ကံ့ေကာ္ျမိဳင္တန္းမွ လြမ္းေနပါ့မယ္
အပိုင္း ( ၁၀ )
အခန္း ( ၁၉ )
မေန ့ညက မိုးနည္းနည္းရြာထားသည္မို ့
အလြမ္းတို ့ျခံထဲတြင္ စံပါယ္မ်ားလိႈင္လိႈင္
ပြင့္ေနေပျပီ။ပူျပင္းလွေသာေႏြရာသီ၏ပထမဆံုးမိုးျဖစ္ကာ ေျမသင္းနံ့မ်ားက သင္း ပ်ံ့ေန၏။အလြမ္းျခံထဲသို့ ဆင္းလာခဲ့သည္။
"ဟင္ ညီညီပါလား။"
ညီေစမင္းကမိမိကိုေက်ာေပးကာစံပါယ္ရံုေဘးကြပ္ပ်စ္ေပၚတြင္ထိုင္ေနေလသည္။အလြမ္း ခပ္သြက္သြက္ပင္ ညီညီဆီသို ့ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။
"ညီညီ ဘယ္ခ်ိန္ကတည္းက ျခံထဲေရာက္ေနတာ
လဲ အိမ္ဘက္လာျပီးလဲ မႏႈတ္ဆက္ဘူး။"
အလြမ္း ညီညီေဘးတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္ကာ
ညီညီ့မ်က္ႏွာကိုအကဲခတ္လိုက္သည္။ျပိဳေတာ့
မည့္မိုးလိုညိဳမိႈင္းေနေသာမ်က္၀န္းမ်ားကိုေတြ့လိုက္ရစဥ္မွာအလြမ္းရင္ထဲက်ဥ္ကနဲျဖစ္သြားသည္။
"ညီညီ နင္ဘာျဖစ္လာတာလဲ ငါ့ကို ေျပာပါ။
အခုခ်ိန္မွာနင္ငါ့ကိုယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ့ရင္ဖြင့္လို့့ရပါတယ္။"
ညီညီေခါင္းေမာ့လာကာမိမိကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္၏။အခုခ်က္ခ်င္းပင္ ငိုခ်ေတာ့မည့္ ဟန္ျဖင့္ ခံစားခ်က္မ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ေနသည္မွာ ရင္နင့္စရာေကာင္းလွသည္။မိမိတိတ္တခိုးခ်စ္ျမတ္ႏိုးေနသည့္သူမို့အခုလိုမခံစားေစခ်င္ပါ။ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ သူခံစားေနရသမွ်ကို မိမိသာ မွ်ေ၀ယူလိုက္ခ်င္သည္။
အတန္ၾကာမွညီညီ့အသံခက္အက္အက္ထြက္ေပၚလာေလသည္။
"အလြမ္း ငါ ဟိုတစ္ေန ့က ၾကိဳင့္ကို ရည္းစားစကားေျပာလိုက္တယ္။"
အလြမ္းသက္အသက္ကိုေအာင့္ထားမိသည္။
"အဲဒါ ၾကိဳင္က ဘာအေျဖေပးလဲနင္သိလား။"
ညီညီမ်က္၀န္းမ်ားကအေ၀းကိုေငးေနျပန္သည္။
"သူက ငါ့ကို လံုး၀မခ်စ္နိုင္ဘူးတဲ့။"
အလြမ္းသက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။
အသက္ကို ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ရႈလိုက္ရင္း
"နင္အရမ္းခံစားေနရမွာပဲညီညီ။ငါနားလည္ပါ
တယ္ စိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ ့ဟာ နင္ဆက္ၾကိဳးစား
ေပါ့။"
