သူနဲ႔ ဒီဘဝမွာ စေတြ႕ခဲ့ၾကတာ သူ႔ကို ဟိုးခ်င္းေတာင္တန္းေတြေပၚကေန ေခၚခဲ့တုန္းကေပါ့။အဲ့တုန္းက သူက လသားအရြယ္ဘဲရွိေသးတယ္။ အေမနဲ႔ခြဲခဲ့ရတာရယ္ ႏို႔မျပတ္ေသးတာရယ္ေၾကာင့္ အေတာ္ပင္သနားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ႏို႔ဆာေနလို႔ တအိုင္အိုင္နဲ႔ သူ ေအာ္ရွာပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ သူ႔ကို ႏို႔ဗူးေဖ်ာ္တိုက္ခဲ့ရတာပါ။
ေခၚလာခဲ့တုန္းက သူက ေယာက်ာၤးႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္သီးဆုပ္အရြယ္ပါပဲ ဒါေပမယ့္ တစ္ႏွစ္ေလာက္အၾကာေတာ့ သူက ဝက္တစ္ေကာင္နီးနီးးျဖစ္သြားၿပီေပါ့။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ဝက္ႀကီးလို႔ေခၚမိျပန္ရဲ႕။ဒါေပမယ့္ အျခားလူေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က သူေတြက သူ႔ကို "ပိစိ"လို႔ ေခၚၾကေလရဲ႕။
ပိစိႀကီးလာေပမယ့္ ပိစိ ဟာ ကေလးဆိုးႀကီးလိုပါပဲ သခင္ေတြနဲ႔ေတြ႕ရင္ ကေလးဆိုးႀကိလိုလုပ္ျပျပတတ္တယ္။အဲ ဒါေပမယ့္ လူစည္ကားတဲ့ေနရာမွာရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္သမွ် လမ္းသြားလမ္းလာေတြကိုေတာ့ လိုက္ဆြဲေတာ့တာပဲဗ်ာ။ အစကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ခ်ဳပ္ထား၊သံႀကိဳးနဲ႔ခတ္ထားၾကေပမယ့္ ေရရွည္မရပါဘူး။ အျပင္ေတြထြက္လည္ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို လိုက္ဆြဲၿမဲပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ အေဖကဘဲ ပိစိက မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ဒီပံုအတိုင္းဆိုရင္ အဆိပ္ခ်သြားလိမ့္မယ္ ဓားနဲ႔ ခုတ္လိုက္လိမ့္မယ္ဆိုၿပီး ပိစိကို လိုခ်င္ေနတဲ့ သူ႔အသိဆီကို ေပးလိုက္ဖို႔၊ အဲ့မွာ ပိုက်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္းနဲ႔ လူသူကင္းေဝးတဲ့ ျခံအက်ယ္ရီးျဖစ္လို႔ ပိစိက ေဘးကင္းမွာပါလို႔ အၾကံေပးတယ္။ ပိစိကို မခြဲႏိုင္ေပမယ့္ သူေဘးကင္းဖို႔အတြက္ ပိစိကို ခြဲခြာလိုက္ရတယ္။
(ps. ဤ post အား esteem နဲ႔ good-karma လာ vote ပါေစ 😁)