အပိုင္း (၃)
https://steemit.com/myanmar/@minsoenaing/5th6hd-eya-saota-athktakabaotnthla
ပိုင္း(၄)
ျပီးေနာက္ သူ႔ဝတ္ရံုထဲမွ ေၾကးပုရပိ္ုဒ္တစ္ခုကိုထုတ္ကာ ပုရိပိုဒ္ေပၚတြင္ ေရးသားထားေသာစာမ်ားကို ဖတ္လိုက္ သည္။ တဖန္ ေက်ာက္နံရံတြင္ ကပ္ထားေသာ သစ္သားစင္ကေလးေပၚမွ ဖန္ပုလင္းၾကီးႏွစ္လံုးကို ယူလိုက္ျပန္သည္။ ရာဂ်စ္ကိုင္၏ အမူအရာမွာေအးေအးေဆးေဆး မဟုတ္ေပ။တိုေတာင္းလွေသာ အခ်ိန္ကေလးအတြင္း မိမိလုပ္ရမည့္ အလုပ္ကို အျမန္ဆံုးျပီးစီးေအာင္လုပ္ေနရေသာ အမူအရာမ်ိဳးျဖစ္သည္။ မ်က္လံုးကလည္း မၾကာခဏဝင္ေပါက္တံခါးဆီသို႔ ၾကည့္ေနသည္။ ဖားဖိုကမီးမွာလည္း အပူရွိျပင္း၍ျပင္း၍လာေလ၏။ ဆယ္မိနစ္ခန္႔ၾကာေသာ္ ရာဂ်စ္ကိုင္သည္ ဖန္ပုလင္းထဲမွ ေဆးရည္တစ္စက္ႏွစ္စက္ခန္႔ ေက်ာက္အိုးထဲသို႔ေလာင္းထည့္လိုက္သည္။ခ်က္ျခင္းပင္ ေက်ာက္အိုးထဲမွ မီးလံုးၾကီး တစ္လံုး က ဝုန္းကနဲထြက္လာေလ၏။ ရာဂ်စ္ကိုင္က ေက်နပ္အားရသည့္ အမူအရာမ်ိဳးျဖင့္ျပံဳးလိုက္၏ ေၾကးပုေရပိုဒ္ကို တဖန္ ၾကည့္လိုက္ျပန္၏။ တဖန္ ဒုတိယဖန္ပုလင္းကိုဖြင့္၍ ေက်ာက္အိုးထဲသို႔ ေဆးရည္သံုးေလးစက္ထည့္လိုက္ျပန္သည္။
ခ်က္ျခင္းပင္ ေက်ာက္အိုးထဲမွ အျပာေရာင္ အလင္းမ်ားထြက္လာကာ ထိုအျပာေရာင္မွ တေျဖးေျဖး အနီေရာင္သို႔ ေျပာင္းလာသည္။ အနီေရာင္မွတဖန္ လိေမၼာ္ေရာင္သို႔ ကူးေျပာင္းလာသည္။ ေနာက္ဆံုးလိေမၼာ္ေရာင္မွ ေရႊေရာင္သို႔ကူး ေျပာင္းလာကာ လွ်ိဳ႔ဝွက္ခန္းတစ္ခုလံုးမွာလည္း ေရႊေရာင္ေတာက္ေနသည္။ ရာဂ်စ္ကိုင္သည္ ေက်နပ္အားရသည့္ အမူ အရာမ်ိဳးျဖင့္ လက္ဝါးႏွစ္ဖက္ကို အားရပါးရပြတ္လိုက္ကာ ေၾကးညွပ္ၾကီးတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ညွပ္၍ ေက်ာက္အိုးကို ဖားဖို ေပၚမွခ်လိုက္သည္။ ျပီးမွ ေက်ာက္အိုးထဲမွေၾကးရည္မ်ားကို ဖားဖိုေဘးရွိ ေက်ာက္ခြက္ထဲသို႔ ေလာင္းထည့္လိုက္သည္။ ေက်ာက္ခြက္ထဲတြင္ရွိေနေသာနက္နက္အေရမ်ားမွာ ေၾကးရည္၏ အပူရွိန္ေၾကာင့္ ပြက္ပြက္ဆူတက္လာသည္။
ရာဂ်စ္ကိုင္သည္ သံုးမိနစ္ခန္႔ေစာင့္ဆိုင္းျပီးေနာက္ ေက်ာက္ခြက္ထဲသို႔ လက္ႏိႈက္လိုက္သည္။ ေက်ာက္ခြက္ထဲမွ လက္ ကိုျပန္ႏႈတ္လိုက္ေသာအခါတြင္မူ ရာဂ်စ္ကိုင္၏လက္ထဲတြင္ ေရႊခဲၾကီးတစ္ခဲပါလာေလသည္။
“အိုး”
