အခန္း ( ၄ )
ေကာင္ေလး
ဒီေန႔ေတာ့ မိုးမရြာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဦးထုပ္ကို ခပ္ငိုက္ငိုက္ေစာင္းထားၿပီး တစ္ေန႔က သူထုိင္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးမွာေစာင့္ ေနမိသည္။ မေန႔က သူ႔ေနာက္ကို ကားတစ္စီးငွားၿပီး ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္စီးတဲ့ကားက မီးနီမိၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့အတြက္ သူဘယ္မွာေနသလဲ သိခြင့္မရခဲ့ေပ။ ကၽြန္ေတာ္က သူဘယ္သူလဲဆိုတာမသိေပမယ့္ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိေနသည္။ ေကာင္းေသာ သိကၽြမ္းျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရိပ္မိပါသည္။ သူ႔ရဲ႕ ဝမ္းနည္းနာက်င္မႈေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ပတ္သက္ေန တာေသခ်ာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး ဘယ္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကိုမွ် စိတ္ထိခိုက္နာက်င္ေအာင္ မလုပ္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္မဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အမႊာအစ္ကို တိုးေဝေၾကာင့္သူငိုေနတာ ေသခ်ာသေလာက္ရွိသည္။ ဒါဆိုသူ႔ဆီကတစ္ဆင့္ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစု အေၾကာင္း သိခြင့္ရႏုိင္သည္။
တိုးေဝ ႏွင့္ သူ႔ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးကေတာ့ ဘယ္လိုရွိပါသလဲ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက တိုးေဝဟာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္အရာရာမွာ တစ္ပန္းသာေနခဲ့သည္။ မိဘေတြကြဲေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုမေရြးပဲ တိုးေဝကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ ခဲ့သည္။ တိုးေဝတစ္ေယာက္ မိခင္ရဲ႕ရင္ခြင္မွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးအိပ္စက္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကုတင္ ေပၚမွာတစ္ေယာက္တည္း ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ အိပ္စက္ခဲ့ရသည္။ အခုလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္လႈပ္ရွားေအာင္ လုပ္ႏုိင္တဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ မိန္းကေလး ဟာ တိုးေဝႏွင့္ ပတ္သက္ေနျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က တိုးေဝႏွင့္ယွဥ္လွ်င္အၿမဲ ေနာက္ေကာက္က်ေနသည္။ သူနဲ႔ တိုးေဝ ဘယ္လိုပဲ ပတ္သက္ေနပါေစ သူငိုေနတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မၾကည့္ရက္ႏုိင္ ဘူး။ သူ႔အေပၚ ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားမိတာကိုလည္း ဘယ္လိုမွ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဘူး။ မိန္းမတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ညီအစ္ကိုခ်င္း စိတ္ဝမ္းကြဲရတာမ်ိဳးမျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ သူေပ်ာ္ေနဖို႔အတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အတတ္ႏုိင္ဆံုး ႀကိဳးစားျဖည့္ စြမ္းေပးခ်င္သည္။
