အာလံုးပဲ မဂၤလာပါခင္မ်ာ....
မဂၤလာ အေပါင္းႏွင့္ ခေညာင္းႏိုင္ျကပါေစ....
က်ေနာ္ အခုတင္ျပမည့္ ဝတၳဳတိုေလးကေတာ့ စိတ္ကူးရင္ သတ္သတ္ပဲျဖစ္ပါသည္ခင္မ်ာ....
မနိမ့္ မျမင့္ သစ္ပင္ျကီး တစ္ပင္ေအာက္တြင္ ညီစူးႏွင့္ ႏြယ္ေလးခင္တို့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ထိုင္ေနျကသည္။ ကမ္းနားလမ္းမွာမို့ 'ေလ'ေလးက တဝွီးဝွီး တိုက္ခတ္ေနသည္။
ခုဆိုရင္ ကိုတို့ႏွစ္ေယာက္ ရည္းစားသက္တမ္း ၃ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ႔ပီေနာ္။ ေက်ာင္းလဲပီးပီဆိုေတာ့ ကိုယ္စီအလုပ္လုပ္ျကရေတာ့မယ္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္နီးဖို့ရာ အလုပ္တခုခု အျမန္ဆံုးရမွျဖစ္မယ္။ ႏြယ္ေရာ...ဘာေတြစဥ္းစားထားလဲ။
ကိုရယ္...ဘာမ်ားလဲလို့ အခ်ိန္တန္ သူ့ဖာသာ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ ဘာေတြမ်ား အေတြးပင္လယ္ ေဝေနပါလိမ့္ေနာ္။
မဟုတ္ေသးဘူးေလ...ကိုတို႔ တကၠသိုလ္မွာတုန္းကလို့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနလို့မရေတာ့ဘူးေလ။ ကိုတို့ အသက္ေတြက ငယ္သြားမွာမွမဟုတ္တာ။ ႏြယ္က ဘာကိုဝါသနာပါလဲ။
ငယ္တုန္း အိပ္မယ္၊ စားမယ္၊ အလွျပင္မယ္၊ ဖလန္းဖလန္းေလးပဲေနခ်င္တယ္။ B.A Englishနဲ႔ဘြဲ႔ ရထားတာပဲ အခ်ိန္တန္ အလုပ္တခုေတာ့ရမွာပါ။ ကိုက ဘာေတြစိတ္ကူးထားလို႔လဲ။
အလုပ္တခုခုလုပ္ပီး အနည္းငယ္ေငြစုမိေအာင္ ျကိုးျကိုးစားစားလုပ္မယ္။ ပီးရင္ နိုင္ငံျခားဘာသာစကား တခုခုတက္မယ္။ နိုင္ငံျခားကို အလုပ္သြားမလုပ္ျဖစ္ေတာင္ ဒီမွာပဲ Translatorလုပ္လို႔ရတယ္ေလ။ လူေနမႈအဆင့္တန္းမွီမွီေနခ်င္သလို ကို့မိဘေတြလဲ ျပန္ေထာက္ပံ႔ခ်င္ေသးတယ္။
ႏြယ္ေလးငယ္ ပုခံုးေလး တခ်က္တြန္႔ကာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲေတြးလိုက္သည္။ ရည္းစားသက္တမ္း ၃ႏွစ္ေက်ာ္ပီျဖစ္တဲ႔အတြက္ တဦးေပၚတဦး သံေယာဇဥ္ ရွိျကသည္မွာ အမွန္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ခံစားခ်က္ အသြင္ သဏၭာန္ ခ်င္း မတူညီျကေပ။ ဘာေျကာင္းေျကာင့္ပဲ စကားမ်ားမ်ား ညီစူးကပဲ ေခ်ာ့ရသည္။
