က်မမွာ အက်င့္ေလးတစ္ခုရွိတယ္,အဲ႔ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ က်မလိုအပ္ေနတဲ႔အခ်ိန္ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ အမွတ္မထင္ ကူညီဖူးတဲ႔သူေတြကို အျမဲတမ္းသတိတရ ရွိေနတတ္တဲ႔အက်င့္ေလးပါ,က်မအေနနဲ႔ က်မကို ကူညီဖူးတဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ေတြကို္ အခါအခြင့္မသင့္လို႔ ေက်းဇူးျပန္မဆပ္ႏိုင္ေသးရင္ေတာင္ ေက်းဇူးတရားကို အျမဲေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ျပီး ေက်းဇူးတင္ေနတတ္တာမ်ိဳးပါ,အခုအခ်ိန္မွာ က်မအသက္က ၂၆ႏွစ္ထဲမွာပါ,၂၆ႏွစ္ဆိုတဲ႔ကာလဟာ လူ႔ေလာကထဲကိုဝင္ေရာက္လာခ်ိန္ထဲကေန ခုခ်ိန္ထိဆိုရင္ အရမ္းကို ရွည္လ်ားလွတဲ႔အတြက္ က်မကိုကူညီဖူးတဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ေတြ အမ်ားျကီးရွိခဲ႔သလို ေရွ႕ဆက္ေလ်ွာက္ရမယ့္ဘဝခရီးမွာလည္း က်မအခက္အခဲျဖစ္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ကူညီေဖးမျကမယ့္သူေတြလည္း အမ်ားျကီးရွိေနျကမွာပါ။
ေက်းဇူးတရားေတြဆိုတာ က်မတို႔အားလံုးအတြက္ မကင္းကြာႏိုင္တဲ႔အရာတစ္ခုလို ရွိေနတာပါ,တျခားသူစိမ္းေတြရဲ႕အကူအညီကို မယူဖူးခဲ႔သူေတြဆိုရင္ေတာင္ က်မတို႔ကိုလူ႔ေလာကထဲေရာက္ေအာင္ အသက္စြန္႔ျပီးေမြးထုတ္ေပးခဲ႔တဲ႔အေမ,ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ရွာေဖြေကြ်းေမြးတဲ႔အေဖ,လူတစ္လံုးသူတစ္လံုးျဖစ္ေအာင္ ဝိုင္းဝန္းထိန္းေက်ာင္းျပီး ကူညီေစာင့္ေရွာက္ျကတဲ႔ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမမ်ားနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးသားျခင္းေတြ,အသိပညာေတြျပည့္စံုျပီး လမ္းမွားမေရာက္ေအာင္ ဆံုးမပဲ႔ျပင္ေပးတဲ႔ဆရာသမားေတြ,အစရွိသူေတြဟာ က်မတို႔အားလံုးအတြက္ သိတတ္နားလည္မယ္ဆိုရင္ တန္ဖိုးျဖတ္မရတဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ေတြဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုေျပာျခင္တာက ေဆြမ်ိဳးမေတာ္စပ္ေသာ္လည္း က်မတို႔အခက္အခဲရွိေနတဲ႔အရာေလးေတြကို ေသးေသးမႊားမႊားေလးကအစ ျကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ႔အရာေတြအဆံုး အားတက္သေရာနဲ႔ ကူညီဖူးတဲ႔မိတ္ေဆြေတြသည္လည္း က်မတို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ေတြထဲမွာ ပါဝင္ျကသလို အေကာင္အထည္ျကီးျကီးမားမား ေဖာ္ျပလို႔မရေပမယ့္လည္း ဆာေလာင္ေနခ်ိန္မွာ မုန္႔တစ္ခ်ပ္ ေရေလးတစ္ခြက္မွစျပီး ႏႈတ္၏ေဆာင္မျခင္း ကိုယ္၏ေဆာင္မျခင္းကဲ႔သို႔ေသာ စကားတစ္ခြန္း လက္တစ္ကမ္းအားျဖင့္ တြဲေခၚျကိဳဆိုဖူးတဲ႔ပုဂၢိဳလ္ေတြသည္လည္း အကူအညီယူဖူးတဲ႔ က်မတို႔အေနနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူေတြအျဖစ္နဲ႕ အျမဲအမွတ္ရေနသင့္တယ္လို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ဒါ့ေျကာင့္မို႔ သည္ေဆာင္းပါးေလးကို ဖတ္ေနျကတဲ႔ စာဖတ္သူေတြကို က်မအေနနဲ႔ တိုက္တြန္းျခင္တာေလး တစ္ခု ရွိပါတယ္။အဲဒီ႔အရာက ဘာလဲဆိုေတာ့ စာဖတ္သူေတြအေနနဲ႕ ငယ္စဥ္ကတည္း အခုအခ်ိန္ထိ 