ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖတ္သန္းရေသာ ေန႔ရက္တို႕သည္ ကုန္မွန္းမသိသာလွေသာ္လည္း စိတ္ပင္ပန္းၾကီးစြာ ျဖတ္သန္းရေသာ ေန႔ရက္ အခ်ိန္တို႕သည္ ပို၍ ရွည္လ်ားလွသည္ဟု ထင္ရေပသည္။ ေန႕စဥ္လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားကို မဆက္မပ်က္လုပ္ေဆာင္ေနသူႏွင့္ အလုပ္အကိုင္ဟူ၍ မယ္မယ္ရရ မရွိလွဘဲ စီးေမ်ာေနသူအဖို႕ အခ်ိန္သည္ ပို၍ ရွည္လ်ားသေယာင္ ထင္ရေပသည္။
ျပင္းရိညီးေငြ႕ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေဆာင္းရာသီသည္ မၾကာမီကုန္ဆံုးေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ေဆာင္းရာသီတြင္ မီးလင္းဖိုၾကီးဖိုၾကီးမ်ားေဘးတြင္ ေစာင္ထူထူျခံဳကာ ဒူးေညာင္းေအာင္ေကြးရသည္ကို သူမ မၾကိဳက္။ ကုတ္အက်ီၤရွည္ၾကီးကို ဝတ္၍ ေဆာင္းႏွင္းပြင့္ၾကား လမ္းေလ်ွာက္ရျခင္းကိုလည္း သူမ မၾကိဳက္။ ကိုးယို႕ကားယားႏိုင္လွေသာ ေဆာင္းေလတိုက္ခတ္မႈကိုလည္း သူမ ဘဝင္မက်။
ေဆာင္းအကုန္ ေႏြအကူး ေလရႈးတိုက္ခတ္မႈကိုလည္း သူမ ဘဝင္မက်လွ။ ေႏြဦးသစ္ ျပီဆိုလ်ွင္ေတာ့ ရြက္ႏုေလးမ်ားေၾကာင့္ သူမ စိတ္ၾကည္ခ့ဲရသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုသို႕ ၾကည္လင္မႈသည္ ခဏမ်ွသာ။ ေႏြေနပူသည္ သူမ၏ ပါးျပင္ႏုႏုကို တိုက္ရိုက္ထိုးက်ေသာ အခါ သူမ ညဴဆူရျပန္သည္။ ပူျပင္းလွသည့္ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ သူမသည္ ေခ်ြးဒီးဒီးက်ကာ ျမည္တြန္ေတာက္တီးရျပန္သည္။
သို႕ေသာ္ မိုးသားတိမ္လိပ္မ်ားႏွင့္ မိုးေပါက္မိုးစက္တို႔ေၾကာင့္ သူမစိတ္အစဥ္တို႕ ျပန္လည္လန္းဆန္းလာခ့ဲရသည္။ မိုးေငြ႕ေအးေအးသည္ သူမ ရင္ကို ေအးျမေစႏိုင္ေလသည္။ ထိုမိုးစက္မိုးေပါက္တို႔သည္ပင္ ခက္ထန္ေသာ လိႈင္းတန္ပိုးတို႕ကို ျဖစ္ေပၚေစေသာအခါ မုန္းတီးမႈမ်ားႏွင့္ သူမ ရင္သည္ နာက်င္ရျပန္ပါသည္။
ပန္းရနံ႕သင္းသင္းတို႕ႏွင့္အတူ ေဆာင္းေငြ႕သည္ တစ္ဖန္ ျပန္လည္ခိုဝင္လာေသာအခါ ဆန္းသစ္သည့္ ခံစားခ်က္ႏွင့္အတူ သူမသည္ လန္းဆန္းတက္ၾကြလာျပန္သည္။ သို႕ေသာ္ မၾကာမီပင္ သူမ ကိုယ္ေပၚသို႕ ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုးမ်ားက်လာေသာအခါ သူမသည္ ထိုအရာကို ညီးေငြ႕သြားျပန္ေလသည္။ သည္လိုႏွင့္ သူမ ဘဝသည္ ရာသီစက္ဝန္းႏွင့္အတူ ျပင္းရိဖြယ္ျဖတ္သန္းရင္း ေနဝင္ခ်ိန္သည္ နီး၍ နီး၍...