ေဟ့ေကာင္...ညီစူး
ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲကြာ။မင္းဂရုမစိုက္ဘူးလား။ျကည့္ထိမ္းပါအူးကြာ။
ဘာလဲကြ...ဝက္ျကီးရ။ မင္းစကားက အရင္းမရွိ အဖ်ားမရွိနဲ႔။
ဟိုတေန႔က ေရွာ့ပင္းစင္တာတခုမွာ မင္းေကာင္မေလးနဲ႔ ဘဲတေဗြ တြဲသြားတာျမင္လိုက္တယ္ကြ။
သူ႔အစ္ကိုေနမွာပါကြာ။ သူ႔မွာ အကိုေတြ အားျကီးဟ။ ငါ့ေယာက္ဖေတြ စုစုေပါင္းရင္ ေဘာလံုး တစ္သင္းစာမကဘူးကြ..ဟ...ဟား။
အစ္ကိုေတြဆိုရင္ေတာ့ကိစၥန မရွိဘူးေပါ့ကြာ။ ဘဲဆိုရင္ေတာ့ မင္းက်န္ရစ္ျဖစ္ေနအံုးမယ္ ငါ့ေကာင္ေရ။
အသက္မပါေသာ အျပံဳးေလးတခုႏွင့္ ညီစူး ရယ္ျပလိုက္သည္။ ေျပာတဲ႔သူက ေျပာပီးသြား ပီးသြားေပမယ့္ ျကားရသူအဖို႔ အေတြးေတြ တသီျကီး က်န္ေနခဲ႔ေတာ့သည္။
"ေျသာ္...ဘဝက တိုေတာင္းလြန္းပါတယ္ကြာ။ တကယ္ေတာ့ လူ႔ဘဝဆိုတာ ရုပ္ရွင္ရံုတခုမွာ ဇာတ္ကားတကားျကည့္သေလာက္ပဲ ျကာတာပါ။ 'ဟာသကားေတြ' လူတိုင္းလိုလို ျကိုက္ႏွစ္သက္ျကတယ္။ ရုပ္ရွင္ရံုျကီးကေတာ့ ဟာသဇာတ္တခုတည္း မျပပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္မႈေတြ၊ အဆင္ေျပမႈေတြခ်ည္း လူတိုင္းလိုလို လိုခ်င္ျကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ ဆုေတာင္းမျပည့္ပါဘူး။ ေကာင္းတခါ ဆိုးတလွည့္ 'ဖင္လွည့္ ေခါင္းလွည့္'နဲ႔ပဲ ပီးသြားတာပါပဲ။ အိပ္မက္မက္သေလာက္ျကာတဲ႔ အခ်ိန္တခဏမွာ အခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးထားစမ္းပါကြာ။ "
_____________×××_×____________
ကိုတို႔ရံုးက ကိုနဲ႔အတူတူအလုပ္လုပ္တဲ႔အစ္ကိုျကီးကို ႏြယ္သိတယ္မလား။ ကိုဥာဏ္လင္းေလ။
အင္း...သိတယ္ေလ ကိုရဲ႕။ အာ့..ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ သူ ဝက္ရူးျပန္ေနလို႔လား။ ႏြယ္က ေဆးမကုတတ္ဘူးေနာ္။
ေပါက္တက္ကရေတြ မေျပာစမ္းပါနဲ႔ကြာ။ စကားေကာင္း ေျပာမလို႔ဟာကို။ ကို့စကားေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိေတာ့ဘူး။
အင္း...ကို႔ သူငယ္ခ်င္း ကိုဥာဏ္လင္းဆိုတာ ေရာက္သြားပီ...