ေမာင္ေမာင္ပါးစပ္မွ အာေမဋိတ္သံက လြတ္ထြက္သြားေလ၏။ ရာဂ်စ္ကိုင္သည္ ေရႊခဲၾကီးကို သူဝတ္ထားေသာ ဝတ္ရံုျဖင့္ အသာအယာပြတ္ကာ သူ႔ေဘးတြင္ ခ်ထားေသာ ဆိတ္ေရအိတ္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။ ျပီးေနာက္ ဖန္ပုလင္း ႏွစ္လံုးႏွင့္ ေၾကးပုရပိုဒ္ကိုလည္း ဆိတ္ေရအိတ္ထဲသို႔ထည့္ကာ ဖားဖိုမွမီးကိုေရေလာင္း၍ ျငိမ္းသတ္လိုက္သည္။
ယခုေတာ့မူ ေမာင္ေမာင္က ရာဂ်စ္ကိုင္၏ဘဝမွန္ကိုသိလာသည္။ ဒီလူသည္ ေရႊျဖစ္ႏိုင္ေသာပညာရပ္ကို ခိုးယူလို၍ ဤအဖြဲ႔အတြင္းလူယံုတစ္ေယာက္သဖြယ္ အဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္လာေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ပံုရေပသည္။ ရာဂ်စ္ကိုင္သည္ သူလိုခ်င္ေသာ ပစၥည္းရျပီျဖစ္၍ လွ်ိဳ႔ဝွက္ခန္းထဲမွထြက္ရန္ ဆိတ္ေရကို ဝတ္ရံုေအာက္သို႔ ထိုးထည့္လိုက္သည္။
ေမာင္ေမာင္ကလည္း ဆုတ္ဆိုင္းမေနေတာ့ဘဲ ေက်ာက္တံခါးကိုတြန္းဖြင့္လိုက္သည္။ ရာဂ်စ္ကိုင္မွာ အခန္းထဲသို႔ ဝင္လာေသာ ေမာင္ေမာင့္ကိုျမင္သည္ႏွင့္ ထိတ္ထိတ္လန္႔လန္႔ ျဖစ္သြားေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ထိတ္လန္႔သြားေသာ သူ႔အမူ အရာကို ျပင္လိုက္ကာ…..
“ကၽြႏ္ုပ္တို႔အဖြဲ႔ဝင္မ်ားသာ ဝင္ရေသာ အခန္းကို သင္ကဘာေၾကာင့္ဝင္လာရသနည္း” ဟု တင္းမာေသာ အသံျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။”
ေမာင္ေမာင္က ပုခံုးကိုတြန္႔လိုက္သည္။
“သင္ေရာ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီအခန္းထဲကို ဒီအခ်ိန္ၾကီးေရာက္ေနရတာလည္း”
ေမာင္ေမာင္က ေအးေဆးတည္ျငမ္ေသာအသံျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။
“ကၽြႏ္ုပ္သည္ အၾကီးအကဲ၏အဖြဲ႔ဝင္မ်ားျဖစ္၍ ဤလွ်ိဳ႔ဝွက္ခန္းသို႔ဝင္ႏိုင္ခြင့္ရွိသည္။”
“သင္က အၾကီးအကဲအဖြဲဲ႔ဝင္ဆိုေသာ္လည္း ကၽြႏ္ုပ္ကေတာ့မူ သင့္ကို လူလိမ္တစ္ေယာက္လို႔သိထားပါတယ္။ သင္က ပံုမွန္သာဆိုရင္ ဘာေၾကာင့္ေဆးပုလင္း ႏွစ္လံုးႏွင့္ ေၾကးပုရပိုဒ္က သင့္ကိုယ္ရံုထဲတြင္ ဖြက္ထားရပါသလဲ“
ရာဂ်စ္ကိုင္မွာ သူ႔အေၾကာင္းကို ေမာင္ေမာင္သိထားျပီးျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္ပါသည္။ရာဂ်စ္ကိုင္သည္ အေတာ္ၾကာ ေအာင္ေတြေဝေနျပီးေနာက္….
