လူတိုင္းတြင္ ကိုယ္စီကိုယ္စီ မိမိႀကိဳက္ရာဝါသနာမ်ားရွိေလ့ရွိၾကခ်ည္းသည္သာျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕မွာ စာဖတ္ဝါသနာပါၾကသည္။ အခ်ိဳ႕က ပန္းခ်ီဆြဲဝါသနာပါသည္။ အခ်ိဳ႕က သီခ်င္းဆိုရသည္ကို ဝါသနာပါ၍ အခ်ိဳ႕မွာ ကရသည္ကို ဝါသနာပါသည္ စသည္ျဖင့္ ေတြ႕ဖူးၾကမည္ထင္ပါသည္။သို႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕သည္ မိမိ၏ ဝါသနာ၊မိမိႀကိဳက္ရာကို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း၊အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္စြမ္းရွိၾကေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕မွာ မိမိ၏ ဝါသနာကို အိမ္မက္ပင္မက္ခြင့္မရွိၾကပါ။
ဝါသနာ(hobby or interest)ဟူသည္ကို ခ်မ္းသာေသာ၊ျပည့္စုံေသာ မိသားစုအသိုင္းအဝိုင္းမွ လူမ်ားသာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အေကာင္းအထည္ေဖာ္ခြင့္ရွိၾကၿပီး ဆင္းရဲေသာ၊မျပည့္စုံေသာ အသိုင္းအဝိုင္းမွ ကေလးငယ္မ်ား၊လူငယ္မ်ားသည္ မိမိ၏ ဝါသနာကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ေဝးစြ မိသားစု စားဝတ္ေနေရး မိမိစားဝတ္ေနေရး အတြက္ ေရွ႕တန္းတင္ေနၾကရသည္မဟုတ္ပါလား။
မည္မွ် မိမိ၏ ဝါသနာႏွင့္ ေဝးရာတြင္ ေနရသည္ဆိုလွ်င္ မိမိဘာဝါသနာပါသည္ကို ေမ့ေပ်ာက္ျဖစ္ရသည္အထိ၊ မိမိဘာဝါသနာပါသည္ကို မသိျဖစ္ရသည္အထိ ကိုပင္ ဝါသနာႏွင့္ ေဝးရာအရပ္တြင္ေနထိုင္ၾကရသည္။ ထို႔အျပင္ ျမန္မာျပည္ရွိ လူငယ္(youth)မ်ားသည္ အေျခခံလူတန္းစား၊လူလတ္တန္းစား မ်ားသာ အမ်ားစုျဖစ္၍ ျမန္မာလူငယ္မ်ား၏ ဝါသနာထက္ ေပ်ာ္ရာမွာ မေနနဲ႔၊ေတာ္ရာမွာ ေနဟူသည့္ ဘဝကိုေရာက္ၾကရပါသည္။
စာေရးသူ ကိုယ္တိုင္သည္လဲ အခ်ိဳ႕ဝါသနာမ်ားကို စြန္႔လႊတ္ထားရပါသည္။ ဥပမာ ဆိုရလွ်င္ ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ ခရီးတိုထြက္ျခင္း၊ေတာင္တက္ျခင္း၊ေရကူးျခင္း၊ ပန္းခ်ီဆြဲျခင္း ႏွင့္ စားပြဲတင္တင္းနစ္ၿပိဳင္ျခင္း စသည္တို႔ကို အေျခအေနတစ္ခုအရ စြန္႔လႊတ္ထားရသည္။ စာေရးသူ၏ မိသားစုအသိုင္းအဝိုင္းသည္လည္း အခ်မ္းသာႀကီးထဲမွမဟုတ္ေသာေၾကာင္ထို႔ဝါသနာေတြထက္ ျဖစ္သင့္တဲ့ ေနထိုင္မႈစားေသာက္ပံုစံကို လက္ခံရပါသည္။
ျဖစ္ခ်င္တာထက္ ျဖစ္သင့္တာကို ဦးစားေပးရျခင္းသည္ ဝါသနာႏွင့္ေဝးရာသို႔ ေရာက္ရွိသြားရျခင္းပင္ျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ယခုကဲ့သို႔ ဝါသနာပါေသာ စာေရးျခင္းကို လုပ္ကိုင္ခြင့္ရရွိသည္ကိုပင္ အလြန္ကံထူးပါေပသည္။ အစဥ္အၿမဲလုပ္ခြင့္ရျခင္မိသည္။ထို႔ေၾကာင့္ MSC မွ member မ်ားလည္း မိမိဝါသနာပါရာကို အစဥ္အၿမဲလုပ္ကိုင္ေနႏိုင္ျခင္းျဖင့္ ခ်မ္းသာျခင္းဟူသည္ကို ရရွိပိုင္ဆိုင္ၾကပါေစ။
