အဲဒီလုိျဖစ္ရတဲ့ အဓိကအေႀကာင္းအရင္းက အခုဆုံေတြ႔ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလုိ က်ေတာ့္ဘဝမွာ ဘာတစ္ခုမွ ပုိင္ဆုိင္မႈ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္မျပႏုိင္ခဲ့သလုိ ဘဝမွာရွိတဲ့ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုကုိလည္ ထုတ္ေဖာ္ဝင့္ႀကြားစရာ ဆုိလုိ႔ ဘာတစ္မွ မရွိတာအမွန္ပါပဲ။သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာေနတဲ့ စကားဝုိင္းထဲမွာ က်ေတာ္မွာ ေျပာစရာစကားမရွိခဲ့ရပါဘူး။ထုိင္ျပီး ႏႈတ္ဆိတ္ရင္းနဲ႔သာ။အဲဒီညက ၉နာရီေက်ာ္ေလာက္မွ ေမြးေန႔ညစာစားပဲြ ျပီးဆုံးသြားခဲ့တာပါ။
လြန္ခဲ့တဲ့ တေန႔ဆီေလာက္က ေန႔လယ္ခင္ပုိင္းအခ်ိန္ မြန္းလည္ ၁နာရီေလာက္မွာ ေက်ာက္လုပ္ငန္းကုိအတူတူလုပ္ခဲ့ႀကတဲ့ အသိမိတ္ေဆြတခ်ဴိ႔နဲ႔အတူ ၇၄လမ္းႏွင့္၃၃လမ္းေထာင့္ရွိ လႈိင္းလက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ျဖစ္ခဲ့ႀကတယ္။အဲဒီမွာ က်ေတာ့္မိတ္ေဆြေတြက သူတုိ႔စီးေနတဲ့ဆုိင္ကယ္အေႀကာင္းေတြကုိ ေျပာတယ္။တစ္ဦးက ယုိးဒယားႏုိင္ငံထုတ္ တစ္ဦးကအိႏၵိယႏုိင္ငံထုတ္ တစ္ဦးကဂ်ပန္ႏုိင္ငံထုတ္တဲ့။အဲဒီေနာက္ ဆုိင္ကယ္ရဲ႕ေမာ္ဒယ္လ္နဲ႔တန္ေႀကးေတြကုိ ေျပာနႀကျပန္တယ္။ဆုိင္ကယ္တန္ေႀကးရွိတာ စီးႏုိင္မွလူရာဝင္ဆံ့မယ္လုိ႔ မိတ္ေဆြတစ္ဦးရဲ႕ပါးစပ္က ထြက္က်လာတဲ့စကားတစ္ခြန္းေႀကာင့္ တရုတ္ႏုိင္ငံထုတ္ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးသာပုိင္တဲ့ က်ေတာ့္ဘဝမွာ အလြန္ကုိအားငယ္သြားရျပန္ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေတာ္ေတြးမိတာ ေႀသာ္ လူတစ္ေယာက္ဟာ တန္ဖုိးရွိတဲ့အရာေတြကုိ သုံးစဲြႏုိင္မွ တုိက္ႀကီးေတြ ဇိမ္ခံကားေကာင္းေတြ နာမည္ႀကီးအဝတ္အစားတံဆိပ္ေတြဝတ္စားႏုိင္မွ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အဆင့္အတန္းနဲ႔ဘဝရဲ႕ တန္ဖုိးေတြကုိ ျမင့္ႏုိင္ သိႏုိင္တာပါလုိ႔က်ေတာ္ ေတြးမိခဲ့တယ္။
အဲဒီေန႔က်ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ လက္ရွိစီးေနတဲ့တရုတ္ဆုိင္ကယ္ကုိေရာင္းျပီး စုထားတဲ့ေငြေလနဲ႔ ျပန္စုိက္ထည့္ကာ ဂ်ပန္ဆုိင္ကယ္တစ္စီး ဝယ္မယ္လုိ႔အေမနဲ႔တုိင္ပင္တယ္။
HFS-1