ကဲ…မစၥတာေမာင္ေမာင္ ခင္ဗ်ားလည္း ကၽြႏ္ုပ္အေၾကာင္းသိေနမွေတာ့ အမွန္အတိုင္းပဲေျပာျပပါ့မယ္။ဟုတ္ပါတယ္ ကၽြႏု္ပ္က ေရႊျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့နည္းကိုသိခ်င္လို႔ အဖြဲ႔ဝင္ခဲ့တာပါ။ခုေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္လိုခ်င္တဲ့ ေရႊျဖစ္နည္းကိုသိရျပီေလ။ ခင္ဗ်ား လက္တြဲမယ္ဆိုရင္ ခင္းဗ်ားကိုလည္းဒီနည္းေပးပါ့မယ္။”
“ခင္ဗ်ားအေၾကာင္းမသိပဲ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္လိုလုပ္ျပီး မိတ္ေဆြအျဖစ္လက္ခံရမလဲ”
ရာဂ်စ္ကိုင္သည္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို တစ္ခ်က္လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္သည္။
“ေကာင္းပီေလ ခင္ဗ်ားကၽြႏု္ပ္အေၾကာင္းသိခ်င္ရင္ ေျပာျပပါ့မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအခန္းထဲမွာၾကာၾကာ ေနလို႔မျဖစ္ေတာ့ ဘူး မစၥတာေမာင္ေမာင္ ဒီအခန္းက သူတို႔ရဲ႔လွ်ိဳ႔ဝွက္ခန္းမို႔ တျခားလူေတြဝင္တာကိုခြင့္မျပဳဘူး။ ခင္ဗ်ားအခန္းသြားၾကစို႔”
ေမာင္ေမာင္ႏွင့္ရာဂ်စ္ကိုင္သည္ လွ်ိဳ႔ဝွက္အခန္းမွထြက္ကာ တံခါးကိုေနသားတက်ျပန္ပိတ္လိုက္သည္။ ျပီးမွ ေမာင္ေမာင့္ အတြက္ ေပးထားေသာအခန္းသို႔ ျပန္လာၾကေလသည္။
“ကဲ…ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲဆိုတာ က်ဳပ္ကိုေျပာပါဦး”
ေမာင္ေမာင္က သူ႔အခန္းေရာက္သည္ႏွင့္ ရာဂ်စ္ကိုင္အား ေမးလိုက္ေလ၏။
“ကၽြႏု္ပ္နာမည္ ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီလို႔ေခၚပါတယ္၊ ေနတာက ရခိုင္ဘက္မွာေနတာပါ။ ကၽြႏု္ပ္တို႔မိဘေတြက ခ်မ္းသာ ၾကြယ္ဝတဲ့သူေတြပါ။ ကၽြႏု္ပ္ အထက္တန္းေအာင္တဲ့ႏွစ္မွာ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပစၥည္းဥစၥာေတြဆံုးရံႈးျပီး မြဲသြားပါတယ္။ ဆင္းဆင္းရဲရဲျဖစ္သြားလို႔ ကၽြႏု္ပ္မိဘႏွစ္ပါးဟာ စိတ္ထိခိုက္ျပီးေသဆံုးကုန္ပါတယ္။ တခ်ိန္ကခ်မ္းသာခဲ့တဲ့ ကၽြႏု္ပ္ဟာ ဆင္းရဲ လာတဲ့အခါ မေနႏိုင္ပါဘူး။ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာပဲေနခ်င္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ခ်မ္းသာတဲ့နည္းလမ္းကိုရွာခဲ့ပါတယ္။ အျမန္ဆံုး ခ်မ္းသာတဲ့နည္းကေတာ့ ေၾကးကိုေရႊျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့နည္းမဟုတ္လား…”
