အဲ ဆရာႀကီးထူးျခားခ်က္ကအရင္လို လူနာလွည့္သိပ္မၾကည့္ေတာ့ဘူး ေဆးရံုကိစၥေတြလည္း သိပ္စိတ္ပါပံုမရေတာ့......နားေနခန္းကိုသူ႔အိမ္လိုေနစားၿပီး လူမမာတစ္ေယာက္လိုျဖစ္ေနတယ္...အိမ္ကလာေခၚေတာ့လဲအလုပ္ေတြမ်ားေနလိုဆိုၿပီးျပန္ျပန္ေျပာေနေတာ့.....
ဘာတက္ႏိုင္ပါ့မလဲ သူကေဆးရံုအုပ္ပဲကို......
အခ်ိဳ႕ဝန္ထမ္းေတြကလဲစုစု စုုစုနဲ႔ စကားေတြထြက္ေနၿပီ ဆရာႀကီးမူမမွန္တာကို......
ေနာက္တစ္ခုက သူနာျပဳဆရာမႀကီး အေၾကာင္းပါ ေဆးရံုတစ္ခုလံုးရဲ ႔သူနာျပဳေတြရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ဆိုလဲမမွားပါဘူး.....သူဆရာႀကီးကိုမသၤကာလို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးစမ္းသပ္ေနတယ္ ေဆးပညာကိုအေတာ္အသင့္နားလည္တဲ့သူေတြကလည္းသိေနတယ္ ဆရာႀကီးကပံုမွန္လူလိုေသြးခုန္ႏႈန္းစမ္းမရတာေတြ......ေန႔ခင္းဘက္ေတြဆို အျပင္လံုးဝမထြက္တာေတြေပါ့.....
တခါတစ္ခါ ေဆးရံုးဝန္ထမ္းေတြအထင္ကလဲ မွန္သေလာက္႐ွိေနၿပီ ဆရာႀကီးေလွခါးေပၚကက်ကတည္းက အသက္မ႐ွိေတာ့ပဲနာနာဘာဝအေကာင္တစ္ေကာင္စီးထားေလသလားေပါ့......တမူထူးျခားခ်က္ ညပိုင္းDutyခ်ိန္ေတြမွာဦးေက်ာ္ အရိပ္ေရာင္ေတာင္မေတြ႔ရ....ခါတိုင္းဆို အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျခာက္ေနတဲ့ သရဲ ခုတေလာေျခၿငိမ္ေနတယ္ ထင္ရတယ္.......ရင္ခြဲရံုဖက္ေကာ ဧည့္ႀကိဳေကာင္တာေ႐ွ႕ေကာဘာဆိုဘာမွ အရိပ္ေရာင္မေတြ႔ရဘူးျဖစ္ေနတယ္.......
ကြၽတ္လြတ္သြားေလသလား သရဲပင္စင္ယူသြားသလား....အေတြးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔
တစ္လေက်ာ္ၾကာခဲ့ၿပီ ေဆးရံုအုပ္ႀကီး အိမ္လံုးဝမျပန္ဘူးလို႔သိရတယ္......ကြၽန္ေတာ္တို႔ကDutyခ်ိန္ပဲ႐ွိတာဆိုေတာ့ ဆရာႀကီးအိမ္ျပန္မျပန္ဆိုတာအျမဲေနဝန္ထမ္းေတြဆီကျပန္သိရတာေပါ့.....တစ္ရက္ေတာ့ ထမင္းဟင္းခ်က္ေပးေနတဲ့ အေဒၚႀကီးက ေစ်းမွာအမဲသားဟင္းမရလို႔ မခ်က္တဲ့ေန႔ ဆရာႀကီးေသာင္းက်န္းပါေတာ့တယ္.....တကယ္ေၾကာက္စရာ အ႐ိုင္းေကာင္ႏွယ္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုေနတာ......ၾကားသူတိုင္းမ်က္စိျပဴးကုန္တယ္......တခါမွအဲလို မၾကမ္းတမ္းဘူးလို႔ေပါ့.......