ဒီေန႔လည္း အသံသြင္းဖို႔ရွိတာကို ဖ်က္လိုက္မိျပန္ၿပီ။ ဒီေန႔နဲ႔ပါဆို အလုပ္မလုပ္ျဖစ္တာ သံုးရက္ရွိၿပီ။ သံုးရက္လံုးလံုး ဗိုလ္တေထာင္ ကမ္းနားမွာ သူ႔ကိုေတြ႔ရမလားဆိုၿပီး သြားေစာင့္ေနမိသည္။ သူ႔ကို ျပန္မေတြ႔ရမခ်င္း အလုပ္ေကာင္း ေကာင္းလုပ္လို႔ရမွာ မဟုတ္ေပ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္အေမနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ တစ္ခုတည္းေသာလမ္းစျဖစ္သလို၊ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္ကို စိတ္ပါလက္ပါလုပ္ႏိုင္ေအာင္ ကယ္တင္ေပး မယ့္ တစ္ဦးတည္းေသာ မိန္းကေလးလည္းျဖစ္သည္။
photo credit- google
ဒီေန႔ေတာ့ရာသီဥတုသာယာသျဖင့္ ကမ္းနားမွာ လူစည္ကားေနသည္။ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ မိန္းကေလးမွန္သမွ်ကို သူ မ်ား ျဖစ္ေနမလား ဆိုတဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ လိုက္ၾကည့္ေနရသျဖင့္ မ်က္ႏွာလည္းပူလွၿပီ။ ဦးထုပ္ေဆာင္းၿပီး မ်က္မွန္တပ္ ထားသျဖင့္သာ ပရိသတ္ေတြ သတိမျပဳမိေပမယ့္ တစ္ခ်ိ႕တစ္ေလကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဆိုေတာ္ၿဖိဳးေဝမွန္း သိေနပံု ရသည္။ ကိုယ့္ကိုရယ္ျပတဲ့သူေတြ႔လွ်င္ ျပန္ရယ္ျပလိုက္၊ လက္မွတ္လာထိုးခိုင္းလွ်င္ လက္မွတ္ထိုးလိုက္ျဖင့္ ၾကာလွ်င္ ဗိုလ္တေထာင္ကမ္းနားကလူေတြ အကုန္လံုး ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းသိသြားေတာ့မည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကိုေတြ႔ရဖို႔က နံပါတ္တစ္ အေရးႀကီးဆံုးပါပဲ။
နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေန ၅ နာရီထိုးေတာ့မည္။ ဒီေန႔ေတာ့ သူ႔ကိုေတြ႔ကိုေတြ႔ရမည္ဟု ထင္ေနမိသည္။ သူ႔ အေၾကာင္း ေတြးလိုက္သည္ႏွင့္ ရင္ေတြတဒိန္းဒိန္းခုန္ေနသည္။ ဆရာမေရွ႕မွာ စာေျဖရေတာ့မယ့္ ကေလးငယ္လို ေၾကာက္လည္းေၾကာက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုးစင္ေပၚတက္ၿပီး ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့အခါတုန္းကလည္း အခုလိုပဲ ရင္ေတြတုန္ ေနခဲ့ဖူးသည္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ရင္တုန္ေနခဲ့သည္။ အခုအခ်ိန္မွာ ခ်စ္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ရင္တုန္ ေနရသည္ဟုထင္သည္။ အခုလို အူလႈိက္သည္းလိႈက္ ရင္တြင္းက ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးကို အရင္ကတစ္ခါမွ မခံစား ခဲ့ရဖူးပါ။ အခုေတာ့ ရင္နဲ႔အမွ်ကို ခံစားေနရပါသည္။ ဒါကို အခ်စ္တစ္ခုလို႔ နာမည္မတပ္ရင္ ဘယ္လိုနာမည္ တပ္သင့္ပါ သလဲ။
ကၽြန္ေတာ့္ အနားကို ဗယာေၾကာ္ေရာင္းေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေရာက္လာၿပီး "အစ္ကိုက အဆိုေတာ္ၿဖိဳးေဝ မဟုတ္လား၊ အစ္မတစ္ေယာက္က ဒီစာေပးခိုင္းလိုက္တယ္" ဟုဆိုကာ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲစာတစ္ေစာင္ေပးၿပီး ျပန္ထြက္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသလို ရင္ထဲဟာသြားသည္။ ေကာင္ေလးကို လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးသို႔ ေရာက္သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေတြ႔လိုေတြ႔ျငားလိုက္ရွာ ၾကည့္သည္။ ကားတစ္စီး ေမာင္းထြက္သြားသည္ကိုသာ ျမင္လိုက္ရသည္။ သူ အဲ့ဒီကားေပၚမွာ ပါသြားလိမ့္မည္ဟု ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ဝမ္းနည္းသြားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲက စာအိတ္ျဖဴျဖဴေလးကလည္း ဝမ္းနည္း ေနဟန္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနရာမွာ ျပန္ထိုင္ခ်ၿပီး စာအိတ္ေလးကို ေဖာက္လိုက္သည္။ ခပ္ေသာ့ေသာ့ေလး ေရးထားတဲ့ လက္ေရးေစာင္းေစာင္းေလးမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေလွာင္ေျပာင္လို႔ေနသည္။
