ဒီေန႕ကမၻာဟာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳပ္မွဳေတြအျပည့္နဲ႕ တစ္ေန႕ တစ္မ်ိဳး မရိုးရေအာင္ ျမင္ရၾကားရလြန္းလို႕ ကမၻာေက်ာ္ ေမ်ာက္သံုးေကာင္ (see no evil, hear no evil, speak no evil) စကားပံုလိုပဲ ေနခ်င္ေတာ့တယ္…။ သတင္းအစီအစဥ္ေတြဆုိတာ မၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္ ၊ နားမေထာင္ရဲေလာက္ေအာင္ ၊ မျမင္ရဲေလာက္ေအာင္ မွဳခင္းေတြနဲ႕ အျပည့္ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာလို႕ လူေတြ ဒီေလာက္အထိ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳပ္လာရသလဲ။ႏွလံုးသားေတြဟာ မာေၾကာႀကြပ္ဆပ္လို႕ နည္းနည္းေလးမွ အမွားမခံျဖစ္ေနၾကပံုမ်ား ျမင္ကိုမေကာင္း။
Crd-img-src
ဟုိတစ္ေန႕ကပဲ မွဳခင္းသတင္းတစ္ခု ၾကားလိုက္တယ္…။ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးက ျဖတ္အသြား သူ႕ကုိ ဗြက္စင္ေအာင္ ေမာင္းသြားလို႕ဆုိၿပီး ဆုိင္ကယ္စီးသူကို လိုက္သတ္တဲ့အထိ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့သတင္းေလ..။ တကယ္ကို ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိစၥေလးနဲ႕ ရခဲလွစြာေသာ လူ႕အသတ္ေတြကိုေတာင္ မ်က္ေတာင္မခပ္တန္း သတ္ႏိုင္လာၾကၿပီ။ ေနာက္တစ္ခု အရုပ္အဆိုးဆံုး ရာဇ၀တ္မွဳေတြျဖစ္တဲ့ သက္ငယ္မုဒိန္းမွုေတြဆုိတာလည္း ဒီေလာက္ပညာေပးေတြ လုပ္ေနတဲ့ၾကားကကို တစ္မွဳၿပီးတစ္မွဳ အသနား ညွာတာမဲ့စြာ ျဖစ္ေပၚက်ဴးလြန္ေနၾကတယ္…။ ဓနဥစၥာျပည့္စံုတဲ့သူေတြကလည္း ဆင္းရဲတဲ့ ကိုယ့္လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကို ႏွိပ္စက္ကလူျပဳလိုျပဳ ။ ဆင္းရဲရတဲ့အထဲ မုိက္ကန္းတာပါ ပိုတဲ့ လူမုိက္ေတြဆုိသည္မွာလည္း ပိုက္ဆံေလး တစ္ေသာင္း ၊ ႏွစ္ေသာင္းနဲ႕ လူသတ္ဖို႕ ၀န္မေလးေတာ့။ ဒါဟာ ဆုပ္ကပ္ကို ေရာက္ေနတယ္လို႕ပဲ ေျပာၿပီး ဒီအတုိင္း လက္ခံလိုက္ၾကဖို႕ေတာ့ အဆင္မေျပလွ။
ဒီ အနာကို ဘယ္လို ကုသႏုိင္မလဲ..။ အနာသိရင္ ေဆးေတာ့ရွိမွာပါပဲ။ ဒီေဆးဟာလည္း စာေပ ဆုိတဲ့ေဆးပဲ ျဖစ္မည္ ထင္ပါတယ္။ ဆုိရုိးစကားေတာင္ရွိေသးမဟုတ္လား။
”မွတ္ဖြယ္ ရာရာထိုထိုစာကို
ရွာ၍မျပတ္ အိမ္တြင္ ဖတ္ေလာ့
ဖတ္ျပန္ေသာ္ျငား ဖတ္ဖန္မ်ားက
သားမယားပင္ သိျမင္ ကင္းကြာမလိမ္မာလည္း
စာေပစကားေန႔တိုင္းႀကားက
ထူးျခားလိမၼာရွိသည္သာတည့္”
ဒီေနရာမွာ ထပ္ၿပီး modify လုပ္ရလွ်င္ စာေပဆုိေပမယ့္ သုတစာေပကုိ မဆုိလုိပါ။
သုတစာေပသည္ ဦးေႏွာက္ကုိ ျပဳျပင္ေပးၿပီး ၊ ရသစာေပသည္ ႏွလံုးသားကို ျပဳျပင္ေပးသည္
