မိုးသည္း (အပိုင္း - ၁)
.
.
❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️
မိုး
သို႔…. မိုး
မိုးတဲ့ေလ …. ၊ ျကားယံုနဲ႕တင္ လူေတြကအားလံုးရဲ႕
အသည္းကို ကိုင္လွဳပ္နိုင္ေလရဲ႕။
ေမွ်ာ္ပံုျခင္းမတူျကေပမဲ့ ေမွ်ာ္ေနတာျခင္းကေတာ့
တူျကမွာပါေလ…။
ကေလးေတြကေတာ့ ေဆာ့ကစားဖို႔မိုးကိုေမွ်ာ္၏ ။
ေတာင္သူဦးျကီးေတြကေတာ့ ရာသီ သီးႏွံနွင့္ စပါးစိုက္ျကဖို႔
မိုးကိုေမွ်ာ္၏ ။
ကဗ်ာဆရာမ်ားကလည္း မိုး၏အလွကို ခံစားေရးဖြဲ႕ဖို႔
မိုးကိုေမွ်ာ္၏ ။
သစ္ပင္၊ ပန္းမန္ေတာေတာင္ေတြကလည္း စိမ္းလန္းစိုေျပ
လွပဖို႔ မိုးကိုေမွ်ာ္၏ ။
ကိုယ္လည္း မိုးကိုေမွ်ာ္၏…။ မိုးကိုေမွ်ာ္၏ ။
ေဟာ…. ဟိုးမွာ အေနာက္ဘက္ေတာင္တန္းေတြကို
ျဖတ္ေက်ာ္ကာ မိုးတိမ္ေတြ အလိပ္လိုက္
တက္လာျကျပီ။ မိုးက အေရာင္ေတာက္ေတာက္မျကိုက္တက္ ဒါေျကာင့္ ေကာင္းကင္ျပာျပာကိုခ်က္ျခင္း
မီးခိုေရာင္ေျပာင္းလိုက္၏။ မိွဳင္းမွိဳင္း ညိဳ့ညိဳ့ နွင့္ ရင္ထဲက
အပူေတြကိုအသာထား အျပင္က မ်က္စိကို
အရင္ဆံုးေအးေစျပီ။ ျငိမ္းေစျပီ….။
မိုးလာျပီ လို႔ဆိုလိုက္တာနဲ႕ လူေတြအားလံုး
ျပာယာခက္ကုန္ျက၏။
ေဆာ့ကစားဖို႔ အက်ၤ ီခြ်တ္ျပီး
တာဆူေနတဲ့ ကေလးငယ္ေတြ….
ေနလွန္းထားေသာ အ၀တ္စားေတြကို အေျပးလႊား
႐ုတ္သိမ္းေနေသာ အိမ္ရွင္မေတြ….
ေကာင္းကင္ျကီးကိုေမာ့ျကည့္ျပီး ပီတိျဖစ္ေနေသာ
ေတာင္သူလယ္သမားေတြ….
အျဖဴေရာင္ဗလာစရြတ္ေပၚတြင္ အလုပ္ရွဴပ္ေနေသာ ကဗ်ာဆရာရဲ႕လက္ေတြ….
အားလံုး… အားလံုး… ျပာယာခက္ကုန္ျက၏ ။
ဒီလိုပါပဲမိုးေရ…
ျပတင္းေပါက္နားမွာထိုင္ျပီး မိုးေရထဲက မသည္းမကြဲတဲ့
အရာေတြကိုျကည့္ရင္း ေငးေမာေနတက္တဲ့
ကိုယ္လိုအဘိုးျကီး(အလြမ္းသမား) ေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာေရာ
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ျပာယာခက္ေနလိုက္မလဲ….
ေခါင္းမိုးစြန္းမွွာတြယ္ကပ္ေနတဲ့ မိုးေရေတြလို
ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္အလွွ်င္မွာ အျကိမ္ျကိမ္ေျခာက္လွန္႕ေနတဲ့
အတိတ္ဆိုးေတြက ကိုယ့္နွလံုးသားမွာ ခိုကပ္ေနျကဆဲပါ…
မိုးခ်င္းတူရင္ေတာင္ ကိုယ္အနားမွာရြာတဲ့မိုးက
ပိုျပီးသည္းလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္…. မိုးရယ္….။
ညီထြဋ္
❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️
ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ စာအုပ္ခပ္ထူထူ၊ အနားတစ္ခ်ိဳ႕
တြန္႔ေျကေနတာကလြဲလို႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိေနတာကို
ျကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဒီစာအုပ္ေလးကို ဦးညီထြဋ္ေခါင္ တန္ဖိုးထားမွန္ေပၚလြင္၏ ။ ထိုစာအုပ္ေလးထဲကို ဦးညီထြဋ္ေခါင္
သူရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြကို ကဗ်ာလိုလို စာလိုလို ေရးသားေနျခင္း
ျဖစ္၏။ ဦးညီထြဋ္ေခါင္မွာ အသက္၅၀ ေက်ာ္ရွိျပီ။
ဇရာေျကာင့္ အသားအေရတို႕ကလည္း တြန္႔ေျကေနျက၏။
မ်က္ခံုးေမြး၊ နွုတ္ခမ္းေမြး ႏွင့္ ဆံပင္တို႕မွာလည္း
အျဖဴတစ္၀က္ အနက္တစ္၀က္ျဖစ္ေန၏။ ဘ၀ဆိုတာ
မီးေတာက္ငယ္တစ္ခုလိုပင္ မီးစာနွင့္ ဆီရွိေနသ၍
ထြန္းလင္းနိုင္၏ သို႔ေသာ္ ထိုမီးစာနွင့္ ဆီ မရွိေတာ့လွ်င္
ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားရ၏။ ဤကဲ့သို႔ပင္ ဦးညီထြဋ္ေခါင္မွာ
မီးစာလည္းကုန္လုျပီ ဆီးလည္းခမ္းလုျပီ။ သူမေသခင္မွာ
သူ႔ရင္ထဲက ဆႏၵတစ္ခုကိုျပည့္သြားခ်င္၏။
မိုးေရေတြကို အတန္ျကာ ေငးျကည့္ေနရာမွ
သတိကပ္လာဟန္တူ၏။ ထို႔ေနာက္ အင္အားခ်ိနဲ႕ေနျပီျဖစ္
ေသာ အေျကာေတြထင္ထင္ျကီးျမင္ေနရေသာ လက္ျဖင့္
ေရးလက္စ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္၏ ပထမဆံုး စာမ်က္နွာအား
ေျဖးညင္းစြာလွန္လိုက္ျပီး မွဳန္ေနျပီျဖစ္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားကို အစြမ္းကုန္ အားထုတ္ကာ
ဖတ္ေနေလေတာ့၏… ဖတ္ေနေလေတာ့ ၏ ။
အပိုင္း - ၂ ဆက္ရန္ >>>
Image credit >>>pexel free photos
ဖတ္႐ွဴေပးပါေသာ စာဖတ္သူ စတီးမစ္ မိသားစုဝင္မ်ားအား
အထူးေက်းဇူးတင္လွ်က္
ကိုကိုမိုးဟိန္း
သစ္အယ္သီး
Author - KoKoMoeHein