"ကၽြန္မက ရွင့္ရဲ႕အမႊာအစ္ကို တိုးေဝ ရဲ႕ခ်စ္သူပါ" ဆိုတဲ့ ပထမဆံုးစာေၾကာင္းနဲ႔တင္ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မွန္းဆခ်က္ေတြ မွန္ကန္သြားသည္။ စာထဲမွာ တိုးေဝ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္က ဆံုးသြားတဲ့အေၾကာင္း။ ကၽြန္ေတာ့္အေမလည္း သာသနာ့ေဘာင္ သို႔ အၿပီးတိုင္ ဝင္ေရာက္ သြားတဲ့အေၾကာင္းမ်ားေရးထားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ႔တိုင္း တိုးေဝကိုသတိရၿပီး ငိုမိတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္သည့္ အေၾကာင္းမ်ားလည္းပါသည္။ ေနာက္ဆံုးစာေၾကာင္းမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ မေတြ႔ ေအာင္ ေနပါမည္ဟု ေရးထားသည္။
photo credit-google
တိုးေဝ ဆံုးသြားၿပီဆိုသည့္အတြက္ေတာ့ ဝမ္းနည္းမိသည္။ အေမလည္း အခုဆိုသာသနာ့ေဘာင္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေနေလာက္ ၿပီ ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မၿငိမ္းခ်မ္းႏုိင္ဘူး အေမေရ။ သူကမေတြ႔ခ်င္ဘူးဆိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကမေတြ႔ပဲ မေန ႏုိင္ဘူး။ အခုေတာ့ ဒီေလာကႀကီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း။ တြယ္တာစရာ မိသားစုရယ္လို႔လည္းမရွိ၊ ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူရယ္လိ္ု႔ လည္းမရွိ၊ အႏုပညာဆိုတဲ့ ဖက္တြယ္စရာတစ္ခုပဲရွိသည္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အဖိုးတန္ လက္ေဆာင္ေကာင္းတစ္ခုကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲေတြ႔ခြင့္ရခဲ့သည္။ အခုေတာ့လည္း အဲ့ဒီလက္ေဆာင္က ကၽြန္ေတာ့္ ကို နာက်င္မႈေတြသာအပ္ႏွင္းမယ့္ လက္ေဆာင္တစ္ခု ျဖစ္ေနျပန္သည္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ နာက်င္ရပါေစ အဲ့ဒီလက္ေဆာင္ ကို ကၽြန္ေတာ္က မက္မက္ေမာေမာ လုိခ်င္ေနမိျပန္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္သင့္သလဲ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ သူက အဆိပ္ဆူးတစ္ခုျဖစ္ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ေက် နပ္နပ္ႀကီး အဆိပ္တက္ခံခ်င္ေနပါသည္။ ေသသြားတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို တမ္းတေနၿပီး သူ႔ဘဝရဲ႕က်န္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ဝမ္းနည္းမႈေတြနဲ႔ မျဖတ္သန္းေစခ်င္ဘူး။ တကယ္လို႔ သူသာ တိုးေဝရဲ႕ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအစားထိုးႏုိင္ မယ္ဆိုရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအစားမထိုးႏိုင္ပဲ တိုးေဝကိုပဲ တမ္းတေနတယ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္က တိုးေဝအျဖစ္နဲ႔ သူေဘးမွာ ရပ္တည္ေပးခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္းေမာတစ္ခ်က္မႈတ္ထုတ္လုိက္ၿပီး စိတ္ပိုင္းျဖတ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တိုးေဝ အျဖစ္နဲ႔ သူ႔ကိုေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ေပးခ်င္သည္ ။