ညီညီက သူ ့ဆံပင္မ်ားကို လက္ငါးေခ်ာင္းလံုးျဖင့္ ထိုးဖြလိုက္သည္။
"ငါၾကိဳင့္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္အလြမ္းရာ။နင္ေျပာသလိုပဲ ငါဆက္ၾကိဳးစားခ်င္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္
ၾကိဳင့္မွာခ်စ္ေနတဲ့သူရိွတယ္တဲ့အလြမ္းရယ္။အဲဒီအေျခအေနကိုငါဘယ္လိုဆက္ၾကိဳးစားရမလဲ။ "
အလြမ္းသက္ အံ့အားသင့္စြာျဖင့္ ညီညီ့ကိုၾကည့္လိုက္သည္။
"ဘယ္လိုညီညီ ၾကိဳင့္မွာခ်စ္ရမယ့္သူရိွတယ္
ဟုတ္လား။"
"ဟုတ္တယ္အလြမ္း နင္သိလား ၾကိဳင္ခ်စ္ေနတဲ့
သူက ဘယ္သူလဲ။"
အလြမ္းသက္ အေပၚႏႈတ္ခမ္းကို သြားျဖင့္ခပ္ဖိဖိကိုက္ရင္းစဥ္းစားလိုက္၏။ၾကိဳင္က အလြန္ပင္လ်ိဳ ႕၀ွက္လွသူျဖစ္သည္။မိမိလို သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ကိုပင္ ရင္ဖြင့္တတ္သူမဟုတ္ပါ။ေတြးေတာေနရင္းမွ အလြမ္းတစ္စံုတစ္ခုကို စဥ္းစားမိသြားသည္။
"ညီညီငါစဥ္းစားလို့ရျပီ။ၾကိဳင္ဟာကံ့ေကာ္ပန္းအရမ္းၾကိဳက္သလိုကံ့ေကာ္ျခံဘက္ကိုလည္းအျမဲသြားတယ္ေလ။ငါထင္တာမမွားဘူးဆိုရင္ ၾကိဳင္ဟာ ဆရာ့ကိုခ်စ္ေနတယ္လို ့ထင္တယ္။"
ညီညီခဏေတာ့ၾကက္ေသေသသြား
သည္။ထို့ေနာက္ခပ္ျဖည္းျဖည္းျဖင့္ အလြမ္းဘက္သို့လွည့္ကာထိုင္ရာမွထလိုက္သည္။
"ငါသြားမယ္အလြမ္း။"
"ဘယ္ကိုလဲညီ။"
"ဆရာ့ဆီကို ငါတစ္ခုခုကို အေသအခ်ာသိရမွ
ွျဖစ္မယ္။ၾကိဳင္ဟာ ဆရာ့ကိုခ်စ္သလို ဆရာဟာ
လည္းၾကိဳင့္ကိုခ်စ္ေနသလားဆိုတာကိုေပါ့။တစ္ကယ္လို႔သာဆရာလည္းၾကိဳင့္ကိုခ်စ္ေနတယ္ဆိုရင္ငါစိတ္ေအးရပါတယ္အလြမ္း။ၾကိဳင္ငါ့ကိုျပန္မခ်စ္ႏိုင္လို ့ ခံစားရတဲ့ ေ၀ဒနာကသက္သက္ဆရာ့လိုတည္ၾကည္တဲ့သူရဲ့အခ်စ္ကို ၾကိဳင္ပိုင္ဆိုင္ရလို ့မုဒိသာပြါးေပးႏိုင္တာက သက္သက္ပါ။"
"ငါၾကိဳင့္ကိုေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တယ္။
အဲ့ဒါငါ့အခ်စ္ပါပဲ"။
ထြက္ခြါသြားေသာ ညီညီ့ေက်ာျပင္ကို ေငးရင္းအလြမ္းခပ္တိုးတိုးေျပာလိုက္သည္။
နင္ဘာပဲလိုလိုငါနင့္ေဘးမွာေပးဆပ္ခ်င္တယ္ညီညီ။နင့္ကိုအဆင္ေျပေစခ်င္တယ္။အဲ့ဒါကေတာ့ ငါ့အခ်စ္ပါပဲ။
ကံ့ေကာ္ျခံအတြင္းရိွကြပ္ပ်စ္ေပၚတြင္ထိုင္ေနေသာ ဆရာ့ဆီသို ့ညီညီ ခပ္မွန္မွန္ပင္
ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။မိမိေနာက္မွေျခသံေၾကာင့္ေႏြဦးေမာင္လွည့္ၾကည့္လိုက္