ဟုတ္တယ္...သူ႔သူငယ္ခ်င္း အလုပ္လုပ္တဲ႔ ကုမၸဏီ တခုမွာ လူလိုလို႔တဲ႔။ အလုပ္က စာရင္းအင္းလုပ္ရမွာဆိုေတာ့ အလုပ္ေတာ့နဲနဲရႈပ္မယ္ထင္တယ္။ လစာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ အဲ႔တာ ႏြယ္ ေလွ်ာက္ခ်င္လား။
အင္းေလ...ေလွ်ာက္ျကည့္မယ္။ ႏြယ့္ CBေဖာင္ကို ကိုပဲယူသြားလိုက္ေလ။
'စတင္တယ္'ဆိုတဲ႔ စကားကို မည့္သို့ပင္ စေရးေရး 'စလံုး'နဲ႔ စရသည္မဟုတ္လား။ 'ဘကံုး' နဲ႔ပဲ ဘာဘာ၊ 'ဗလခ်ိ ဳင့္' နဲ႔ပဲ ဗာဗာ --->ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ညီစူးကပဲ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးရ စျမဲပါပဲ။
တခါတေလ "ငါ မရွိေတာ့ရင္ သူဘယ္လိုေနမလဲ လို့" ညီစူး ေတြးမိသည္။ ေတြးမိအခါတိုင္း 'ေလမရွိတဲ႔ အာကာသထဲ' ေရာက္သြားသလို အသက္ရႈေတြျကပ္လာသည္။ ၁၄ႏွစ္သားတည္းက ေသာက္လာတဲ႔ ေဆးလိပ္ဒဏ္ေျကာင့္ ျဖစ္သည္။ ညီစူးကိုယ္တိုင္လည္းသိသည္။ ဒါေျကာင့္လဲ ပင္ပင္ပန္းပန္းမလုပ္ရတဲ႔ အလုပ္ကိုရွာ၍ ျကိုးစားလုပ္သည္။
တခါတေလမွာ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း၊ ဇြဲလံု႔လေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပင္းထန္ျပင္းထန္ မထင္မွတ္ထားတဲ႔ 'အမွားေလး'တစ္ခုက ရိုက္ခ်ိ ဳးပစ္နိုင္ပါသည္။
ႏြယ္ အင္တာဗ်ဴ း ေျဖနိုင္ခဲ႔တယ္... အလုပ္က ဘာတဲ႔လဲဟင္...ကို ။
ဟိုေလ ဒီလုပ္မရလဲ ေနာက္လုပ္ေပါ့ ႏြယ္ရယ္။ တာဝန္ခံက (By name)နဲ႔ဆြဲ ခန့္ပစ္လိုက္တာတဲ႔ကြာ။ ဒါမယ့္ ႏြယ္ ဘာမွအားမငယ္...ငယ္...(စကားပင္မဆံုးေသး)
ေနာက္ခါ မေရရာ မေသခ်ာတဲ႔အလုပ္မ်ိ ဳးကို ႏြယ့္ကို လာမေျပာနဲ႔။ ခု ႏြယ္ စိတ္ဓာတ္ေတြက်ရပီ။ အဲ႔ ဒါ ကို့ေျကာင့္...ကို႔ေျကာင့္...ေျကာင့္(ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းထဲဆိုပါက ပဲ႔တင္သံမ်ားနွင့္ ေနာက္ခံေတးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ေပါ့)
အလုပ္တခုရဖို႔လြယ္တာမွတ္လို႔ ႏြယ္ရယ္။ ကိုယ္က လိုခ်င္တဲ႔လူ မဟုတ္လား။ အေကာင္းဆံုး ျကိုးစားရမွာ ကိုယ့္တာဝန္ေလ။ ဒီအလုပ္မရလဲ ဘာျဖစ္လည္း ေနာက္တစ္လုပ္ေပါ့။ ကိုယ့္အတြက္ အရံႈးမရွိ အေတြ႔ျကံုေတာင္ရပါေသးတယ္ကြာ။
မသိဘူး...မသိဘူး ဘာမွလာမေျပာနဲ႔ မျကားခ်င္ဘူး။ ႏြယ္သြားေတာ့မယ္။