ကၽြန္ေတာ္ စာရြက္ကိုေခါက္ၿပီး စာအိတ္ထဲျပန္ထည့္လုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေရွ႕က ျမစ္ျပင္ကေတာ့ နာက်င္မႈမဲ့စြာ စီးဆင္းေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ နာက်င္မႈေတြ တစ္နင့္တစ္ပုိးနဲ႔ အသက္ရႈရခက္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္ တစ္ေပါက္ ေရျပင္ေပၚက်သြားသည္။ ေယာက်ာ္းတန္မဲ႔ မ်က္ရည္က်မိတာကို မအံ့ၾသပါဘူး။ ဒီမ်က္ရည္ဟာ တိုးေဝအတြက္၊ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားအတြက္ က်ရတဲ့မ်က္ရည္ပါ။ ဒီမ်က္ရည္ကိုသာ ကၽြန္ေတာ္ ထိန္းထားလိုက္ မယ္ဆိုရင္ တစ္သက္လံုးငိုလို႔ဆံုးေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီတစ္ေန႔ေတာ့ ငိုပါရေစ……။
အခန္း(၅)
ေကာင္မေလး
လူကေတာ့ သူနဲ႔ေဝးရာကို ထြက္ေျပးႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ကေတာ့ သူနဲ႔အတူက်န္ရစ္ခဲ့သည္။ သူ႔မ်က္လံုး၊ သူ႔အၾကည့္ေတြထဲမွာ တြယ္ၿငိမႈေတြအျပည့္ပါေနသည္။ သူ ကၽြန္မကို သနားေနတာျဖစ္မွာပါ။ အခုေလာက္ဆို ကၽြန္မက သူ႔အစ္ကိုရဲ႕ခ်စ္သူဆိုတာ သိေလာက္ေရာေပါ့။ သူက တိုးေဝမျဖစ္ႏုိင္မွန္းသိေနေပမယ့္ သူ႔ကိုတိုးေဝအျဖစ္နဲ႔ပဲ ျမင္ေန မိသည္။ ကၽြန္မမ်က္စိ ေရွ႕မွာတင္ အခိုးအေငြ႔အျဖစ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ခ်စ္သူဟာ အခုေတာ့ သက္ရွိထင္ရွား လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ေသကြဲ ကြဲရတဲ့နာက်င္မႈမ်ိဳးထက္ ဆိုးဝါးတဲ့နာက်င္မႈမရွိေတာ့ဘူး။ ေသသြားၿပီလို႔ လက္ခံဖို႔ႀကိဳး စားရင္းနဲ႔ မေသေသးပဲအသက္ျပန္ရွင္လာတယ္လို႔ အရူးတစ္ေယာက္လို လက္ခံလိုက္ ခ်င္သည္။ သူ႔ကို တိုးေဝအျဖစ္ လက္ခံလိုက္လွ်င္ ကၽြန္မရင္ထဲက ေဝဒနာေတြေလ်ာ့ပါးသက္သာ သြားမွာမွန္ေပမယ့္ တစ္ဖက္လူမွာေတာ့ ေဝဒနာေတြ ဆထက္ထမ္းပိုး တိုးလာမွာေသခ်ာသည္။
ကၽြန္မကသာ သူ႔ကို တိုးေဝအျဖစ္ျမင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္ေနမိခ်ိန္မွာ သူကေရာ ကၽြန္မကိုဘယ္လိုျမင္မွာလဲ။ အငိုလြယ္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္အျဖစ္ကလြဲရင္ ပိုၿပီးမွတ္မိမယ္လို႔ မထင္ပါဘူး။ ကၽြန္မ သူ႔ကိုဖက္ၿပီးငိုခဲ့တာကို သူေဗြမယူေလာက္ဘူးလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ သူလည္း သူ႔ဘဝေလးနဲ႔သူ ေပ်ာ္ေနမွာပါ။ ရိုးရိုိးသာမန္လူတစ္ေယာက္မဟုတ္ပဲ ေအာင္ျမင္စျပဳေနတဲ့ အဆိုရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ နံေဘးမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ေကာင္မေလးေတြ ဝိုင္းဝုိင္းလည္ေနမွာေသခ်ာသည္။ ကၽြန္မဘဝနဲ႔ သူ႔ဘဝက အေဝးႀကီးပါပဲ။ အခုကၽြန္မ သူ႔သီခ်င္းေခြကို နားေထာင္ေနမိတယ္။ အေခါက္ေခါက္အခါခါ နားေထာင္ခ်င္ ေလာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့ သီခ်င္းျဖစ္ေနလို႔လား၊ ၿဖိဳးေဝ ျဖစ္ေနလို႔ပဲလားဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ေသခ်ာမသိေတာ့ပါဘူး။