ေမာင္ေမာင္သည္ ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီ၏ အၾကံၾကီးပံုကို စိတ္ထဲမွၾကိတ္၍ ျပံဳးလိုက္မိသည္။
“ေရႊျဖစ္တဲ့နည္းကို တကယ္တတ္တာကေတာ့ ရိေခါရ္အၾကီးအကဲနဲ႔ အဆင့္ျမင့္ အဖြဲ႔ဝင္ေတြပဲ၊ ဒီကိုေရာက္ဖို႔ ျပီး ေတာ့ သူတို႔အားလံုးရဲ႔ ယံုၾကည္မႈရလာဖို႔ ကၽြႏု္ပ္သံုးႏွစ္ေလာက္ သူတို႔နဲ႔တသားတည္းျဖစ္လာေအာင္ က်ိဳးစားခဲ့ရတယ္။သူ တို႔ယံုၾကည္လာေတာ့မွ လွ်ိဳ႔ဝွက္အခန္းကို ဝင္ခြင့္ရတယ္။ မေန႔ညက ပထမဆံုးအၾကိမ္ လွ်ိဳ႔ဝွက္အခန္းကို ဝင္ခြင့္ရတာပဲ၊ မေန႔ညက သူတို႔ အဖြဲ႔ဝင္တစ္ဦးဆံုးသြားလို႔ လွ်ိဳ႔ဝွက္အခန္းထဲပို႔တဲ့အခါ ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ပါလာလို႔ လွ်ိဳ႔ဝွက္အခန္းရွိတဲ့ေနရာ ကိုသိရတယ္။ ဒီညကၽြႏု္ပ္လွ်ိဳ႔ဝွက္အခန္းကို တိတ္တိတ္ဝင္ၾကည့္ေတာ့ အင္မတန္လိုခ်င္ေနတဲ့ ေရႊျဖစ္နည္းပုရပိုဒ္နဲ႔ ေရႊျဖစ္ ႏိုင္တဲ့ေဆးရည္ေတြကိုရခဲ့တာပဲ၊ အခုဆိုရင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က ကမၻာေပၚမွာအခ်မ္းသာဆံုး ေရႊသူေဌးေတြျဖစ္ ေနျပီ မစၥတာေမာင္ေမာင္”
ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီက ေက်နပ္အားရေနသည့္ အသံၾကီးျဖင့္ အားပါးတရေျပာလိုက္ေလသည္။
“ေရႊလုပ္တဲ့နည္းေတာ့ သိပါျပီ၊ ေရႊျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့ေဆးရည္ကို ကၽြႏု္ပ္တို႔က ဘယ္လိုရွာယူရမလဲ…”
“ကၽြႏု္ပ္တို႔ရထားတဲ့ ေၾကးပုရပိုဒ္မွာ ေဆးရည္ေဖၚတဲ့နည္းေရာ ေရႊျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့နည္းေရာ ပါပါတယ္၊ အခု ေလာေလာဆယ္ ေဆးရည္ႏွစ္ပုလင္းရွိထားေတာ့ ေရႊအခ်ိန္ တစ္ရာေလာက္ကို လုပ္ႏိုင္ပါတယ္ မစၥတာေမာင္ေမာင္ရာ ကဲ. ကၽြႏု္ပ္နဲ႔ လက္တြဲႏိုင္တယ္မဟုတ္လား.”