ဒီ့အတြက္ ႏွလံုးသားေတြ ႏူးညံ့ေနေစဖုိ႕ ရသစာေပက႑ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ဖုိ႕ အေရးႀကီးပါသည္။ ရသစာေပ က႑ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ဖုိ႕ စာဖတ္သူေတြ တုိးပြားလာဖို႕ လိုအပ္ပါသည္။ စာဖတ္သူ အေရအတြက္ မ်ားျပားလာတာနဲ႕ တျပိဳင္နက္ စာေရးတဲ့သူေတြလည္း ပုိမုိ အားထုတ္လာၾကမည္။ ေနာက္ၿပီး ကြ်ဲကူးေရပါဆုိသလိုပင္ စာဖတ္သူေတြ စာဖတ္တဲ့ သက္တမ္းရင့္လာတာနဲ႕ တကြ အရည္အေသြးျမင့္ စာေပမ်ားကိုသာ ရွာေဖြ ဖတ္ရွဳလာၾကမည္ျဖစ္သည္။ မယ္ဂ်စ္တို႕ ငယ္ငယ္ကလို စာအုပ္အငွားဆုိင္ေလးေတြလည္း ဟုိက ဒီက ျပန္ေပၚလာႏုိင္ေသးသည္။ စကားစပ္မိလို႕ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေလး ေျပာျပခ်င္ေသးသည္။
မယ္ဂ်စ္တုိ႕ ေနထုိင္ေသာ နယ္ၿမိဳ႕ေလးမွာ ရပ္ကြက္တုိင္း ရပ္ကြက္တုိင္ စာအုပ္ငွားဆုိင္ေလး အနည္းဆံုး ၂ ဆိုင္ေလာက္ရွိသည္။ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ သုိ႕မဟုတ္ စေန တနဂၤေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားသည္ မယ္ဂ်စ္တုိ႕ ကေလးမ်ား၏ စာဖတ္ခ်ိန္ေတြျဖစ္သည္။ ကိုယ္ရတဲ့ မုန္႕ဖုိးေလး ၁၀ ၊ ၂၀ ကို ျခစ္ကုပ္စုထားၿပီး ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ ရုပ္ျပကာတြန္းစာအုပ္ေလးေတြ ငွားသည္။ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ လဲဖတ္ၾကသည္။ အစကေတာ့ ဘုိဘုိ တို႕ ၊ ျပာကေလာင္ ျပာကေခ်ာင္တို႕လို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကေလးစာေပေလးေတြ စဖတ္ရသည္။ ေနာက္ပိုင္း ရုပ္ျပလယ္ဗယ္တန္းထဲကမွ တစ္ဆင့္တက္ကာ ေထာင္မင္းသားႀကီး ဦးဖုိးေထာ္ တို႕ ၊ ေနပိုင္တို႕ ၊ ဒီရဲဂ်ာ တို႕လို ကာတြန္းရုပ္ျပေတြ ရွာဖတ္လာသည္။ ရုပ္ျပေတြဖတ္ရတာ ၾကာလာေတာ့ မဂၢဇင္းေတြဘက္လွည့္ျပန္သည္။ကေလးဆုိေတာ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ဆန္းၾကယ္တုိ႕ ၊ သူရဇၨတို႕ ၊ ေရာင္ျပန္တို႕ထဲက ဂမၻီရဇာတ္လမ္းေတြ ရွာဖတ္ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ခါ အေမဖတ္တဲ့ ေရႊအျမဴေတ တုိ႕ သရဖူ တို႕လို မဂၢဇင္းထဲက ၀တၱဳတိုေတြကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္လာသည္။ ၀မ္းနည္းစရာ ဇာတ္လမ္းဆုိရင္ ဖတ္ၿပီး ငိုလို႕ကုိ မၿပီးေတာ့တာ ။ေနာက္ပိုင္း ၀တၱဳတုိေတြနဲ႕တင္ ဖတ္ရတာ အားမရေတာ့ ၊ ၀တၱဳရွည္ေတြပါ ရွာေဖြေမႊေနွာက္ၿပီး ဖတ္ျဖစ္လာၿပီး ကိုယ္ဘယ္လို စာေပကုိ ပိုဖတ္ခ်င္လည္း ဆုိတာကို ပိုသိလာရသည္။ ေနာက္ၿပီး ရွစ္တန္း ကိုးတန္းေလာက္ေရာက္ေတာ့ ၊ ျမန္မာစာ စကားေျပသင္သည့္ အခ်ိန္ဆုိလွ်င္ စိတ္၀င္စားမဆံုး…။ ေမာင္ရင္ေမာင္ ၊ မမယ္မ တို႕ ၊ မညႊန္႕ေမ တို႕ ၊ ေအာင္နက္ တုိ႕လို ဇာတ္လမ္းေလးေတြ သင္ရတဲ့အခါမ်ိဳးဆုိရင္ မယ္ဂ်စ္တို႕ မ်က္ရည္ဆည္မဆံုး..