'ကိုယ့္အေပၚျပဳဖူး သူ႔ေက်းဇူး'ဆိုတဲ႔ ေဆာင္ပုဒ္ေလးအတိုင္း ကိုယ့္ကိုကူညီေပးခဲ႔တဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ေတြကို တစ္ေယာက္ျခင္းစီ ျပန္ေတြးျမင္ေယာင္ရင္း ေက်းဇူးျပန္မဆပ္ႏိုင္သည့္တိုင္ေအာင္ ႏွလံုးသားထဲမွာ သတိတရေလးနဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳေပးျကရင္း ,ေက်းဇူးတရားေတြကို ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ရင္း ေမတၱာပို႔ေပးျကဖို႔ဘဲျဖစ္ပါတယ္။လူ႔ဘဝသက္တမ္းတိုတိုေလးမွာ ေနာင္မွရတဲ႔ ေနာင္တေတြကို မပိုင္ဆိုင္ရေလေအာင္ အသက္ရွင္ခ်ိန္ေလးမွာ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တဲ႔အလုပ္ေလးေတြကို အေျကြးမထားဘဲ လုပ္ေဆာင္ျကရင္း တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခ်စ္ခင္စြာေနျကဖို႔ကိုလည္း တိုက္တြန္းျခင္ပါတယ္။
က်မဘာလို႔ ဒီလိုစကားေတြေျပာရလဲဆိုရင္ က်မတို႔မိသားစုနဲ႔ ႏွစ္အိမ့္တစ္အိမ္လိုေနျကျပီး က်မအစ္ကိုနဲ႔လည္း လည္ပင္းဖက္ေပါင္းတဲ႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ႔ အစ္ကိုျကီးတစ္ဦးရဲ႕ လြန္ခဲ႔တဲ႔ငါးရက္ေလာက္က က်မတို႔အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး ေလာကျကီးထဲကေန အျပီးတိုင္ထြက္ခြာသြားတဲ႔ အျဖစ္ဆိုးျကီးေျကာင့္ က်မကိုယ္တိုင္ အရမ္းကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနရတဲ႔အတြက့္္ ျဖစ္ပါတယ္။မွတ္မွတ္ရရေျပာရရင္ က်မ၄တန္းႏွစ္ေလာက္က ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။အဲ႔ဒီ႔တုန္းက အိမ္မွာ အေမတို႔ကလည္း အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ခရီးထြက္ေနတဲ႔အခ်ိန္,က်မရဲ႕အမလည္း အလုပ္က ျပန္မလာေသးတဲ႔အတြက္ ေက်ာင္းကျပန္လာတဲ႔က်မ အရမ္းဗိုက္ဆာေနလို႔ လမ္းထိပ္ဆိုင္မွာ ေခါက္ဆြဲထုတ္သြားဝယ္တဲ႔အခ်ိန္မွာ အခုဆံုးပါးသြားတဲ႔အစ္ကိုက အလုပ္ကိစၥနဲ႔အျပင္သြားဖို႔ထြက္လာရင္းနဲ႔မွေတြ႕သြားျပီး က်မထမင္းမစားရေသးတာကိုသိေတာ့ သူ႔မိန္းမဆီတစ္ေခါက္ျပန္ျပီး က်မကိုထမင္းေကြ်းဖို႔ ေျပာေပးခဲ႔ပါတယ္။ပုစြန္ဟင္းနဲ႔ ထမင္းတစ္ပန္းကန္ဟာ ဆာေလာင္တဲ႔က်မအဖို႔ နတ္သုဒၶါတမ်ွ အရသာရွိေနခဲ႔ပါတယ္။က်မအတြက္ေတာ့ အျမဲအမွတ္ရေနေစမယ့္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူတစ္ဦးဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။
ေနာက္တစ္ခု အေပၚမွာက်မေတာင္းဆိုခဲ႔တဲ႔ အသက္ရွင္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တဲ႔အရာေတြကို အေျကြးမထားဘဲလုပ္ေဆာင္ျကပါဆိုတဲ႔ စကားနဲ႔ပါတ္သက္ျပီးလည္း ရွင္းျပျခင္ပါတယ္။အခုဆံုးပါးသြားတဲ႔ ကိုျကီးေအာင္ေက်ာ္မိုးဟာ မဆံုးခင္ ေလးငါးလေလာက္ကို အိပ္ယာထဲလဲေနခဲ႔ပါတယ္။၄၀ဆိုတဲ႔ ငယ္ရြယ္လွတဲ႔ အရြယ္ကို ဝါးျမိဳခဲ႔တဲ႔ အဓိကရန္သူကေတာ့ အရက္ပါဘဲ။အရက္ဒဏ္ေတြေျကာင့္ အိပ္ယာထဲလဲေနခဲ႔တဲ႔ ကိုျကီးေအာင္ေက်ာ္မိုးဟာ လမ္းေလ်ွာက္ရင္ေတာင္ ေတာင္ေဝွးကူျပီး ေလ်ွာက္ေနခဲ႔ရပါတယ္။သူမဆံုးခင္တစ္ပါတ္ေလာက္မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ႔ က်မအစ္ကိုဟာ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္ကေန က်မတို႔ရွိတဲ႔ေမွာ္ဘီကို ခနျပန္လာခဲ႔ပါတယ္။သူလည္းအလုပ္ေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို သြားမႏႈတ္ဆက္အားဘဲ က်မတို႔အိမ္ကေနဘဲ မနက္ေစာေစာထျပန္ခဲ့ပါတယ္။က်မတို႔လမ္းထဲကေန က်မအစ္ကိုကားေမာင္းထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုျကီးေအာင္ေက်ာ္မိုးဟာ ေတာင္ေဝွးျကီးနဲ႔ သူ႔အိမ္ေရွ႕ကေန က်မအစ္ကိုကို လွမ္းေခၚျပီး သူ႔အိမ္လာလည္ဖို႔ ေအာ္ေျပာခဲ႔ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ အလုပ္မ်ားေနတဲ႔ က်မအစ္ကိုက ေနာက္အေခါက္မွဝင္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေျပာကာ ကားေပၚကေနဘဲႏႈတ္ဆက္လိုက္မိပါတယ္။အခုခ်ိန္မွာေတာ့ က်မအစ္ကိုအတြက္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကိုေတြ႕ရဖို႔ ေနာက္အေခါက္ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေနာင္တေတြနဲ႔သာ က်မတို႔ကို စိတ္မေကာင္းစြာ ရင္ဖြင့္ေနရွာပါတယ္။
က်မတို႔လူသားေတြအတြက္ ေလာကျကီးက တန္ဖိုးအရွိဆံုး အခ်ိန္တစ္ခုကို အျမဲေပးေနပါတယ္။အဲ႔ဒါကေတာ့ လက္ရွိအခ်ိန္ဘဲျဖစ္ပါတယ္။က်မတို႔အျမဲပိုင္ဆိုင္ထားတဲ႔ အခြင့္အေရးတစ္ခုျဖစ္တဲ႔ မနက္ျဖန္တိုင္းမွာ ေနာင္တမရေစဖို႔ လက္ရွိအခ်ိန္ကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ျကရင္း အသက္ရွင္ခ်ိန္ လူ႔ဘဝသက္တမ္းေလးမွာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေနျကဖို႔,ျပဳမူေဆာင္ရြက္စရာ ကိစၥမွန္သမ်ွကို အေျကြးမထားဘဲေဆာင္ရြက္ျကဖို႔ဆိုတာေတြဟာ က်မတို႔အတြက္ အျဖစ္သင့္ဆံုးနဲ႔ အေရးပါလွဆံုးအရာေတြဆိုရင္ မမွားပါဘူး။စကၠန္႔နဲ႔အမ်ွ တန္ဖိုးရွိေနတဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို ျကိဳးျကိဳးစားစားနဲ႔ တန္ဖိုးရွိေအာင္ ျဖတ္သန္းျကရင္း ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ကို စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႔ အေႏွာင္အဖြဲ႕ကင္းစြာ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ျကဖို႔ ရည္ရြယ္ကာ ဤေဆာင္းပါးေလးကို မ်က္ရည္ေတြနဲ႔အတူ ေရးသားရျခင္းလည္း္ ျဖစ္ပါတယ္။ဘဝတစ္ပါးကို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ ကူးေျပာင္းသြားတဲ႔ကိုျကီး,တစ္ခ်ိန္တုန္းက က်မအခက္အခဲျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ထမင္းတစ္ပန္းကန္ကို ေစတနာပါပါနဲ႔ ေကြ်းေမြးခဲ႔တဲ႔ကိုျကီး ,စိတ္အလိုလိုက္ျပီး အရက္ႏြံထဲနစ္ေနရာကေန ေသမင္းေခၚေဆာင္ရာကို အခ်ိန္မတန္ဘဲ လိုက္သြားရရွာပါျပီ။ကိုျကီး ေကာင္းရာမြန္ရာ ဘံုဘဝမွာ ေအးခ်မ္းစြာ အနားယူႏိုင္ပါေစ။ေဝဒနာေတြ ခံစားေနရတဲ႔ျကားထဲကေန ဘဝကူးခါနီးမွာ ခုလိုသက္ေတာင့္သက္သာနဲ႔ အသက္စြန္႔သြားတာကိုဘဲ ကိုျကီးအတြက္ ျမန္ျမန္ဝဋ္ကြ်တ္သြားျပီဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔ ေျဖသိမ့္လို႔ရႏိုင္ေပမယ့္ ၄၀ေက်ာ္အရြယ္ဆိုတာ ကိုျကီးအဖို႔ ေစာလြန္းလွတဲ႔အတြက္ အရမ္းႏွေျမာမိပါတယ္။
Author@sandipoe
MSC.035