၏။အျပာကြက္ပုဆိုးႏွင့္ အျပာႏုေရာင္စပို ့ရွပ္ကို ၀တ္ကာ မိမိဆီလာေနေသာ ညီညီ့ကို အျပံဳးျဖင့္ၾကိဳလိုက္သည္။မိမိတပည့္ေလးေတြဟာတစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးလွၾကတာပါပဲ။
"ညီညီပါလား လာထိုင္။"
ညီေစမင္းဆရာ့ေဘးတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္ကာ
ဆရာ့မ်က္ႏွာကိုေငးလိုက္သည္။ဆရာ့မ်က္ႏွာနည္းနည္းေခ်ာင္သြားပါလား။ နက္ျပာေရာင္ခ်ည္ပုဆိုးကို ၀တ္ထားျပီး အျဖဴအကြက္လက္ရွည္ကို လက္ေခါက္တင္ထားကာ ဆံပင္တိုတိုမ်ားကနဖူးေပၚတစ္စႏွစ္စ၀ဲက်ေနသည့္ ဆရာဟာ ေယာက်ာ္းျခင္းပင္ ေငးယူရေလာက္ေအာင္ေခ်ာပါသည္။
ညီညီေလးေလးစားစားပင္ဆရာ့ကိုျပံဳးျပလိုက္ကာ
"ဆရာ့ပိန္သြားတယ္ေနာ္မ်က္ႏွာေတာင္နည္းနည္းေခ်ာင္သြားတယ္။မ်က္တြင္းလည္းနည္းနည္းက်ေနတယ္။"
"ေဟဟုတ္လားဆရာအိပ္ေရးနည္းနည္းပ်က္ေနလို့ပါ။အခုတစ္ေလာေနအရမ္းပူေတာ့ ညဘက္ဆို အိုက္တာနဲ ့အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။"
ညီညီဆရာ့မ်က္ႏွာကိုအကဲခတ္လိုက္သည္။ဆရာအိပ္မေပ်ာ္တာဟာပူလို့အိုက္လို့တစ္ခုတည္းလား။ဟိုတစ္ခါမိမိၾကိဳင့္ကိုရည္းစားစကားေျပာေနတုန္းကဆရာ့မ်က္လံုးမ်ားကိုျမင္ေယာင္လာျပန္သည္။အဲဒီတုန္းက ဆရာ့မ်က္၀န္းမ်ားက အခုမိမိမ်က္၀န္းမ်ားႏွင့္ ဆင္တူသည္ဟု ထင္မိ
သည္။
"စာေတြေကာ လိုက္ႏိုင္လားညီညီ ။"
"ဟုတ္ကဲ့ လိုက္ႏိုင္ပါတယ္ဆရာ။"
"ေအးေအး ၾကိဳးစားကြာ။"
"ဆရာ့မွာ ရည္းစားရိွသလားဆရာ။"
ရုတ္တရက္ေမးလိုက္ေသာညီညီ့စကားေၾကာင့္ ေႏြဦးေမာင္ေၾကာင္သြားသည္။
ညီညီကပင္ ဆက္၍
"က်ြန္ေတာ္ေမးတာ လြန္သြားျပီထင္တယ္ဆရာ။
တစ္ကယ္ဆိုတပည့္တစ္ေယာက္က ဆရာတစ္
ေယာက္ကို အခုလိုမေမးသင့္ဘူးေနာ္။
က်ြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဆရာ။"
ေႏြဦးေမာင္ သက္ျပင္းခ်လိုက္ရင္း "မဟုတ္တာပဲညီညီ။ ဆရာတို ့ၾကားမွာ ဆရာတပည့္ပံုစံနဲေလးစားမႈရိွသင့္သလိုသူငယ္ခ်င္းပံုစံနဲ့လည္းရင္းႏီွးမႈရိွသင့္ပါတယ္။ဆရာ့ကို ညီညီ့အကိုလို
သေဘာထားႏိုင္ပါတယ္။ဆရာကိုယ္တိုင္လည္း
ကိုယ့္တပည့္ေလးေတြနဲ့ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရင္းရင္းႏီွးႏီွးပဲေနခ်င္တယ္။"
ညီညီ ဆရာ့မ်က္၀န္းမ်ားထဲသို့စူးစူးစိုက္စိုက
္ၾကည့္လိုက္ရင္း