ဒီေနလည္း စိတ္ထဲက ဗိုလ္တေထာင္ကမ္းနားကို ထပ္သြားခ်င္ေနမိသည္။ ကမ္းနားမွာသူနဲ႔ ထပ္ေတြ႔ရမွာလည္း စိုးမိသည္။ မညာတမ္းေျပာရမယ္ဆိုလ်င္ေတာ့ သူ႔ကိုုေနာက္တစ္ေခါက္ေလာက္ထပ္ေတြ႔ခ်င္သည္။ သူနဲ႔ေတြ႔ၿပီး ေမာင့္ အေၾကာင္း ေတြေျပာျပခ်င္မိသည္။ မသြားေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားေပမယ့္ ညေနေစာင္းလာေတာ့ ဗိုလ္တေထာင္ကမ္းနားကို ေရာက္သြားမိသည္။ ဒီေန႔ေတာ့ ဟိုုတစ္ေန႔ကလိုထပ္မျဖစ္ခ်င္သျဖင့္ ကားယူလာခဲ့သည္။ ရာသီဥတုက အံုမႈိင္းမႈိင္း ျဖစ္ေနေပမယ့္ မိုးေတာ့မရြာေသးပါ။ ကမ္းနားရဲ႕ေခ်ာင္က်က်တစ္ေနရာမွာ ကားရပ္ထားဖို႔ေနရာရွာရင္း မေန႔က ကၽြန္မ ထိုင္ခဲ့ေသာေနရာေလးမွာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ထိုင္ေနတာေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဦးထုပ္ကို ခပ္ငိုက္ငိုက္ ေစာင္းထားသျဖင့္ ဘယ္သူမွန္းေသခ်ာမသိရေပ။ ၿဖိဳးေဝမ်ားျဖစ္ေနမလားလို႔ စိတ္ကထင္မိသည္။
photo credit- google
ေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့ သူမွသူအစစ္ပါပဲ။ သူဘယ္သူ႔ကိုေစာင့္ေနပါသလဲ။ အလုပ္ကိစၥရွိလိုု႔လား။ ကၽြန္မကိုပဲ လာေစာင့္ေန တာလား။ သူက ဟိုဟုိဒီဒီၾကည့္ၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ရွာေနပံုရသည္။ ကၽြန္မကို ေစာင့္ေနတာမျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ပဲ ဆုေတာင္းမိသည္။ ၂ နာရီေလာက္ၾကာ သြားသည္အထိ သူ႔ေဘးနားကို ဘယ္သူမွေရာက္မလာေပ။ သူ ကၽြန္မကိုေစာင့္ေန တာျဖစ္မည္။ ကၽြန္မကို မေစာင့္ပါနဲ႔။ ကၽြန္မက ရွင့္အစ္ကိုရဲ႕ခ်စ္သူပါ။ ကၽြန္မေၾကာင့္ ရွင္စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရတယ္ ဆိုရင္ တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ စိတ္ထဲကေျပာေနတဲ့ စကားသံေတြကို သူၾကားႏုိင္လ်င္ေကာင္းမည္။ ပါးျပင္ေပၚက် လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္လိုက္သည္။ သြားပါၿပီ။ ကၽြန္မ သူ႔ကိုပါ စိတ္ဒုကၡေပးမိသလိုျဖစ္သြားၿပီ။
တျဖည္းျဖည္း ေမွာင္ရိပ္သန္းလာသည္။ သူကေတာ့ မလႈပ္မယွက္ထိုင္ေနဆဲပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူ႔ကိုအဆိုေတာ္ မွန္းသိလို႔လားမသိ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္သြားသည္။ ေကာင္မေလးတစ္သိုက္ သူ႔အနားသြားၿပီး လက္မွတ္ထိုးခိုင္း ေနသည္။ သူကေတာ့ အလိုုက္သင့္လက္မွတ္ျပန္ထိုးေပးသည္။ ခပ္ကဲကဲေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က သူနဲ႔အတူ ဓာတ္ပံုပါ တြဲရိုက္လိုက္ေသးသည္။ သူကေတာ့ ဘယ္လိုေနသည္မသိ။ သူ႔ကိုၾကည့္ေနရတဲ့ ကၽြန္မပါ စိတ္က်ဥ္းၾကပ္ လာသည္။ သူထိုင္ေနရာမွ ခပ္သြက္သြက္ထၿပီး ကားေပၚတက္ကာ ေမာင္းထြက္သြားသည္။ သူဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ဒီမွာလာ ေစာင့္ေနပါသလဲ။ ကၽြန္မ သူနဲ႔ထပ္ေတြ႔သင့္သလား။ သူ႔ေနာက္လိုက္သြားဖို႔ စဥ္းစားမိေပမယ့္ လိုက္သြားစရာ အေၾကာင္းျပ ခ်က္မွမရွိတာပဲ။
ေနာက္ရက္ေတြလည္း သူဗိုလ္တေထာင္ကမ္းနားမွာ ပံုမွန္လာေစာင့္ေနသည္။ ကၽြန္မကို မေတြ႔ရမခ်င္း လာေစာင့္ေနမည့္ ပံုေပၚသည္။ ဒီေန႔ေတာ့ သူ႔ကိုျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ရွင္းျပေတာ့မည္။ သူ႔ကိုေျပာလိုသမွ် အေၾကာင္းအရာေတြကို စာရြက္ေပၚ မွာခ်ေရးလိုက္ၿပီး အေၾကာ္ေရာင္းေနေသာေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ လူႀကံဳေပးခိုင္း လိုက္သည္။ သူ႔လက္ထဲသို႔ စာေရာက္သြားသည္ႏွင့္ ကၽြန္မလည္း ကားစက္ႏိႈးကာထြက္ခဲ့ေတာ့သည္။ သူဘယ္လိုျဖစ္က်န္ခဲ့ ပါသလဲ။ စာဖတ္ၿပီးလွ်င္ေတာ့ သူလည္းစိတ္သက္သာရာရေကာင္းပါရဲ႕။