“ခင္ဗ်ားနဲ႔လက္တြဲတာေတာ့ဟုတ္ပါျပီ ကၽြႏု္ပ္တို႔ဒီကဘယ္လိုထြက္ႏိုင္မလဲ က်ဳပ္ကလမ္းမသိဘူး”
“ဒီအတြက္မပူပါနဲ႔ မစၥတာေမာင္ေမာင္ ၊ ဒီကေနထြက္တဲ့လမ္းကို ကၽြႏု္ပ္သိပါတယ္။ ခင္ဗ်ားလိုက္မယ္ဆို ဒီည ပဲသြားၾကစို႔..”
ေမာင္ေမာင္က ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီ၏ အၾကံကိုသေဘာတူလိုက္သည္။ သို႔ျဖင့္ ထုပ္ပိုးထားေသာ သူ႔ပစၥည္းမ်ားကိုယူကာ ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီႏွင့္အတူ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ထားရာ အခန္းသို႔လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ ဆင္းတုေတာ္ေနာက္တြင္ ေက်ာက္ခံု ကေလး တစ္ခုရွိသည္။
“ဒီေက်ာက္ခံုကိုဖယ္လိုက္ရင္ အျပင္ကိုထြက္တဲ့ထြက္ေပါက္ရွိတယ္၊ ကၽြႏု္ပ္ကိုေခၚလာတုန္းက ဒီအေပါက္က လာ ခဲ့ရတာပဲ”
ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီသည္ ေမာင္ေမာင္၏ အကူအညီျဖင့္ ေက်ာက္တံုးကိုတြန္းေရႊ႔လိုက္သည္။
“ခင္ဗ်ားမွာ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးပါတယ္မဟုတ္လား….”
ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီက ေမာင္ေမာင့္လက္ထဲမွ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးကိုယူ၍ ေရွ႔သို႔ ထိုးၾကည့္လိုက္သည္ ။ရွည္လ်ားေသာ လိႈင္ေခါင္းတစ္ခုကိုေတြ႔ရျပီး လိႈင္ေခါင္းအဆံုးထိဆိုလွ်င္ အတန္ေဝးေသးသည့္ပံုေပၚပါသည္။ ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီႏွင့္ ေမာင္ေမာင္ တို႔သည္ တစ္ေရြ႔႔ေရြ႔လွမ္းလာခဲ့ရာ အေတာ္ေလးေရာက္လာသည္။လိႈင္ေခါင္းအတြင္းေအးစက္ေနသည္။ ေရွ႔ေရာက္လာ ေလေလ ေအးစက္မႈပိုလာေလေလ ျဖစ္ျပီး ေရွ႔ဘက္ဆီမွ ေရစီးသံလိုလိုၾကားလာရသည္။
“ေရွ႔ဘက္မွ ေခ်ာင္းေတြဘာေတြမ်ားရွိေနလား”
“ရွိတယ္ ကၽြႏု္ပ္တို႔နဲ႔ ေပႏွစ္ဆယ္ေလာက္အကြာမွာ ေရစီးသိပ္သန္တဲ့ ေခ်ာင္းတစ္ခုရွိတယ္။”
“ဒီလိုဆိုရင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ဘယ္လိုသြားၾကမလဲ.”
“လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေလာက္ကတဲက ကၽြန္ုပ္ တိတ္တိတ္လုပ္ထားတဲ့ ဝါးေဖာင္ကေလးတစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ ဒီေဖာင္ ကေလးနဲ႔ပဲ ေရစုန္ေမ်ာလိုက္သြားရင္ ဒီေနရာအျပင္ဘက္ေရာက္မယ္ထင္ရတာပဲ”
ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီ၏ ခရီးစဥ္မွာ တိက်မႈမရွိေပ။အကယ္၍ လိႈင္ေခါင္းအတြင္းမွ အျပင္သို႔မေရာက္ပဲ လမ္းခရီးတြင္ ေက်ာက္ေဆာင္တစ္ခုႏွင့္တိုက္မိ ျပီးဘဝဆံုးသြာႏိုင္ေလသည္။
“ခင္ဗ်ားအစီအစဥ္က စိတ္ခ်ရပါ့မလား.. ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီ၊ မေတာ္တဆ အျပင္မေရာက္ပဲ တစ္ခုခုနဲ႔တိုက္မျပီးေသေန ပါဦးမယ္”
“စြန္႔ေတာ့စြန္႔စားရမွာပဲ မစၥတာေမာင္ေမာင္၊ ကၽြႏု္ပ္တို႔ျပန္သြားလို႔လဲမျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေခ်ာင္းဆိုမွေတာ့ လမ္းဆံုးမွာ အျပင္ဘက္ေရာက္ကိုေရာက္ရမွာပဲ”
ေမာင္ေမာင္ကေတာ့မူ မေသခ်ာေသာလမ္းထက္ ေသခ်ာစိတ္ခ်ရေသာလမ္းသာသြားခ်င္သည္။ သို႔ျဖင့္အျခားလမ္း တစ္ခုအားရွာရန္ကို အၾကံျပဳလိုက္သည္။
“ကၽြႏု္ပ္ရွာၾကည့္ျပီးပါျပီ မစၥတာေမာင္ေမာင္ ဒီလမ္းကလြဲျပီးအျခားလမ္းမရွိပါဘူး။
ထိုအခိုက္ လိႈင္ေခါင္းအစပိုင္းေလာက္မွ ဆူဆူညံညံအသံေတြထြက္ေပၚလာသည္။ မီးတုတ္ေတြကိုင္ထားပံုရသည္ လူမ်ားလိုက္လာၾကျပီ။အလင္းေရာင္မ်ားျမင္ရ၏။
“ကၽြႏု္ပ္တို႔ ထြက္ေျပးတာကို ဟိုလူၾကီးေတြသိသြားၾကျပီ မစၥတာေမာင္ေမာင္ ေတြေဝေနလို႔မျဖစ္ဘူး လစ္ၾကစို႔။”
ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီသည္ ေျပာေျပာဆိုဆို ေမာင္ေမာင့္လက္ကို ဆြဲကာ သူေဖာင္ဖြဲ႔ထားသည့္ေနရာသို႔ ေျပးေလသည္။ ထိုအခိုက္ ဝီကနဲအသံႏွင္အတူ ျမားတံတစ္ခုေလထဲ ဝဲလာသည္။
“ဟာ ဟိုလူေတြ ကၽြႏု္ပ္တို႔ကို ျမားေတြနဲ႔ပစ္ေနျပီဗ်ိဳ႔၊ ျမန္ျမန္ေဖါင္ေပၚေရာက္ေအာင္တက္ၾကမယ္”
ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီ၏ သတိေပးသံ မဆံုးမီ ဝီကနဲ ဝီကနဲျမည္လ်က္ျမားတံမ်ားပလူပ်ံလာၾကသည္။ ေမာင္ေမာင္က ေနာက္မွ ေနာက္ေရာက္ယားသေဘာထားကာ ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီေနာက္သို႔အေျပးလိုက္ရသည္။ေမွာင္ကလည္းေမွာင္ လမ္းကလည္းၾကမ္း သည့္အတြက္ ဂိုက္တစ္ရာအတြင္း ဆယ္ၾကိမ္ေလာက္လဲက်ကာ ဒူးႏွင့္ တေဒါင္ဆစ္မ်ားမ်ားမွာ ပြန္းေပါက္ျပဲကုန္သည္။
“မီးဖြင့္ပါဦး ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီ ေမွာင္လို႔ဘာမွမျမင္ရဘူး”
“အို…မီးဖြင့္ရင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ကို ဒူးေလးနဲ႔ပစ္ႏိုင္ေအာာင္ ပစ္ကြင္းေပးသလို ျဖစ္ေနမွာေပါ့၊ သတိထားျပီးသာ ကၽြႏ္ုပ္ ေနာက္လိုက္ခဲ့ပါ့။ ကၽြႏ္ုပ္လုပ္ထားတဲ့ေဖာင္နားကိုေရာက္ခါနီးပါျပီ….”