။ဆုိလုိတာက စာဖတ္ျခင္း အေလ့အက်င့္ေလးဟာ ကေလးဘ၀ကတည္းက ေလ့က်င့္ေပးထားမွသာ အသိဥာဏ္ရင့္က်က္လာတာနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕ကိုက္ညီမယ့္ စာေပကုိ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ေရြးျခယ္လာႏုိင္မွာမုိ႕ အစပ်ိဳးထားဖို႕ပဲ လိုအပ္တာပါ။
ေနာက္ၿပီး ရသစာေပ ဖတ္လာရျခင္း အက်ိဳးေက်းဇူးက ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္လာတယ္။ သူမ်ားေနရာကေန ေတြးေပးတတ္လာတယ္။ ဥပမာ စာေရးဆရာမ ႏုႏုရည္အင္း၀ ေရးတဲ့ “ၿပံဳး၍လည္းကန္ေတာ့ခံေတာ္မူပါ ၊ ငုိ၍လည္း ကန္ေတာ့ခံေတာ္မူပါ” လုိမ်ိဳး ၀တၳဳေလးဖတ္ၿပီး မိန္းမလ်ာတို႕ရဲ႕ ဘ၀ကုိ ၀င္ခံစားၾကည့္လို႕ရလာတယ္၊ သူတုိ႕ ခံစားခ်က္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္လာတယ္။ အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္အပ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စာေတြ႕အေနနဲ႕ သိရွိထားတဲ့အတြက္ ဘယ္အရာကိုမွ အထိပ္တလန္႕သိပ္မျဖစ္မိေတာ့။ဆရာႀကီး ျမသန္းတင့္ရဲ႕ “သုခၿမိဳ႕ေတာ္” လုိ၀တၳဳမ်ိဳးေတြ ဖတ္ၿပီး ေလာကဓံနဲ႕ ႀကံဳလာရရင္ေတာင္ ငါတစ္ေယာက္တညး္ ႀကံဳရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးလို႕ ေျဖသိမ့္တတ္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဓိက အေရးႀကီးတဲ့ ဆင္ျခင္တံုတရား ရွိဖို႕နဲ႕ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ ႏွလံုးသြင္းရွိဖို႕ ရသစာေပဖတ္ဖို႕ လိုအပ္တယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။
ရသစာေပလို႕ ဆုိလိုက္ရင္ သူ႕ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာ ေတြကိုလည္း ခ်န္ထားခဲ့လို႕ မရပါဘူး။ ကဗ်ာဆုိတာ စကားလံုးေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ၀ွက္ထားတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ ကဗ်ာဖတ္သူေတြကို ေတြးေစတဲ့ art work တစ္ခုပါပဲ။ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ဆုိလုိရင္းကို ခန္႕မွန္းရတာလည္း အရသာတစ္မ်ိဳးပါ။ ဒီေနရာမွာ မွတ္သားဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က အဓိပၸါယ္ေလးေတြကုိ ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အားလံုးၾကားဖူးၾကတဲ့ စံပယ္ေလးရံု ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ရွိတယ္။