"ဆရာ ၾကိဳင္ကေလ အရမ္းလွတယ္ေနာ္။"
ရုတ္တရက္မို့ေႏြဦးေမာင္ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရလိုက္ပါ။ေႏြဦးေမာင္မ်က္လံုးထဲတြင္ အရိပ္တစ္ခ်ိဳ
့ျဖတ္ေျပးသြား၏။
"ဆရာ့တပည့္ေတြအကုန္လံုးကလွၾကတာပါပဲညီ။ၾကိဳင္မွမဟုတ္ဘူး အလြမ္းေကာ ညီညီေကာက လွၾကပါတယ္။ဆရာေတာ့ ကိုယ့္တပည့္ေတြအကုန္လံုးကို လွတယ္လို ့ျမင္တယ္။"
ညီညီႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ပင္ျပံဳးလိုက္သည္။
ညီညီဆရာ့ကိုအကဲခတ္လိုက္မိသည္။ေယာက်ာ္းခ်င္းမို ့ပိုသိပါသည္။ဆရာလည္း ၾကိဳင့္အေပၚတြင္ခံစားခ်က္ရိွေနသည္ပဲ။ဒီေလာက္ဆို ညီညီစိတ္ခ်ပါျပီ။
"ဆရာက်ြန္ေတာ္ၾကိဳင့္ကိုရည္းစားစကားေျပာေသးတယ္။"
ေႏြဦးေမာင္ မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ပ်က္သြားသည္။
ညီညီက မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္ရင္း
"အဲဒါေလၾကိဳင္ကက်ြန္ေတာ့္ကိုတစ္ခါတည္းအေျဖျပန္ေပးတယ္။"
ေႏြဦးေမာင္တစ္ဖက္သို့မ်က္ႏွာလဲႊလိုက္သည္။
ညီညီဘာလို့ဒါေတြကိုလာေျပာေနပါလိမ့္။
"ၾကိဳင္ကေလက်ြန္ေတာ့္ကိုလံုး၀မခ်စ္ႏိုင္ဘူးတဲ့ဆရာျပီးေတာ့သူ့ရင္ထဲမွာတစ္စံုတစ္ေယာက္ ေနရာယူထားတယ္တဲ့။"
ေႏြဦးေမာင္ အံအားသင့္စြာျဖင့္ ညီညီ့ကို ငဲ့ၾကည့္လိုက္သည္။
"မရယ္ရဘူးလားဆရာရယ္ေနာ္အျငင္းခံလိုက္ရတဲ့ ခံစားခ်က္ကအေတာ္ေတာ့ဆိုးတယ္။
က်ြန္ေတာ္ကေတာ့ေလ ၾကိဳင့္ကို က်ြန္ေတာ္မွ မပိုင္ဆိုင္ရေတာ့ရင္ ဆရာနဲ ့ပဲျဖစ္ေစခ်င္မိတယ္။"
"ဟာ ညီညီဘာေတြေျပာေနတာလဲ။"
တစ္ကယ္ပါဆရာ ၾကိဳင္က ဆရာနဲ ့ပဲ ထိုက္တန္
ပါတယ္။တစ္ျခားလူေတြနဲ ့ျဖစ္သြားမွာကို
က်ြန္ေတာ္မလိုလားဘူး။"
ေႏြဦးေမာင္၏ရင္ထဲတြင္အမ်ိဳးအမည္မသိေသာေ၀ဒနာတစ္ရပ္၀င္ေရာက္လာေလသည္။ညီညီခံစားေနရသည္ကိုစိတ္မခ်မ္းေျမ့ျခင္းတစ္၀က္ ညီညီႏွင့္ၾကိဳင္ဘာပတ္သက္မႈမွ မရိွသည့္အတြက္ စိတ္သက္သာရာရျခင္းက တစ္၀က္ပင္။ဘယ္လိုၾကီးပါလိမ့္။ကံ့ေကာ္ျခံအတြင္းတြင္ေတာ့ ကံ့ေကာ္
နံ ့ေရာေနေသာ ေျမသင္းနံ ့က ၾကိဳင္လိႈင္ေနသည္။မတူညီေသာ ခံစားခ်က္ႏွစ္မ်ိဳးႏွင့္ တိတ္ဆိတ္ေန ေသာ ေယာက်ာ္းႏွစ္ဦး၏အလယ္သို ့ကံ့ေကာ္ပြင့္တစ္ပြင့္ ေၾကြက်လာေလသည္။
ကံ့ေကာ္ျမိဳင္တန္းမွ လြမ္းေနပါ့မယ္
အခန္း ( ၂၀ )
အိမ္ထဲသို့လမ္းေလွ်ာက္လာေသာဆရာ့ကိုျမင္