သံုးမိနစ္ခန္႔ဆက္၍ေျပးခဲ့ျပီးေနာက္ ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီ၏ ေဖါင္ကေလးနားသို႔ေရာက္လာသည္။
“ေဖါင္ေပၚျမန္ျမန္တက္ မစၥတာေမာင္ေမာင္ ကၽြႏ္ုပ္ေဖာင္ခ်ည္ထားတဲ့ၾကိဳးကိုျဖဳတ္လိုက္ေတာ့မယ္..”
ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီက ေမာင္ေမာင္ေဖါင္ေပၚေရာက္သည္ႏွင့္ ေဖာင္ခ်ည္ထားေသာၾကိဳၚကိုျဖဳတ္ကာ ေဖာင္ကေလးကို ေရလည္သို႔တြန္းထုန္လိုက္သည္။ ေရစီေၾကာင္း၏ အဟုန္ေၾကာင့္ ေဖာင္ကေလးမွာတရိပ္ရိပ္ေျပးေလေတာ့သည္။
“ေမွာက္ ေမွာက္”
ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီသည္ ေျပာေျပာဆိုဆို ေမာင္ေမာင္၏ ကိုယ္လံုးၾကီးအား ေဖာင္ေပၚသို႔ ဆြဲခ်လိုက္သည္။ ရိေခါရ္ေတြ ပစ္လိုက္ေသာျမားတံမ်ားက ေမာင္ေမာင့္ကိုယ္ေပၚမွ တဝွီးဝွီးႏွင့္ျဖတ္ေျပးေနသည္။ ေဖာင္ကေလးမွာေရစီးေၾကာင္းတြင္ စက္တပ္ထားေသာ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ကေလးကဲ့သို႔ တရိပ္ရိပ္ေျပးေနသည္။ ေနာက္ဆံုး မီးတုတ္ကိုင္ထားေသာ လူၾကီးမ်ားမွာ ေမာင္ေမာင္တို႔ျမင္ကြင္းမွေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္။
ထိုအခါက်မွရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီနွင့္ ေမာင္ေမာင္တို႔သည္ ဝမ္းလ်ားထိုးေမွာက္ေနရာမွ ထထိုင္လိုက္ၾကသည္။ ေမာင္ေမာင္ က ေရစီးေၾကာင္းကို လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးျဖင့္ထိုးၾကည့္လိုက္သည္။ေရစီးအရွိန္မွာ တစ္နာရီမိုင္ငါးဆယ္ႏႈန္းခန္႔စီးေနသည္။
“ေရစီးကေတာ့အေတာ္သန္တာပဲဗ်ိဳ႔”
ရာဂ်စ္ဘနာဂ်ီက ေခါင္းကိုအသာအယာ ညိတ္လိုက္ကာ ေမာင့္ေမာင့္လက္မွ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးကိုယူ၍ ေရွ႔သို႔ ထိုးၾကည့္လိုက္သည္။ဓာတ္မီးေရာင္အဆံုးတြင္ ျပြန္ေပါက္သ႑န္ေတာင္ေခါင္းတစ္ခုကိုေတြ႔ရေလ၏။ ျပြန္ေခါင္းမဝ၏အ က်ယ္မွာ ၁၁ ေပခန္႔ က်ယ္ေသာ္လည္း ျပြန္ေခါင္း အေပၚ ႏႈတ္ခမ္းမွ ေရျပင္ႏွင့္ သံုးေပသာသာခန္႔သာျမင့္ေလသည္။ ေရစီး ေၾကာင္းမွာ ျပြန္ထဲသို႔စီးဝင္ေနသည္။
ဆက္ရန္…
ေရးသားသူ- မင္းစိုးႏိုင္
ဤဝတၱဳကို သူငယ္ခ်င္းေမာင္ေမာင္ေအး ေျပာျပခဲ့သည့္ မစ္ဇိုရမ္ျပည္နယ္ထဲက နယ္စပ္ျမိဳ႔ကေလးတစ္ခု၏ ထူးျခား ခ်က္မ်ားႏွင့္ တိဗက္ေလာကီပညာ စာအုပ္ကိုမွီျငမ္းေပါင္းစပ္ေရးသားပါသည္။