စံပယ္ေလးရံု
"စံပယ္တဲ့ေလးရံု ၊ပ်ိဳတို႕ေမာင္ မပန္ထုိက္တယ္ ၊ ပန္းျပတ္ခုိက္ႀကံဳ
အပြင့္ရယ္ကုန္ ၊ တစ္ငံုေတာ့ က်န္ပါေသး
ပန္ခ်င္လွ်င္ ၊ ပ်ိဳ႕ေမာင္ႀကီးရယ္ ၊ ေခါင္းျဖီးခဲ့ေလး။ ။"
ကဗ်ာေလးက သံုးေၾကာင္းတည္းရယ္။ သုိ႕ေပမယ့္ သူေပးခ်င္တဲ့ message က အရမ္းနက္ရွိဳင္းလွပါတယ္။ သိတဲ့သူမ်ားလည္း သိၾကပါလိမ့္မယ္။ စံပယ္ေလးရံုဆုိသည္မွာကား ပြင့္ေတာ္မူၿပီးေသာ ၊ ကကုသန္ ၊ ေဂါဏဂုန္ ၊ ကႆဖ ၊ ေဂါတမ ဆုိတဲ့ ဘုရားရွင္ေလးဆူကို ရည္ညႊန္းၿပီး ၊ ပ်ိဳ႕တုိ႕ေမာင္ မပန္ထုိက္တယ္ ပန္းျပတ္ခုိက္ႀကံဳ ဆုိတာကေတာ့ ကုသုိလ္ကံ နည္းလွသျဖင့္ ဘုရားရွင္မ်ားနဲ႕ လြဲခဲ့ရပံုကို ရည္ညႊန္းပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ေၾကာင္းမွာ အပြင့္ေတြေတာ့ကုန္သြားၿပီျဖစ္ၿပီး ၊ တစ္ငံုသာလွ်င္ က်န္ရွိတယ္ဆုိတာကေတာ့ ဒီဘဒၵကမၻာရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေသာ ဘုရားရွင္ အရိေမတၱယ် ဘုရားသာလွ်င္ ပြင့္ရန္ က်န္ရွိပံုကို ရည္ညႊန္းပါတယ္။
အရိေမတၱယ်ဘုရားဖူးေနေစရန္အတြက္ ကိေလသာ အညစ္အေၾကး ၊ စိတ္အညစ္အေၾကးမ်ားကို ဖယ္ထုတ္သန္႕စင္ထားဖုိ႕ အတြက္ “ပန္ခ်င္လွ်င္ ပ်ိဳ႕ေမာင္ႀကီးရယ္ ၊ ေခါင္းျဖီးခဲ့ေလး” လုိ႕ ကဗ်ာဆရာက တုိက္တြန္းလိုက္တာပါ။
ေနာက္ထပ္ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္လည္းရွိေသးတယ္ ၊ ဒါကလည္း အားလံုးနဲ႕မစိမ္းလွတဲ့ကဗ်ာေလးပါ ။ ျမကန္သာ ဆုိတဲ့ကဗ်ာေလးရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က အေၾကာင္းအရာကလည္း အရမ္းပဲ စိတ္၀င္စားဖုိ႕ေကာငး္လွပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာေပးခ်င္တဲ့ message ဟာ အလြန္ အဓိပၸါယ္ရွိလွပါတယ္။ကဗ်ာရဲ႕ အနက္ကို မတူးေဖာ္ခင္မွာ ကဗ်ာေလးကုိ တူတူျပန္ဖတ္ၾကည့္ၾကရေအာင္ေနာ္…။
ျမကန္သာ
"ျမကန္သာ၊ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေတး
ေရ၀င္ေျပးလွည့္၊ေရေအးၾကည္စြာ
ကန္ပိုင္မာလွ်က္၊ ၾကာေပါင္းထံုထံု၊
ငွက္မ်ိဳးစံုသည္၊ တာ၀တိ ံသာ၊
နႏၵာေပေလာ ၊တူစြဟုတၱာ။ ။"
