က်မကို ပတ္ဝန္းက်င္က သမုတ္က်တ့ဲအတိုင္း ဆိုးသြမ္းျပီး ၾကမ္းတမ္းတ့ဲ ေကာင္မေလးအျဖစ္ က်မ ၾကီးျပင္းလာခ့ဲပါသည္။ က်မ ဘဝရဲ႕ စာမ်က္ႏွာမ်ားကေတာ့ လက္ေရးမညီမညာနဲ႕ေရးျခစ္ထားတ့ဲ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မူလတန္းစာမ်က္ႏွာပါဘဲ။ အေမက ေျပာတယ္ေလ မိန္းကေလးဆိုတာ ေသစာရွင္စာ တက္ရင္ ရျပီတ့ဲ။ ဒီလိုနဲ႕ဘဲ မူလတန္းမလြန္တ့ဲ က်မ ၂တန္းနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ခ့ဲရတယ္။ က်မ ေအာက္က ေမာင္ႏွမ ၅ေယာက္ကို ထိန္းရင္း အိမ္က်ိဳ အိမ္ၾကားဝင္ ပုလင္းေတြ ဗူးေတြေကာက္နဲ႕ မုန္႔ဖိုးေလးေတြ ဖန္တီးတက္လာတယ္။
က်မတို႕ ေနတ့ဲ ရပ္ကြက္က က်ဴ းတဲလို႕ လူေတြ ေခၚက်တာပါဘဲ။ က်ဴ းေက်ာ္တယ္ဆိုတ့ဲစကားက သိပ္မ်ား ခန္းနားေနမလားလို႕က်မက ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေတြးလိုက္မိပါေသးတယ္။ တကယ္ကေနစရာမရွိလို႕ ရရာ ေျမလြတ္ကေလးေပၚမွာ ခိုကပ္ေနရတာပါ။ ခိုတဲ ဆိုရင္ ပိုမွန္ေလမလား။ ခိုကပ္သူေတြ တျဖည္းျဖည္းေပါမ်ားလာတာေၾကာင့္ က်မတို႔ ရပ္ကြက္ၾကီးလည္း တစ္စ တစ္စ ပိုပိုက်ယ္ဝန္းလာပါတယ္။ အိမ္ေျခ ရာေျခ မရွိတ့ဲ လူေတြမ်ားသထက္မ်ားလာတာၾကည့္ရင္း အားငယ္တ့ဲ စိတ္က တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ဆံုးလာျပီး ဘဝတူေတြၾကား ေပ်ာ္ေမြ႕တက္လာတယ္။ အရင္က တဲေလး ၁၀လံုးနဲ႕ စခ့ဲတ့ဲ က်မတို႕ ရပ္ကြက္ဟာ အခုဆိုရင္ တဲစုေလးေတြ ၆၀ေက်ာ္ သြားပါျပီ။ က်မတို႕ တဲေလးကို ဝန္းရံျပီး တစ္တဲျပီး တစ္တဲ ေဆာက္လာလိုက္က်တာ က်မတို႕ တဲေလးေတာင္ ရပ္ကြက္ အလည္ေရာက္လာပါျပီ။
လူစည္ကားလာျပီး တဲေနရာေလးက အခ်က္အျခာက်လာေတာ့ ဥာဏ္ေကာင္းတ့ဲ အေမက တဲဆိုင္ေလးနဲ႕ ကုန္စိမ္းဆိုင္ေလး ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ဆိုင္လို႕ဆိုေပမ့ဲ မရွိမျဖစ္ ပစၥည္းေလးေတြေလာက္သာ အေမက ေရာင္းတာပါ။ မီးျခစ္ ဖေယာင္းတိုင္ ေဆးလိပ္ ဓာတ္ခဲ အိမ္တြင္း ဗမာေဆး တစ္ခါစပ္ အဂၤလိပ္ေဆး ၾကက္သြန္နီ ၾကက္သြန္ျဖဴ နဲ႕ ကန္စြန္းရြက္ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ ငရုပ္သီးစိမ္း ငပိရည္က်ိဳ စသည့္ ပစၥည္းေလးမ်ားကို ျဖစ္ပါတယ္။ က်မက ကေလးထိန္း ထမင္းခ်က္ တခါတေလလည္း ေစ်းေရာင္းကူေပါ့။ အေဖကေတာ့ စက္ရံုၾကီးတစ္ရံုမွာ လံုျခံဳေရး လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမ့ဲ ရတ့ဲ လစာကေတာ့ အေဖ့ အရက္ဖိုးေတာင္ ေလာက္ငတယ္ မရွိပါဘူး။ အလုပ္က ျပန္လာတာနဲ႕ အရက္ဆိုင္တန္းဝင္ျပီး ညမိုးခ်ဳပ္မွ အိမ္ျပန္လာတက္သူပါ။