ေမာင္ေရ…ကၽြန္မ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္စြာနဲ႔ လုပ္လိုက္မိတဲ့အျပဳအမူတစ္ခုက တစ္ဖက္သားကို ထိခိုက္စရာျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ တကယ္ဆို ကၽြန္မသူ႔ရဲ႕ ရိႈးပြဲကိုိသြားမၾကည့္သင့္ဘူး။ သူ႔ဟာသူေပ်ာ္ေနတဲ့ဘဝေလးထဲကို ကၽြန္မအလည္သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ေတာင္မွ မဝင္ခဲ့သင့္ပါဘူး။ ကၽြန္မ မွားသြားပါတယ္..ေမာင္…။ ေမာင့္ကိုိုေမ့ႏုိင္ဖိုိ႔ႀကိဳးစားရင္း ဒုတိယလူတစ္ေယာက္ကို စည္းဝိုင္းထဲ ဆြဲသြင္းလိုက္မိသလိုျဖစ္သြားလို႔ ကၽြန္မကိုခြင့္လႊတ္ပါေမာင္။
အခန္း (၆)
ေကာင္မေလး
ေမွာင္မိုက္တဲ့ညေတြမွာ မင္းတစ္ေယာက္တည္းအတြက္သာ လင္းတဲ့ ၾကယ္တစ္စင္းျဖစ္ပါရေစ တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေလလား ၊ စာတစ္စုေလလား ဆိုတာ ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ့ဘူး ။ ကၽြန္မရဲ႕ကမာၻေလးထဲမွာေတာ့ သူဟာ ကၽြန္မအတြက္ထြန္းလင္း လာတဲ့ အေတာက္ပဆံုးၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ပါပဲ ။ ျပင္ပကမာၻမွာေတာ့သူဟာ ျပည္သူခ်စ္တဲ့အႏုပညာ ၾကယ္တစ္ပြင့္ေပါ့ ။ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ရွည္သည္းခံႏုိင္မႈနဲ႔ ဇြဲေကာင္းမႈေတြဟာ ကၽြန္မအတြက္ေရာ ၊ ကၽြန္မ မိသားစုေတြကပါ အ့ံၾသယူရ ေလာက္ ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္ ။ ကၽြန္မရဲ႕မ်က္ရည္ေတြကို သူ႔ရဲ႕မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ခမ္းေျခာက္ေစခဲ့သည္ ။ ကၽြန္မရဲ႕ နာက်င္မႈ ေတြကို သူ႔ရဲ႕နာက်င္မႈေတြနဲ႔ အစားထိုးေပးခဲ့သည္ ။ ကၽြန္မရဲ႕အတၱေတြကို သူ႔ရဲ႕ေပးဆပ္မႈေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေစခဲ့သည္။
အစကေတာ့ ေမာင္ ကၽြန္မဆီ ျပန္လာတယ္ဆိုတဲ့ အမွတ္နဲ႔ပဲ သူ႔ကိုအဆက္အဆံလုပ္ခဲ့သည္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ မ်က္စိတစ္ဖက္ မွိတ္ထားၿပီး ကိုယ့္ အတၱကိုယ္ ေရွ႕တန္းတင္ခဲ့မိသည္ ။ အခုေတာ့ သူ႔ရဲ႕သိုသိပ္တဲ့ နာက်င္မႈေတြကို မ်က္စိႏွစ္ဖက္စလံုးဖြင့္ၿပီး ျမင္ေအာင္ၾကည့္ တတ္ခဲ့ၿပီေလ ။ အခ်ိန္ၾကာေလေလ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးမွ်င္ေတြက ခ်ည္ေႏွာင္ ေလေလ ဆိုေတာ့ သူ႔ရဲ႕နာက်င္မႈေတြဟာ ကၽြန္မရဲ႕ နာက်င္မႈေတြ အျဖစ္ကူးေျပာင္းလာတယ္ ။
တစ္ေန႔ေတာ့ကၽြန္မ သူနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ဆန္းစစ္မိတဲ့အခါ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မေတာင္ အ့ံၾသရေလာက္ ေအာင္ သူ႔ကိုတြယ္တာေနမိၿပီေလ။ သူ႔ရဲ႕တန္ဖိုးကို သိလာတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ သူဟာ အစားထိုးလို႔မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ခဲ့ၿပီေလ ။ အခု ကၽြန္မမငိုေတာ့ပါဘူး ။ ဘဝ ႀကီးကလည္း သူ႔ေၾကာင့္ ေနေပ်ာ္သြားပါၿပီ။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္အတူ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ေတြကို ဖန္တီးရင္း ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို မွ်ေဝခံစားၾကရင္း ဘဝကို နားလည္မႈေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ရင္း………..။