ခ်က္ခ်င္းရတဲ့ေနရာက ဝယ္ၿပီးခ်က္ေပးေတာ့မွၿငိမ္သြားတာ....ေနာက္ၿပီး ေဆးရံုကဝန္ထမ္းအိမ္ရာထဲေတြမွာလဲ ၾကက္ေပ်ာက္ေၾကာင္ေပ်ာက္နဲ႔ သတင္းေတြကမသန္႔ေတာ့ဘူး....ေသြးစေသြးနေတြ ဆရာႂကီးနားေနခန္းနားေတြ႔လိုေတြ႔ သတိနဲ႔ေနဖို႔ပဲ ဝန္ထမ္းအခ်င္းခ်င္းသတိေပးရတာေပါ့......
လက္ပူးလက္ၾကပ္ မိတာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ dutyက်တဲ့ညပါ....ခါတိုင္းသရဲေတြ႔ရတဲ့ရင္ခြဲရံုေ႐ွ႕မွာ ဆရာႀကီးရပ္ေနတာဗ်........ရင္ခြဲရံု ကိုၾကည့္ေနတာေမ့ေမ့ေမာေမာ အျခားေတာ့မေတြးမိဘူး လူနာက်ေနေတာ့ အလုပ္မ်ားေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့.....ညလယ္၁နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ တာဝန္တူက်တဲ့ ကိုလင္း ဧည့္ႀကိဳေကာင္တာ ဆီအေမာေျပးလာၿပီး ဆရာႀကီးကို ေတြ႔တယ္တဲ့...စပ္စပ္စုစု ေတြ႔မွာေပါ့သူကဒီမွာေနတာတာကုိလိုေျပာလိုက္ေတာ့ လက္ကိုအတင္းဆြဲၿပီးလာၾကည့္ဆိုၿပီး........
ရင္ခြဲရံု ေဘးကေျမကြက္လပ္အေမွာင္ရိပ္က်တဲ့နားမွာ ေျမႀကီးေပၚထိုင္ခ်ၿပီး အရာတစ္ခုခုကိုအငမ္းမရစားေနတဲ့ လူတစ္ဦးသဲသဲကြဲကြဲမွမျမင္ရ.....ကိုလင္းကိုၾကည့္ၿပီး ဆရာႀကီးလို႔ဘယ္သူေျပာလဲဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ေပါ့....
လက္ကျမင္းသားေလးက ဖုန္းမီးကိုျဖတ္ခနဲဖြင့္ၿပီး ခုနကေျမႀကီးေပၚေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ေနတဲ့ လူဆီ.........
တကယ္႐ူးမတက္ျမင္ကြင္း ၾကက္အေမႊးေတြနဲ႔အစိမ္းႀကီးကိုကိုက္စားေနတဲ့ ဆရာႀကီး..
ေျပးေနၾကေျခေထာက္ပဲ ႏွစ္ေယာက္သား ေျပးလာတာအသားက်ေနေတာ့ေျပးလိုက္ၾကတာ ဧည့္ႀကိဳေကာင္တာ တင္မဟုတ္ဘူး အိမ္အထိေျပးၾကတာ...
မနက္က်ေဆးလူမႈအရာ႐ွိကကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုခြင့္မဲ့ပ်က္ကြပ္ထဲထည့္ထားတာေပါ့....ထည့္လည္းထည့္ေပါ့ ညကအျဖစ္ပ်က္ကသရဲ တင္မဟုတ္ဘူး...
အ႐ွင္လတ္လတ္သရဲႀကီးေတြ႔တာဆိုေတာ့လဲ...
မေျပာရဲစရာေတာ့မ႐ွိ မေျပာသင့္ဘူးလို႔လဲမျမင္ေတာ့ ညကဘာလို႔အိမ္ျပန္ေျပးတာလဲဆိုတာကို ရင္ႏွီးတဲ့ ေဆးရံု ဝန္ထမ္း ေတြကိုေျပာျပလိုက္တာ ဟာဟင္ေတြျဖစ္ကုန္တာေပါ့ ....
ေဆးရံုးမွာ အႀကီးကဲဆိုလို သူနာျပဳအုပ္ႀကီးပဲ႐ွိေတာ့တာ.....သူလည္းလုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာလုပ္ဖို႔စီစဥ္ေနၾကတယ္......အထက္လမ္းဆရာတစ္ေယာက္ကိုငွါးဖို႔စီစဥ္ေနၾကပံုပါပဲ... အေစာပိုင္းကတည္းက တရားျပတာမရမွန္းသိေနေတာ့.....