အေဖနဲ႕အေမ ရန္ျဖစ္သံေတြၾကား ရြ႕ံဗြက္ထူတ့ဲ လမ္းေတြၾကား ျခင္ေတြေပါတ့ဲ ေရအိုင္ေတြၾကား ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ဆဲသံေတြၾကား စာအံသံေပ်ာက္တ့ဲ နံနက္ခင္းေတြၾကားမွာ က်မ က်င္လည္က်က္စားလာရင္းနဲ႕ အပ်ိဳေဖာ္ဝင္တ့ဲ အရြယ္ ေရာက္လာပါတယ္။ ထုသားေပသားက်လွတ့ဲ ဘဝမွာ က်င္လည္လာခ့ဲရသူမို႕ သဘာဝဆန္လွတ့ဲ အလွတရားေတြကို က်မ ပိုင္ဆိုင္ထားပါတယ္။ ခပ္ရမ္းရမ္း ခပ္ရိုင္းရိုင္း ကိုယ္ပိုင္ဟန္ေၾကာင့္ ရြယ္တူေတြ အနားမကပ္ရဲခ့ဲတ့ဲ က်မ ဇာတ္တူသားကို မမက္ေမာခ့ဲပါဘူး။ အေမ့ အသိ အိမ္ေဖာ္ပြဲစား မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျပာေတြေအာက္မွာ အရည္ေပ်ာ္ခ့ဲတ့ဲ က်မဟာ သူေဌးအိမ္တစ္အိမ္မွာ ေရႊေရာင္ အိမ္မက္ မက္ခြင့္ရခ့ဲပါတယ္။
ခန္းနားတယ္ဆိုျခင္းထက္ ပံုျပင္ေတြထဲမွာ တစ္စြန္းတစ္စၾကားဖူးတ့ဲ ေရႊေရာင္ရဲတိုက္ၾကီးလို႔ က်မ ထင္မွတ္မိပါသည္။ ထို ရဲတိုက္ၾကီးတြင္ မင္းသားေလးလည္း ရွိပါသည္။ အင္မတန္လွပျပီး ေမာက္မာေသာ မင္းသမီးေလးလည္း ရွိပါသည္။ အထက္တန္းစားဆန္လွေသာ မယ္ေတာ္ၾကီးလည္း ရွိပါသည္။ အဆီကိုစား အသားကို ျမိဳခ်င္ေသာ အာဏာရွင္လည္း ရွိပါသည္။ ထို႔ထက္ဆိုးသည္႔ ေခြးဆိုးၾကီးေတြလည္း ရွိပါသည္။ သက္ေတာ္ေစာင့္လည္းရွိပါသည္။ က်မသည္ လွပေခ်ာလြန္းသည့္ စင္ဒရဲလားေလးလည္း မဟုတ္သည့္အတြက္ မင္းသားေလးသည္ က်မ အတြက္ ျဖစ္မလာခ့ဲပါ။ အိမ္ေဖာ္ကို ေျခေတာ္တင္ခ်င္သည့္ ခပ္ည့ံည့ံ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္သာေရးခြင့္ ရခ့ဲပါသည္။
ဗိုက္ကေလးဆူထြက္လာေသာ က်မကို အိမ္ရွင္မၾကီးက ေငြအထပ္လိုက္ေပးခ့ဲျပီး သူတို႕ႏွင့္ေဝးရာကို ႏွင္ထုတ္ခ့ဲပါသည္။ သူတို႕၏ က်မ ဘဝေကာင္းစားေရး အၾကံေပးခ်က္ကိုေတာ့ က်မ လက္ခံႏိုင္ျခင္း မရွိခ့ဲပါ။ က်မ ရင္ေသြးေလးကို လူ႔ေလာကထဲသို႕ က်မ ဆြဲေခၚရပါမည္။ ထိုကေလးအတြက္ က်မ ေပးႏိုင္ေသာ လူျဖစ္ခြင့္ႏွင့္ ရွင္သန္ရပ္တည္ခြင့္ကို က်မ ေပးျဖစ္ေအာင္ေပးပါမည္။ ထို ကေလးကို က်မ ႏို႔ခ်ိဳ တိုက္ေက်ြး ခ်င္ပါေသးသည္။ ခ်စ္စဖြယ္ ထိုကေလးကို ေခ်ာ့ျမဴ ေပြ႕ဖက္ခ်င္ပါေသးသည္။ ထိုကေလး၏ တီတီတာတာ အေမဟု ေခၚသံကို ၾကားခ်င္ပါေသးသည္။ ထိုကေလးကို က်မ ဘဝႏွင့္ ရင္းကာ ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ပါေသးသည္။
က်မ ဘဝ ေမွာင္မိုက္ခ်င္ ေမွာင္မိုက္မယ္ ၾကမ္းတမ္းခ်င္ ၾကမ္းတမ္းမယ္ ခက္ခဲခ်င္ ခက္ခဲမယ္။ မည္သို႕ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ထို ကေလးကို က်မ ေမြးပါမယ္။ ခိုင္ခံ႕ေသာ္လည္း လံုျခံဳမႈမရွိေသာ ထိုရဲတိုက္ၾကီး အေၾကာင္းကိုလည္း ထိုကေလးအား တစြန္းတစေတာ့ ေျပာျပခ်င္ပါေသးသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေရာင္ျခည္တန္းေလးကို ရင္ဝယ္ေထြးပိုက္ရင္း ရႊံ႔ဗြက္အိုင္ေတြကို နင္းကာ မိခင္မည္ေသာ ထိုသူမသည္ လံုျခံဳ ေႏြးေထြးေသာ က်ဴ းေက်ာ္ အိမ္ေျခတန္းမ်ားၾကားတြင္ တိုးဝင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေတာ့သည္။
