ဘယ္အရာကမွ ေနထြက္လာတာနဲ႔ ေနဝင္သြားတာကို တားမရဘူး။ နာရီ လက္တံေတြကို ရပ္တန္႔ပစ္လို႔ မရဘူး။ ဒီအခ်ိန္ကို က်ဳပ္ေျပာမွာ မဟုတ္။ က်ဳပ္ေျပာမယ့္ အခ်ိန္ဆိုတာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အခ်ိန္... ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ အခ်ိန္... ျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္... ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္... တက္လာတဲ့ အခ်ိန္... ျပန္႔ကား က်ယ္ေျပာ လာတဲ့ အခ်ိန္... ဒါေတြကိုသာ ေျပာမွာ ျဖစ္တယ္။ဒီအခ်ိန္ဟာ ဆင့္ကဲတိုးတက္မႈရဲ႕ တစိတ္တေဒသ ျဖစ္တယ္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဆင့္ကဲ တိုးတက္လာ မႈဟာ အခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။ ႐ုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ ဆင့္ကဲ တိုးတက္မႈမွာ လူသားေတြဟာ ၿပီးဆံုးၿပီလို႔ ေျပာရမွာ ျဖစ္တယ္။ သံုးေခ်ာင္း ေျမာက္လက္၊ ေလးေခ်ာင္းေျမာက္ လက္ ထြက္စရာ မလိုေအာင္ ေခ်ာမြတ္ အဆင္ေျပေနၿပီးပါၿပီ။စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဆင့္ကဲ တိုးတက္မႈကေတာ့ အခု စူးစမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။
အခ်ိန္ဟာ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို က်ဳပ္တို႔ အနာဂတ္လို႔ ေခၚတယ္။ ဒါ့အျပင္ အခ်ိန္ဟာ ပံုရိပ္ေတြလည္း ျဖစ္ တယ္။ မေန႔က ပံုရိပ္.. မႏွစ္က ပံုရိပ္.. စသျဖင့္ေတြဟာ ထပ္ တလဲလဲ ျပန္ေခၚထုတ္ေနတာသည္ အခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။ ဒါကို က်ဳပ္တို႔ အတိတ္လို႔ ေခၚတယ္။၂ မ်ိဳးစလံုးဟာ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ အေတြး ျဖစ္တယ္။ ၂ မ်ိဳးစလံုး ကပ္မွီေနတာသည္ ဆင့္ကဲတိုးတက္ လာတဲ့ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ျဖစ္တယ္။ ဒါ အခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။
နည္းပညာ ေလာကႀကီး တစ္ခုလံုးဟာ တိုင္းတာျခင္းကို ဗဟိုျပဳ တယ္။ တိုင္းတာျခင္း မရွိခဲ့ရင္ ဘာနည္းပညာမွ ရွိလာမွာ မဟုတ္။ေပတံေလးေတြနဲ႔ စတိုင္း ၾကတယ္။ စိတ္ေတြနဲ႔ လိုက္တိုင္းၾကတယ္။ တိုင္းတာျခင္း... ဒါသည္ အလြန္ အေရးႀကီးတဲ့ အရာ ျဖစ္လာတဲ့ အထိပဲ။ရြက္ဖ်င္တဲကေလး ထိုးတာမ်ိဳးက အစ ေလယာဥ္ပ်ံေတြ ေဆာက္ဖို႔ အထိ လူသားေတြ တိုင္းတာမႈ စြမ္းရည္ ျမင့္မားလာခဲ့ၾကတယ္။တစ္ခ်ိန္ထဲမွာ စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ တိုင္းတာမႈ မွာလဲ... ဒီ ပန္းခ်ီ နဲ႔ ဟိုပန္းခ်ီ တိုင္းတယ္။ ဒီကဗ်ာနဲ႔ ဟိုကဗ်ာ တိုင္းတယ္။ ဒီဆရာကေန ဟိုဆရာကို တိုင္းတယ္။ဒီလို ႏႈိင္းယွဥ္မႈေတြဟာ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ တိုင္းတာမႈ ျဖစ္တယ္။ အတိတ္နဲ႔ အနာဂတ္ကို ကိုးကားေလ့ ရွိတဲ့အရာတိုင္း တိုင္းတာမႈ ရွိတယ္။
႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ၂ မ်ိဳးစလံုးမွာ က်ဳပ္တို႔ဟာ ေနရာ ေတြ ရွားလာခဲ့ၾကၿပီ။ရြာေတြကေန ျပည့္လာတဲ့အခါ ၿမိဳ႕ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ ၿမိဳ႕ေတြကေန ျပည့္လာတဲ့အခါ ခြဲထြက္ၾကရင္း ႏိုင္ငံ ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဆက္လက္တိုးပြားလာတဲ့ လူဦးေရေတြ အတြက္ အိမ္ေတြ ဟာ ေသးလာခဲ့ၿပီးၿပီ။တိုက္ေတြမွာ ျပည့္လာခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဆိုေတာ့ နယူးေယာက္... လန္ဒန္ ပဲရစ္စ္ စတဲ့ ေဒသေတြဟာ ျပည့္ၾကပ္ လာတဲ့အခါ ေနရာအတြက္ အၿမဲ တိုက္ပြဲဝင္ေနရမႈေတြ ျဖစ္လာခဲ့ၾကပါၿပီ။က်ဳပ္နဲ႔ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ သိပၸံပညာရွင္ေတြ။ သူတို႔ေတြ အၾကာႀကီး စမ္းသပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ႂကြက္ ကေလးေတြနဲ႔... ႂကြက္ကေလးေတြကို ေနရာ က်ဥ္းက်ဥ္း ေလးထဲမွာ အေကာင္ေတြ အမ်ားႀကီး စုျပံဳထားၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါ ဘာေတြ ျဖစ္လာသလဲ။ ႂကြက္ေတြဟာ ေဖာက္ျပန္လာၾကတယ္။ကိုယ့္ ကေလးကိုယ္ ျပန္စား လာတယ္။ အခ်င္းခ်င္း သတ္ျဖတ္ၾကတယ္။ ဒါေတြ အားလံုးဟာ ေနရာ က်ပ္ ေနတဲ့ လူသားေတြ လုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြနဲ႔ အတူတူ မဟုတ္လား။လူေတြမွာ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တင္မကေတာ့ဘူး။စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေနရာပါ ရွားပါးလာခဲ့ၾကပါၿပီ။ဗဟုသုတ ေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံလာခဲ့ၾကတယ္။အေၾကာက္တရားေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံလာခဲ့ၾကတယ္။ပူပန္မႈ ေတြ... ပို လိုအပ္ မႈေတြ... အာဏာေတြ စသျဖင့္ မဆံုးႏိုင္ေအာင္ ထပ္ျဖည့္လို႔ လူသားေတြရဲ႕ စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ မွာလည္း ေနရာေတြ ရွားပါးလာခဲ့ၾကပါၿပီ။ဘာလို႔ ရွားလာသလဲ။ တိုင္းတာၾကလို႔ ရွားတယ္။ မေန႔ကထက္ ပိုေတာ္ခ်င္တယ္။ ဒီကေန႔ထက္ ပိုေရာက္ခ်င္တယ္။ သိၿပီးတာထက္ ပိုသိခ်င္တယ္။ ဒီလို အတိတ္နဲ႔ အနာဂတ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ ကို တိုင္းတာမႈေတြဟာ ေနရာ ရွားပါးမႈ ျဖစ္လာေစတယ္။ေနရာ ရွားပါးတဲ့အခါ လြတ္လပ္မႈ ေပ်ာက္ဆံုးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လြတ္လပ္မႈ လိုလားရင္ ရွင္းလင္းဖို႔ လိုအပ္တယ္။