တစ္ရက္ေတာ့ ဆရာတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္...
ဘယ္ကစပ္မိမွန္းေတာ့မသိဘူး .....ေဆးရံုကိုေရာက္ရာက္ျခင္းပဲ မေနသင့္တဲ့မေကာင္းဆိုးဝါးေတြ႐ွိတယ္လို႔တန္းေျပာတယ္....သေဘာတရားကေတာ့ ေနစရာမ႐ွိလိုခိုကပ္ေနတာထက္ ပိုင္စိုးသူတစ္ေယာက္လို ျခယ္လွယ္ေနတဲ့ မေကာင္းဆိုးဝါးကိုဆိုလိုေနတာပါ.....
ဆရာႀကီးနားေနေဆာင္ဆီကိုဘယ္သူမွမျပပဲအထက္လမ္းဆရာႀကီးကတန္းသြားၿပီး အခန္းပတ္ပတ္လည္ကိုစည္းခ်လိုက္တယ္...အခန္းထဲကေတာက္ေခါက္သံအက်ယ္ႀကီးထြက္လာတယ္....အထဲကေနၿပီး ငါ့ကိုဘာထင္ေနသလဲ ငါ့ကိုဘာထင္ေနလဲဆိုၿပီးႀကိမ္းဝါးေနတာ..အထက္လမ္းဆရာႀကီး ကေတာ့သူလုပ္စရာ႐ွိတာဆက္လုပ္ေနတယ္...ေဆးရံုအုပ္ရဲ႕သက္ဆိုင္ရာမိသားစုေတြကိုလည္းေခၚၿပီး ႀကိဳတင္အသိေပးထားတယ္
ေဆးရံုအုပ္ႀကီးကေသၿပီျဖစ္ေၾကာင္း...မေကာင္းဆိုးဝါးရဲ႕ ေစစားမႈခံေနလို႔ ခုလို႔ ထုတ္ေပးရေၾကာင္းပါႀကိဳ႐ွင္းျပထားရတာေပါ့.....သူတို႔မိသားစု လည္းမ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔.....
ခနေနေတာ့ သူလက္ထဲကေဆးေတာင္ေဝွးကို ၾကမ္းျပင္ကိုေထာက္လိုက္ၿပီးအခန္းထဲကမေကာင္းဆိုးဝါးကိုထြက္လာဖို႔ အမိန္႔ဆန္ဆန္ေပးလိုက္တယ္...ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ဇက္လည္ေနတဲ့ ဆရာႀကီး ေလးဘက္ကုန္းေထာပ္လာတာမဟုတ္ဘဲေနာက္ျပန္ လက္ေထာက္ျၿပီးအထက္လမ္းဆရာႀကီး ကိုရန္မူဖို႔လုပ္တယ္...ဒါေပမဲ့တစ္စံုတစ္ရာကတားထားသလို အနားကပ္မရ....
အထက္လမ္းဆရာႀကီး ကလည္း မေကာင္းဆိုးဝါးကို သူ႔ပညာနဲ႔ ခ်ဳပ္ၿပီးေမးေတာ့ အရင္ပိုင္းေတြကေသဆံုးခဲ့တဲ့ ရင္ခြဲရံု ေစာင့္ဦးမင္းသူ၊ေဒါက္တာေစာနဲ႔ ယခုဆရာႀကီး စတဲ့ သူကိုမေနေစခ်င္ႏွင္ထုတ္တဲ့သူေတြကို သတ္ပစ္တယ္လို႔ဝန္ခံခဲ့ပါတယ္ ......ၾကားနာသူေတြကလဲ သရဲဥပေဒမွမ႐ွိတာ ဘယ္လိုအျပစ္ေပးမလဲေပါ့.......
အထက္လမ္းဆရာႀကီး ကေတာ့ ေခါင္းၿငိမ္ရင္းစဥ္းစားေနတုန္း ေဆးရံုအတြင္းမီးေတြ တျဖတ္ျဖတ္နဲ႔ မွိန္က်လာတယ္......အေၾကာင္းကိုသိေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကဦးေက်ာ္ရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းထဲက တစ္ခုမွန္းတန္းသိေတာ့ ဓာတ္မီးဖေယာင္တိုင္အရံသင့္ေပါ့.....