photo credit- google
ေကာင္ေလး
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကိုခ်စ္သည္။ သူ႔အနားမွာ အခ်ိန္တိုင္းရွိေနခ်င္သည္။ သူ႔မ်က္ရည္ေတြကို တယုတယ သုတ္ေပးခ်င္သည္။ သူေပ်ာ္ဖို႔အတြက္ဆို ဘာမဆိုလုပ္ေပးခ်င္သည္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုးေဝလို႔ပဲ ျမင္ျမင္၊ ၿဖိဳးေဝလို႔ပဲ ျမင္ျမင္ ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ သူ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ဘယ္လိုပဲ ခါးသည္းစြာ ဆက္ဆံပါေစ အၿငိဳးမထားရက္ဘူး။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဝးကိုတြန္းပို႔ ေလေလ ၊ ကၽြန္ေတာ္က သူနဲ႔နီးစပ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမိေလေလပဲ။ ေမတၱာေရာင္ျပန္ဟပ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားအတုိင္း တစ္ေနေန႔ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ခ်စ္လာမယ္လို႔ ယံုၾကည္သည္။
သူ႔ေၾကာင့္ သီခ်င္းေတြအမ်ားႀကီးေရးျဖစ္ခဲ့သလို၊ သီခ်င္းေတြကိုလည္း ခံစားခ်က္အျပည့္နဲ႔ သီဆိုႏုိင္ခဲ့သည္။ တိုးေဝ အေၾကာင္းေတြေျပာျဖစ္တိုင္း သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြ ရီေဝသြားေပမယ့္၊ တိုးေဝနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အမွတ္တရတိုင္းကို သူတယုတယ သိမ္းဆည္းထားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို မခ်စ္ပဲမေနႏုိင္ဘူး။ သူ႔မ်က္ႏွာေလးၾကည့္ၿပီး သူ႔နဲ႔စကားေျပာ ခြင့္ေလး ရေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္သည္။ သူ႔ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္တိုင္းကို ျဖည့္ဆည္းေပးေနရတာ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္သည္။ သူ ကၽြန္္ေတာ့္ကို ခ်စ္ခ်စ္၊ မခ်စ္ခ်စ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကိုခ်စ္ေနရရင္ပဲ ၿပီးျပည့္စံုပါၿပီ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ဘဝအတြက္ တန္ဖိုးအရွိဆံုး လက္ေဆာင္တစ္ခုပါပဲ။
အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူ႔ရင္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေနရာေလးေတြ တိုးတိုးလာသည္။ အခုဆို သူ႔ဘဝမွာ ကၽြန္ေတာ္က အေရးပါတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္လာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ စြမ္းအားကို အၾကြင္းမဲ့ယံုၾကည္ပါသည္။ အဲ့ဒီယံုၾကည္မႈေတြနဲ႔ပဲ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ သာယာေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ ဘဝခရီးလမ္းကို အတူဆက္ ေလွ်ာက္ၾကမည္။ တစ္ေန႔တစ္ျခား တိုးပြားလာတဲ့ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ဂီတသံစဥ္ေတြကို သူနဲ႔အတူ သံၿပိဳင္ဆိုညည္းရင္း….၊ ဘဝကို အလွပဆံုး တည္ေဆာက္ပံုေဖာ္ရင္း……။
ၿပီးပါၿပီ။ ဖတ္ရႈ႕အားေပးမႈအတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ပါသည္။ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုလည္း ေဝဖန္အႀကံေပးၾကပါဦးရွင္။