓိရာဇ္ကလည္း ဒီေန႔ဆိုမွဒီေန႔ စီးခ်င္းထိုးခ်င္ေနတာေလ။ ဟိုကမလႈပ္ေတာ့ မရိုးမ႐ြျဖစ္ေနတာေပါ့။ သူ႔တပည့္အမတ္တိန္ကို စစ္သည္၅၀၀၀န႔ဲ မင္းရဲေက်ာ္စြာကို သြားဆြခိုင္းတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ မင္းရဲေက်ာ္စြာကလည္း ဇမၺဴတစ္ခြင္မွာ ဗိုလ္မထားခ်င္တ့ဲ စစ္သူရဲေကာင္းေလ။ ေနာက္ဆုံးဘယ္သူတားတားဂရုမစိုက္ဘဲ ထြက္တိုက္ပါေလေရာ။ သူထြက္ေတာ့ ေနာက္ကလိုက္ထြက္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ မင္းရဲေက်ာ္စြာကသူ႔ရဲလက္စြဲေတာ္ ငခ်စ္ခိုင္ဆင္ကိုစီးၿပီး သူတိုက္ခ်င္လြန္းတ့ဲ သူသိပ္မုန္းတ့ဲ ရာဇာဓိရာဇ္ဆီကို ဦးတည္တိုက္ပါေလေရာ။ သူ႔ေနာက္က အနီးဆုံးပါသြားတာက ေျမဒူးစားမင္းနနၵသူ။ သူစီးလာတာက ဗကမတ္ဆင္။ ရာဇာဓိရာဇ္က သူ႔သားနွစ္ေယာက္ကို ဝဲယာထားၿပီး တပ္သုံးတပ္န႔ဲေစာင့္ေနတယ္။ ထိုအခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္လဲဆိုေတာ့ ဗကမက္ဆင္ ေဗြေဖာက္ေတာ့တာဘဲ။ တကယ့္အခ်ိန္မွ ျဖစ္ရတယ္လို႔ကြာလို႔ဘဲ ျမည္တြန္ေတာက္တီးမိတယ္မိတ္ေဆြတို႔ေရ။ ဗကမက္ႀကီးက အင္းဝတပ္ေတြကို လိုက္ျဗင္းသတ့ဲဗ်ာ။ သူ႔ေပၚမွာရိွတ႔ဲသူေတြကို ခါခ်ၿပီး အင္းဝဘက္ကိုျပန္တိုက္ေနတာ။ အင္းဝတပ္ဖရိုဖရဲျဖစ္ၿပီး ထိုဆင္ကိုဝိုင္းခ်ေတာ့ ေတာထဲဝင္ေျပးသြားတယ္။ ထိုအေျခအေနကို မင္းရဲေက်ာ္စြာမသိဘူးေလ၊သူကစထြက္ကတည္းက ခ်ြန္းကုန္ဖြင့္ၿပီး ရာဇာဓိရာဇ္ဆီ တဟုန္ထိုးသြားေနတာကို။ ေနာက္ကတပ္ေတြန႕ဲ အဆက္ျပတ္သြားၿပီ။ မိတ္ေဆြတို႔သာ ျမင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ဗ်ာ။ ကြင္းျပင္ႀကီးမွာ တပ္သုံးတပ္ေရွ႕သူ႔ဆင္ႀကီးကထီးထီးႀကီး။ သူ႔ရ႕ဲကိုယ္ရံေတာ္တပ္ေတာ့ပါတာေပါ့။ မင္းရဲေက်ာ္စြာက ရာဇာဓိရာဇ္ကိုတိုက္ေတာ့ ရာဇာဓိရာဇ္က သူ႔ဆင္န႔ဲဆီးခံၿပီး သားနွစ္ေယာက္ကို ညႇပ္တိုက္ဘို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္ေတာ့တယ္။ ပြဲကေတာ့ၾကမ္းေနၿပီ။ အင္အားကေတာ့ မမ်ွဘူး။ မင္းရဲေက်ာ္စြာကိုယ္ရံေတာ္တပ္ကလည္း သူတို႔သခင္အတြက္ အေသခံကာကြယ္ေတာ့ ရာဇာဓိရာဇ္တို႔ ပြဲမသိမ္းနိုင္ျဖစ္ေနတယ္။ ထိုအခ်ိန္မွာဘဲ လက္စြဲေတာ္ ငခ်စ္ခိုင္က သူ႔သခင္ကိုခါခ်ၿပီး ေတြ႕တာမွန္သမ်ွ လိုက္တိုက္သတ့ဲဗ်ာ။ အ့ံၾသဘို႔မေကာင္းလြန္းဘူးလား။ သမိုင္းကေတာ့ အရက္အလြန္အကြၽံတိုက္လို႔တ့ဲ။ စစ္ထြက္ရင္ အရက္တိုက္တာ ထူးဆန္းတာမွမဟုတ္တာ။ ကံနိမ့္တယ္ဆိုတာ ဒီလိုလားလို႔ေတာင္ ေတြးမိတယ္။ မင္းရဲေက်ာ္စြာဟာဆင္ေပၚကက်ၿပီး ခါးက်ဳိးသြားတယ္။ ေနာက္ဆုံး အရွင္ဖမ္းမိသြားတယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။
သူတို႔နွစ္ဦး ေနာက္ဆုံးေတြ႕ဆုံခန္းေလးက ရင္နင့္စရာဗ်။ ထိုအခန္းေလးကို ကြၽန္ေတာ္မေရးရက္ေတာ့လို႔ ရပ္နားပါရေစ ။ မိတ္ေဆြတို႔ဖတ္ခ်င္ရင္ ရာဇာဓိရာဇ္အေရးေတာ္ပုံက်မ္းကိုဘဲ ရွာဖတ္လိုက္ပါေနာ္။ အားလုံးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
က်မ္းကိုး- ရာဇာဓိရာဇ္အေရးေတာ္ပုံက်မ္း(နိုင္ပန္းလွ)