႐ွင္းခ်င္႐ွင္း ဦးေက်ာ္ကို ကြၽတ္လြတ္ေစဖို႔က အဓိကပဲေလ.....မေက်နပ္တဲ့ မ်က္လံုးႂကီးေတြကိုလူေတြကိုလိုက္စိုက္ၾကည့္ေနတယ္ ဆရာႀကီး......သူခႏၶာကိုယ္လဲပ်က္ေနေလာက္ေရာေပါ့ ဦးေက်ာ္လက္ထဲမွာ....ဦးေခါင္းဇက္ကတစ္ပတ္လည္ေနၿပီ....ေၾကာ႐ိုးေတြလည္းအျပင္ကိုေငါထြက္လ်က္......စိတ္မခ်မ္းသာစရာျမင္ကြင္း....
အထက္လမ္းဆရာႀကီး ေျပာဆိုေနတုန္းမွာပဲ မီးေခ်ာင္းမ်ားတစ္ေခ်ာင္းၿပီးတစ္ေခ်ာင္းေပါက္ကြဲထြက္လာတယ္....အကုန္လံုးထိတ္လန္႔ကုန္တာေပါ့ ေဆးရံုသံုး မီးေခ်ာင္း႐ွည္ႀကီးေတြ ေပါက္ထြက္ကုန္တာ....
အထက္လမ္းဆရာႀကီး ကလည္းခ်က္ခ်င္းပဲ မေကာင္းဆိုးဝါးကို ႀကိဳးေတြနဲ႔ခ်ဳပ္ထားလိုက္တယ္.....သူစီရင္ထားတဲ့ႀကိဳးေတြထင္ပါတယ္..မေကာင္းဆိုဝါးေကာင္ႀကီးစူးစူးဝါးဝါးေအာ္ဟစ္ရင္း `ဘယ္သူ႔မွ ခြင့္မလႊတ္ဘူး´ဆိုတဲ့ အသံနက္ႀကီးနဲ႔ ၿငိမ္က်သြားေတာ့တယ္.......
က်န္ခဲ့တဲ့ေဆးရံုအုပ္ အေလာင္းႀကီးကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပုပ္ပြလာေတာ့ အသုဘကိုခ်က္ခ်င္းစီစဥ္လိုက္ရေတာ့တယ္........
က်န္ခဲ့တဲ့အရာေတြကေတာ့ အားလံုးပံုမွန္အတိုင္း.....
ဒါေပမဲ့ ဦးေက်ာ္ဘယ္ဆီကိုကြၽတ္လြတ္သြားတယ္ဆိုတာကေတာ့ အထက္လမ္းဆရာႀကီးကိုယ္တိုင္ေတာင္မသိလိုက္ရပါ.......သူဘယ္ဆီဘယ္ကို တိမ္းေ႐ွာင္သြားသလဲဆိုတာမည္သူမ်ွမသိလိုက္ရပါဘူး......သူဘယ္ေရာက္သြားလည္းဆိုတဲ့အေတြးေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ႏွင့္.............
မကြၽတ္ေသာအစြဲ Season(1)ၿပီး၏၊
Season(2)ကို စိတ္ကူးေယာင္ႏွင့္ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ားေပါင္းစပ္၍ မၾကာေသာအခ်ိန္မွာႀကိဳးစားတင္ဆက္သြားေပးပါ့မည္။
စကားခ်ပ္။ ။ ျဖစ္ရပ္မွန္အျဖစ္ပ်က္မ်ားကိုသာေရးသားေသာေၾကာင့္မျမင္အပ္ျမင္အပ္ေသာအရာမ်ားကို ေမတၱာပို႔အပ္ပါသည္။ဇာတ္လမ္းအရကာယံကာ႐ွင္မ်ား ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ အမည္မ်ားေျပာင္းလဲတင္ျပထားပါသည္။ၾကံဳခဲ့ရသူအျဖစ္ေျပာင္းလဲေရးသားထားပါေၾကာင္း။
ေလးစားလ်က္
MSC no.152
Photo crd from Google