ေသာေၾကာင့္ ေဒၚထားဆင့္ ပ်ာေနေသာဆန္ဗန္းကို္ခ်လိုက္ကာ ထလိုက္သည္။
"ဆရာေလးပါလား ထိုင္ပါအံုးဆရာေလး။
ဒီဘက္ကို မလာစဖူးအလာထူးလို ့ပါလား။"
"ၾကိဳင့္ကို အခုရက္ပိုင္း မေတြ ့မိလို ့အန္တီ ။မနက္ျဖန္ၾကိဳင္တို့ေက်ာင္းျပန္သြားရမွာမလား။
အဲဒါက်ြန္ေတာ္လာႏႈတ္ဆက္တာပါ။"
"ဒီကေလးမေလးကေတာ့ ခက္ပါတယ္
ကိုယ့္ဆရာကို ႏႈတ္ဆက္လို ့ဘာလို ့မရိွဘူး။အခုေလးတင္မုန္းေခ်ာင္းဘက္လမ္းေလွ်ာက္ဆိုျပီးထြက္သြားတယ္ဆရာေလး။ဆရာေလးခဏထိုင္အံုးေလ ဖိုးေထာင္ကို အေခၚခိုင္းလိုက္မယ္။"
"ဟာ ရတယ္အန္တီ က်ြန္ေတာ္လိုက္သြားလိုက္ပါ့
မယ္။"
"အားနာစရာေတြေတာ့ ျဖစ္ကုန္ျပီ ဆရာေလးေရ။"
ေဒၚထားဆင့္ကိုႏႈတ္ဆက္၍ေႏြဦးေမာင္ရြာအျပင္မုန္းေခ်ာင္းဘက္သို့ထြက္လာခဲ့သည္။
ေနက်သြားၿပီျဖစ္ေပမယ့္ညေနခင္းဟာ အိုက္စပ္စပ္သာ ႐ွိေနေသး၏။ တေနကုန္၏ ေနအပူကိုစုပ္ယူထားေသာကတၱရာလမ္းကတ႐ွိန္း႐ွိန္းႏွင့္အပူေငြ႔ပ်ံေနသည္မွာတံလ်ပ္မ်ားပင္ျမင္ေနရသည္။လယ္ကြင္းတခ်ိဳ႕၌ မရိတ္သိမ္းရေသးေသာ စပါးပင္မ်ား ဝင္းဝါေနသည္မွာ ေရႊဝါေရာင္
ေကာေဇာႀကီးျဖန္႔ခင္းထားသလိုပင္။ တခ်ဳိ႕လယ္ကြက္မ်ားကရိတ္သိမ္းၿပီးၿပီျဖစ္၍ ႐ိုးျပတ္မ်ား ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ျဖစ္ေန၏။ လမ္းေဘးဝဲယာ
႐ွိ တလင္းေတြေပၚမွာ ေကာက္စိုင္ပံုမ်ား ဟိုတပံု ဒီတပံုႏွင့္ ျမင္ရသည္မွာ ေတာင္ပို႔ဝါဝါေလးမ်ားသဖြယ္။ ေႁခြေလွ႔ၿပီး ေနလွန္းထားေသာ စပါးမ်ားကိုေတာ့ေနေစာင္းေနၿပီျဖစ္၍ပီနံအိတ္မ်ားထဲသို႔ထည့္သြပ္သိမ္းဆည္းေနၾကသည္။ဤေဒသသည္
ဆည္ေရေကာင္းစြာရသျဖင့္ေႏြေကာမိုးပါစပါးစိုက္ပ်ိုးနိုင္၍စီးပြားေရးလည္းအေတာ္အသင့္အဆင္ေျပျကသည္။
ေျမာင္းေဘာင္မ်ားအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ ေႏြဦးေမာင္သည္ လယ္ကြက္ထဲတြင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကေသာ မင္းဇံသူမင္းဇံသားမ်ားကိုတရင္းတႏီွးႏႈတ္ဆက္လာခဲ့သည္။
ဤရြာကေလးမွလူမ်ားသည္ေႏြဦးေမာင္အေပၚခ်စ္ခင္ေလးစားၾကသည္ေလ။ေတြ့လိုက္ပါျပီ ၾကိဳင့္ကို။ၾကိဳင္က လိေမၼာ္ေရာင္ လက္စက ႏွင့္
လိမ္ေမၼာ္ေရာင္လံုခ်ည္ကိုတဲြ၀တ္ထားတာ