ဒီကဗ်ာေလးရဲ႕ ဆုိလုိရင္းေလးကို လုိက္စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ..”ေတာင္က်ေခ်ာင္းေတး ၊ ေရ၀င္ေျပးလ်ွက္ ၊ ေရေအးၾကည္စြာ” ဆုိသည့္ေနရမွာကို အေတာ္ေလးစဥ္းစားရေမယ္။ ေတာင္က်ေခ်ာင္းတုိ႕ျမည္သည္ ဘယ္ေသာအခါမွညင္ညင္သာသာ စီးဆင္းေလ့မရွိ ၊ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ ေအာ္ဟစ္ဆူညံၿပီးသူ႕လမ္းေၾကာင္းတေလ်ာက္က ျမင္ျမင္သမွ်တုိက္စားလာလို႕ အမွိဳက္သရုိက္မ်ားစြာနဲ႕ အရွိန္အဟုန္နဲ႕ စီးဆင္းေလ့ရွိသည္ကုိ ကဗ်ာဆရာက ေရေအးၾကည္စြာ လို႕ ဆုိလိုက္တယ္မဟုတ္လား။ သုိ႕ေသာ္လည္း ကဗ်ာဆရာက အေျဖကို ေနာက္တစ္ေၾကာင္းမွာ ေရးထားေပးပါသည္။ ကန္ပိုင္မာလွ်က္ ဆုိသည့္စကားလံုးေလးပင္ျဖစ္သည္။ ခုိင္ခ့ံသည့္ ကန္ေပါင္ကုိ လူထုအင္အားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားသျဖင့္ ေဒါသတႀကီးစီးဆင္းလာသည့္ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရကို ၾကည္လင္ေစသည္၊ အနယ္ထုိင္ေစသည္ မဟုတ္ပါလား။ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရေၾကာင့္ အနိမ့္ပိုင္းမွာရွိတဲ့ လူေနအိမ္ေျခမ်ား ၊ စိုက္ခင္းမ်ား ပ်က္စီးျခင္းမွ ကာကြယ္ၿပီးသားလည္း ျဖစ္သလို ၊ ေရအရင္းအျမစ္လည္း စုေဆာင္းၿပီးသားျဖစ္သြားသည္ကို ေပၚလြင္ေစသည္က ေနာက္တစ္ေၾကာင္းတြင္ပါ။ “ကန္ပိုင္မာလွ်က္ ၊ ၾကာေပါင္းထံုထံု ၊ ငွက္မ်ိဳးစံုသည္ ၊ တာ၀တိ ံသာ ၊ နႏၵာေပေလာ ၊ တူစြဟုတၱာ” ဆုိသည့္အတုိင္း ၾကာပန္းဆုိသည္မွာက ၾကည္လင္ေသာ ေရျပင္တြင္သာေပါက္ေရာက္တတ္တဲ့သေဘာမုိ႕ ၊ တစ္မ်ိဳးတည္းေတာင္မဟုတ္ ၾကာေပါင္းစံုေအာင္ ေပါက္ေရာက္ေနသည့္ ေရကန္ႀကီးရဲ႕ သာယာပံုကိုလညး္ နတ္ျပည္က ကန္ႏွင့္ ခုိင္းႏွိင္းထားေသးသည္မွာ ခ်စ္စရာေကာင္းလွသည္။ ဆိုလုိရင္းကုိ ျပန္စမ္းစစ္ရလွ်င္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့့္ ေဂဟစနစ္သည္ အျပန္အလွန္ အမွီသဟဲ ျပဳေနတာျဖစ္သည့္အတြက္ လူသားတုိ႕အေနျဖင့္ သဘာ၀တရားႀကီးကို ဥာဏ္ႏွင့္ယွဥ္ကာ ျပဳျပင္သံုးစြဲမည္ဆုိလွ်င္ အက်ိဳးရွိမည္ ျဖစ္သည့္အေၾကာင္းကို ကဗ်ာဆရာက ရည္ညႊန္းခ်င္သည္ဟု ထင္ပါသည္။
နိဂံုးခ်ဳပ္ဆုိရလွ်င္ လူဆုိသည္မွာ ဒီသတၱေလာကႀကီးမွာ အမွန္အမွားခြဲျခားတတ္ေသာ ၊ဆင္ျခင္တံုတရားရွိေသာ တစ္ခုတည္းေသာ သက္ရွိျဖစ္တာေၾကာင့္ လူပီသသည့္ လူျဖစ္ေအာင္ ႏွလံုးသားေတြ ႏူးည့ံေနဖို႕ လိုအပ္ပါသည္။ ကုိယ္ခႏၶာက်န္းမာဖို႕ အာဟာရလုိအပ္သလို ၊ လူသားပီသဖုိ႕ စိတ္အာဟာရ လိုအပ္ပါသည္။ စိတ္အာဟာရအျဖစ္ ရသစာေပမ်ားကို ဖတ္ရွဳေလ့လာ ခံစားတတ္ၾကဖုိ႕ လိုအပ္သည့္အတြက္ ရသစာေပ ကို စိတ္ရဲ႕ေဆး၊ စိတ္ရဲ႕ အာဟာရလို႕ ဆုိခ်င္ပါသည္။
လူသားအားလံုးစိတ္ေရာကိုယ္ပါ က်န္းမာရႊင္လန္းၾကပါေစ..။
