ဆင္းရဲျခင္းႏွင့္ခ်မ္းသာျခင္းသေဘာတရားတို႔ကိုေဝဖန္မႈျပဳရလ်ွင္ဦးစြာဘဝႏွစ္မ်ိဳးကိုေတြၿမင္ရမည္ျဖစ္သည္။ေရအစုန္ေလအဟုန္ျဖင့္ရြက္တိုက္သြားႏိုင္ေသာဘဝကတစ္မ်ိဳး လိႈင္းအထန္ေရအဆန္တြင္လူးလြန္႔ေက်ာ္ျဖတ္ရေသာဘဝကတဖံုဘဝႏွစ္မ်ိဳးရွိေပသည္။
ေလာကဓံကိုေက်ာေကာ့ေအာင္ခံထားရသျဖင့္ထုသားေပသားရသူျဖစ္သည့္တိုင္ၾကံ႕ၾကံ႕ခံရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားႏိုင္သူတို႔မွာဘဝရသ ဘဝဓမၼတို႔ထံုမႊန္းကာအညတရသူေတာ္ေကာင္းအျဖစ္မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ႏိုင္၏။
ေလထန္တိုင္းသာပြင့္ေႀကြပါမူဘယ္မွာပန္းမ်ားက်န္မည္နည္း။လႈိင္းပုတ္တိုင္းသာကမ္းျပိဳပါမူဘယ္မွာေျမႀကီးက်န္မည္နည္း။က်ရႈံးတိုင္းသာငိုရပါမူဘယ္မွာမ်က္ရည္က်န္မည္နည္း။အေမွာင္တဝက္လင္းတဝက္သည္တရက္တခါႀကံဳရျမဲတည္းဟူ၍ငယ္စဥ္ဘဝကႏွစ္သက္ခံစားမိေသာကဗ်ာတစ္ပိုင္းတစ္စကိုသတိရမိရင္းေလာကဓံတရားႏွင့္ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ရေလတိုင္းမတုန္မလႈပ္ျဖစ္ဖို႔လိုအပ္လွသည္။
ကာလနိယာမသေဘာတရားအရသူေဌးႏွင့္ဆင္းရဲသားႀကားကတၱားျခားထာေသာဂုဏ္မာနတတိုင္းျပိဳကြဲေလေတာ့သည္။
အခ်ိန္တိုက္စားမႈႏွင့္အတူေျပာင္းလဲသြားတတ္ေသာသေဘာတရားပင္ျဖစ္သည္။ပုရြက္ဆိတ္တို႔ကိုစားေသာငွက္တို႔မွာပုရြက္ဆိတ္အစာျဖစ္ရျပန္၏။သစ္တစ္ပင္ကိုအသံုးျပဳ၍သန္ေပါင္းမ်ားစြာေသာမီးျခစ္ဆံမ်ားလုပ္ႏိုင္၏။သို႔ရာတြင္သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာသစ္ပင္တို႔ေလာင္က်ြမ္းေအာင္မီးျခစ္ဆံတစ္ေခ်ာင္းသာလိုအပ္သည္။ထို႔ေႀကာင့္ဘဝတြင္မည္သူ႔ကိုမ်ွမႏိွမ့္ခ်မိပါေစႏွင့္ဟုပညာရွိတို႔ကသတိေပးျခင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ဘဝစံႏႈန္းကိုကိုနားမလည္ေသာေႀကာင့္သာႀကြယ္ဝေသာဘဝကိုမက္ေမာႀကျခင္း ရာထူးအာဏာကိုတပ္မက္ႀကျခင္းျဖစ္ေပသည္။
အေရးႀကီးလွသည္မွာကားဆင္းရဲသည့္ဘဝသို႔က်ေရာက္ေနသည့္တိုင္ေလးနက္လွသည့္ဘဝဦးတည္ခ်က္ရွိရန္ႏွင့္ယင္းဦးတည္ခ်က္အားမ်က္ခ်ည္ပ်က္မခံဖို႔ျဖစ္သည္။ဘဝခံယူခ်က္မွန္ကန္စြာျဖင့္ေအးခ်မ္းမြန္ျမတ္ေသာဘဝကိုလူတိုင္းတည္ေဆာက္ႏိုင္ဖို႔လိုသည္။ဦးတည္ခ်က္ျဖင့္အလုပ္လုပ္ႀကသည့္အခါဘယ္အခါမွေနာက္မဆုတ္ပါႏွင့္။ဘဝ၏အရင္းအႏွီးအစစ္အမွန္မွာကိုယ္က်င့္တရားႏွင့္ပညာသာမဟုတ္ပါေလာ။