ခါးေက်ာ္ေနျပီျဖစ္ေသာ ဆံပင္မ်ားကို ခပ္ျမင့္ျမင့္စုစည္းထားသည္။မိမိကို ျမင္ဟန္မတူပဲ တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနေသာ မုန္းေခ်ာင္းေရျပင္ကိုသာေငးၾကည့္ေနေလသည္။ေႏြဦးေမာင္ၾကိဳင့္ေဘးတြင္ ရပ္လိုက္သည္။ၾကိဳင္က မိမိဘက္သို ့တစ္ခ်က္သာ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ျပီး ျပန္လွည့္သြားေလသည္။
ဒီေန့မွ ဆရာကပိုေခ်ာေနသည္ဟု ၾကိဳင္ထင္မိ
သည္။တစ္ခ်က္ငဲ့ၾကည့္လိုက္သည္မို ့ဆရာ့မ်က္ႏွာ ေခ်ာေခ်ာကို ျမင္ျပီးျပီ။ တစ္ကယ္ေတာ့ ၾကိဳင္
ဆရာ့ကို အားမရပါ။ဆရာဟာ ၾကိဳင့္ကိုသေဘာက်ေနသည္ဟု ၾကိဳင္ထင္သည္။သို့ေသာ္လည္း
ဖြင့္ဟေျပာၾကားျခင္းမရိွခဲ့ေပ။ဆရာကသာၾကိဳင့္ကိုခ်စ္သည့္အေၾကာင္းဖြင့္ေျပာၾကည့္ ၾကိဳင္ ခ်က္ခ်င္းပင္ အေျဖျပန္ေပးမိမည္ပင္။ၾကိဳင္ဆရာ့ကို ခ်စ္ေနရတာ ၾကာေနခဲ့ပီပဲ။
"ၾကိဳင္ .... "
"ေျပာပါဆရာ။"
ေႏြဦးေမာင္ၾကိဳင့္ကိုေငးလိုက္ရင္း
"ဆရာ ၾကိဳင့္အိမ္ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။
ၾကိဳင္ မုန္းေခ်ာင္းဘက္သြားတယ္ဆိုလို ့
ဆရာလိုက္လာတာ။"
"ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ။"
မိမိကို ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ ေျပာေနေသာ ၾကိဳင့္ကို ေႏြဦးေမာင္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ေဘးတိုက္ျမင္ေနရေသာ ၾကိဳင့္အလွကို တိမ္ေတာက္သြားေသာ အေရာင္က ကူျဖည့္ေပးေနသည္မို ့
တင္စား၍ မရေလာက္ေအာင္လွပေနေလသည္။
ၾကိဳင့္ထံမွ သနပ္ခါးနံ ့သင္းသင္းက ေႏြဦးေမာင္ ၏ႏွာေခါင္း၀သို ့လာက်ီ္စယ္ေနသည္။ေနလံုးက အေနာက္ဘက္သို့တျဖည္းျဖည္းငံု့လ်ိဳးေနကာ ေကာက္ရိတ္သမားမ်ား လုပ္ငန္းခြင္သိမ္း၍
အိမ္ျပန္ကုန္ၾကျပီ။
"ၾကိဳင္ ဆရာ့ကို စိတ္ဆိုးေနသလား။
ေျပာပံုဆိုပံုက တစ္မ်ိဳးပဲ ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ျဖစ္
ေနတယ္။"
ၾကိဳင္ ဆရာ့ဘက္သို ့လွည့္လိုက္သည္။
"ၾကိဳင္က ဘာလို ့စိတ္ဆိုးရမွာလဲဆရာ။
စိတ္ဆိုးတယ္ဆိုတာ သမီးရည္းစားေတြ
အိမ္ေထာင္သည္ေတြ လုပ္တဲ့အလုပ္ပါ။
ဆရာနဲ ့ၾကိဳင္က ဆရာတပည့္ေတြပဲ ၾကိဳင္ ဆရာ့ကို စိတ္မဆိုးရဲပါဘူး။"
"ဆရာၾကိဳင့္ကို အသိေပးစရာရိွလို ့။"
"ေျပာပါဆရာ။"
"ဆရာ ခ်စ္သူထားေတာ့မယ္ ဆရာ့မွာခ်စ္ရတဲ့
သူရိွေနျပီ။"
