ေပ်ာ္စရာ မ႐ွိၿပီ
ဘဝ သည္ ေမြးဖြားခိ်န္မွ စ၍ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ခိ်န္မ်ား နည္းပါးခဲ့၏။
ျပည့္စံုႂကြယ္ဝျခင္း အလ်ဥ္းမ႐ွိခဲ့
ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ ကို သိေနေသာ စိတ္ႏွင့္ ႐ိုးဂုဏ္ မွလဲြကာ
လက္ဆိုင္လက္ကိုင္ျပစရာ ဟူ၍ ပိုွင္ဆိုင္ျခင္း တစ္စံုတစ္ရာ မ႐ွိခဲ့
သံေဝဂ ၿငီးေငြ႔စိတ္ပ်က္ျခင္းမွ လဲြ၍
ဘဝ တြင္ ေနထိုင္ခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အေၾကာင္းျပခ်က္မ႐ွိၿပီ။
ေသဆံုးရမည္ လား?
အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာ ကို မေျကာက္
သို႔ရာတြင္ မိမိကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံစည္ဖို႔ရာ ေတြးမရ
လက္ေတြ ဘဝ လက္႐ွိအေျခအေနသည္သာ အေကာင္းဆံုးဟု
ျမတ္ဘုရား ေဟာေတာ္မူခဲ့သည္။
ဘဝ ေတြသည္ ကံ စိတ္ ဥတု အာဟာရ မ်ွတေနသေရြ႔ ေသဆံုးဖို႔ရာ မျဖစ္ႏိုင္
အတိအက်ဆိုရေသာ္ ဘဝ သည္ ကံျဖတ္မွျပတ္၏။
အခိုးအေငြ႔အျဖစ္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခ်င္မိသည္။
ဘဝ ကို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသည္ဟုေသာ အျမင္ မ႐ွိသည္မွာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ျပံဳး ေနသည္ ရီေနသည္ စကားေတြ ေျပာေနသည္။
ထိုအခိုက္ အတန္႔ ေပ်ာ္ေနသည္။သို႔ရာတြင္ ထို အေပ်ာ္စိတ္မ်ားသည္လည္း ခဏတာ ေရပြက္စာမ်ွ မၾကာျမင္ေခ်။
ဒုကၡ သည္ ဘဝ တေလ်ာက္လံုး အရိပ္ပမာ လိုက္လာေနသည္။
သူ႔ ကို ထားရစ္ခဲ့၍မရ။ေမာပန္းႏြမ္းလ် ေနသည္ ဟု ခံစားမိသည္။
ထိုသို႔ ခံစားမိေသာ္လည္း လူပ္႐ွား႐ုန္းကန္ေနရ၏။
စားသံုးဖို႔ ႐ွင္သန္ေနသည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း
႐ွင္သန္ဖို႔ အတြက္ စားသံုးေနမိသည္။ အမွန္မွာ ႐ွင္သန္ဖို႔အတြက္ စားသံုးေနသည္ မဟုတ္ ေသဆံုးဖို႔ရန္အတြက္သာ စာသံုးေနရသည္။လူသားေတြ သည္ မေသေသးေသာ မသာကို ျပဳစုပိ်ဳးေထာင္ေနၾကသူမ်ား သာ။ ထိုထက္ မပိုၿပီ။
လူ႔တန္ဘိုးႏွင့္ လူ႔သမိုင္းသည္ အခိုက္အတန္႔သာ
ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲ ျခင္းသည္ လူ႔သား ဆနၵႏွင့္ အတၱ ကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသည္ ထိုသည္ကိုပဲ အနိစၥ. ဟုေခၚေလသလား။
လူသားမ်ားသည္ အတၱ ကို အေရာင္တင္ၾကသည္။
ငါ လုပ္ရင္ ျဖစ္ရမည္။ငါ လိုခ်င္သမ်ွ ရရမည္။ ငါ့ သေဘာဆနၵအတိုင္းေနရမည္။ တ ငါ ငါႏွင္သာ ေႂကြးေၾကာ္ေန၏။
ထိခိုက္႐ွနာ ျဖစ္တိုင္း ေရာဂါ ေဝဒနာ ခံစားရတိုင္း
မျဖစ္နဲ႔ မခံစားႏွင့္ဟု တားဆီးမရ ကိုယ္ ကိုယ္ကိုယ္ ေတာင္ မပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ေသာ ဘဝမွာ ဘာေတြ ကို ႀကိဳးကိုင္ခ်ယ္လွယ္ခ်င္ေနၾကသည္မသိ။
အတၱ သည္ မျမဲႏိုင္ အနတၱ ႏွင့္သာ ၾကံဳေတြ႔ရမည္။
ထို စိတ္ပ်က္ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ရာ ဘဝ ႀကီးကို ဟန္ေဆာင္ေပ်ာ္ျပေနရသည္မွာ ပင္ပန္းလွၿပီ။ၿငိမ္သက္ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္း ကို ေတာင့္တမိ၏။
ဆုေတာင္းတိုင္း မျပည့္ႏိုင္၊ဆုေတာင္းသည္ အလွမ္းကြာလြန္းလွ၏။
သံသရာသည္ ေၾကာက္ရြံထိတ္လန္႔ဖြယ္ထက္ ပို၍ ဘာမွမ႐ွိၿပီ။