ၾကိဳင္ ရင္တြင္းမွ ဟင္ခနဲ အာေမဋိတ္သံတစ္ခုက က်ယ္ေလာင္စြာျမည္ဟီးသြားသည္။ၾကိဳင္ခ်စ္ရတဲ့ဆရာ့မွာခ်စ္ရတဲ့သူရိွေနျပီဆိုပါလား။ရင္တြင္းတြင္ စို့လာကာ ၾကိဳင္ငိုခ်င္လာသည္။
"သူကေခ်ာလားဆရာ။"
ေႏြဦးေမာင္က ေလတစ္ခ်က္ခ်ြန္လိုက္ရင္း
"အင္းအေတာ္ေလးေခ်ာတယ္ၾကိဳင္ရဲ့။"
"ဆရာအေတာ္ေပ်ာ္ေနမွာပဲေနာ္ ဆရာ့အခ်စ္ကို ရတဲ့ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကလဲ အရမ္းကိုေပ်ာ္ေနမွာပဲ။"
အသံကိုမတုန္ေအာင္ထိန္း၍ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း ၾကိဳင့္အသံက အဖ်ားတြင္ တုန္ယင္ကာ သိမ္၀င္သြားသည္။
"ၾကိဳင္သြားေတာ့မယ္ဆရာ ေမွာင္ေတာ့မယ္ "
ၾကိဳင္ေနာက္သို ့လွည့္လိုက္ကာ ခ်ာကနဲ
လွည့္ထြက္လိုက္သည္။
"ဆရာ့ကို စိတ္မေကာက္ခ်င္ဘူးလား။
ခုနက ၾကိဳင္ေျပာတဲ့ပတ္သက္မႈမိ်ဳးနဲ့ေလ။"
ၾကိဳင္ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္ ေျခလွမ္းတုန္ ့ခနဲ ရပ္သြားသည္။ဆရာ မိမိကိုဘာေျပာလိုက္တာလဲ။ရည္းစားစကားေျပာလိုက္တာလား။ေႏြဦးေမာင္ ေျခလွမ္းၾကဲၾကဲျဖင့္ ၾကိဳင့္ေနာက္သို ့လႊားခနဲ ေရာက္သြားကာ ၾကိဳင့္ကိုေနာက္မွေန၍
သိမ္းဖက္လိုက္သည္။
"ၾကိဳင့္ကို ဆရာခ်စ္တယ္။တစ္ခါမွ ဘယ္သူ့ကိုမွ
ဘယ္တုန္းကမွ မခ်စ္ဖူးတဲ့အခ်စ္မ်ိဳးနဲ ့ဆရာၾကိဳင့္ကိုခ်စ္ပါတယ္။"
ၾကိဳင္ ရင္ခုန္လိႈက္ေမာစြာျဖင့္ ဆရာ့လက္မ်ားကိုဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ၾကိဳင့္ရဲ့ဆရာဟာမေျပာေတာ့လည္း မေျပာလို ့ေျပာေတာ့လည္း အခုလို
တရစပ္ပင္ ေျပာေနေတာ့ေလသည္။
ေပြ ့ဖက္မႈေလးတစ္ခုဟာ ခံစားခ်က္ေတြနဲ့ျပည့္ႏွက္သြားေအာင္အထိ အစြမ္းထက္ပါတယ္။တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုယ့္အေနာက္မွာရပ္ေနျပီး တစ္ဘ၀လံုးစာအားေပးေနတဲ့ ခံစားမႈ
မိိ်ဳးပါ။ဒါကပဲ ခ်စ္သူတစ္ဦးေပးႏိုင္တဲ့ အၾကီးမားဆံုးေပ်ာ္ရႊင္မႈပါပဲ။ အေနာက္မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းတြင္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေနလံုးက ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္။
အခန္း ၂၁ ကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈေတာ္မူပါဦးဗ်ာ
အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္
Author-Soe Tha Khin
MSC-172