ေတြ႔ေနျက သစ္ပင္ပုေလးေအာက္တြင္ ညီစူး တေယာက္တည္း က်န္ရစ္ခဲ႔သည္။ (ေဆးလိပ္ကေလးကို ဖြာ...ေသာက္လိုက္ရင္း) တေရြ႕ေရြ႕ ေမာင္းေနတဲ႔ သေဘၤာျကီးကို ေငးရင္း
"တခါတရံ လွုိင္းျကမ္းေတြနဲ႔ ျကံုေတြ႔ရ၊ တခါတေလ မုန္းတိုင္းျကားမွာျဖတ္သန္းရတတ္တဲ႔ခရီးကို မိမိ ရည္ရြယ္ခ်က္ပန္းတိုင္ ေရာက္ဖို႔ရာ ဒီခရီးကို သြားကိုသြားရမွန္ပါပဲေလ" "ဟင္...ဟိုးးေကာင္းကင္က ငွက္ကေလးေတြ ဘယ္လမ္း ဘယ္ခရီးကို သြားေနျကတာလဲ၊ ဘယ္လမ္း ဘယ္ခရီးကျပန္လာျကတာလဲ" "ငါကေရာ...ဘယ္ကိုသြားလို႔ ဘယ္ကိုျပန္မွာလဲ"
အသက္ရွဴ ျကပ္လာ၍ ညီစူး အိမ္ျပန္ခဲ႔သည္။ ခါတိုင္းထက္ ပို၍ေခ်ာင္းဆိုးလာေသာေျကာင့္ ေဆးခန္းသြားျပလိုက္ရသည္။ (မနက္ျဖန္ရံုးတက္ရမည္မဟုတ္ပါလား)။ ဆရာဝန္ျကီးက လိုအပ္သည့္ ေဆးစစ္ခ်က္မ်ား၊ ဓာတ္မွန္ရိုက္ျခင္းမ်ားျပဳလုပ္၍ ေဆးထိုးေပးလိုက္သည္။ ထို့ေနာက္ စားေဆးမ်ား တြဲေပးကာ ေဆးလိပ္လံုးဝမေသာက္ေတာ့ဖို့ မွာလိုက္သည္။
တကယ့္ဘဝလက္ေတြ႕တြင္ "ဘုရားမျကိုက္တာ ငါမလုပ္၊ ငါျကိုက္တာကိုပဲ ငါလုပ္သည္" ဆိုတဲ႔လူေတြပဲ အရင္ဆံုး မာလကီးရား ျကသည္မဟုတ္ပါလား။ ဘဝမွာ မိမိသာလွ်င္ ပဲ႔ကိုင္ရွင္ျဖစ္သလို၊ မိမိသာလွ်င္ ေလွာ္တက္ ျဖစ္ပါသည္။ ပန္းတိုင္ကို မေရာက္မခ်င္း မိမိေလွကို မပ်က္စီးေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမည္မွာ မိမိရဲ႔ တာဝန္သာလွ်င္ျဖစ္ပါသည္။
_____________×××_×____________
ဒါက ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ ႏြယ္။ ဒီဓာတ္ပံုထဲက ဘယ္သူလဲ။ မင္းဘာေတြ ဇယားရႈပ္ေနတာလဲ ႏြယ္ေလးခင္။ မင္းေျကာင့္ ေပါင္းသင္းေတြျကားမွာလဲ မ်က္ႏွာမေဖာ္ရဲေလာက္ေအာင္ျဖစ္ေနပီ။ မင္း ဘာျဖစ္ခ်င္ေနတာလဲ...ငါ့ကိုအမွန္တိုင္းေျပာ....
ဘာမွ မျဖစ္ခ်င္ဘူး...ကို။ ကို ဝယ္မေပးႏိုင္တာေတြ သူဝယ္ေပးႏိုင္တယ္။ ႏြယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြအားလံုး သူလုပ္ေပးနိုင္တယ္...။ ကိုမပူပါနဲ႔ ...ႏြယ့္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျပည့္စံုတဲ႔ တေန႔ ကို႔ဆီေျပးလာမွာပါ။
ဟ...မင္းအခ်စ္က အဲ႔ေလာက္ေတာင္ ပံုသြင္းရ လြယ္လွေခ်လားး။ ဒီမယ္...ဒီေလာကျကီးမွာ ဘယ္အရာမွ အလကားမရဘူးကြ။ 'တခုလိုခ်င္ တခုေပးရတာပဲ' 'အလြယ္လိုက္ရင္ အလြယ္လမ္းေရာက္တယ္' 'လိုခ်င္တာ၊ျဖစ္ခ်င္တာကို ေရွ႕တန္းတင္ရင္ အမွားမ်ားနဲ႔ျကံုေတြ႕ရစျမဲ' 'ဘယ္အရာမဆို ေအာက္ေျခကစမွ အေျခခိုင္တာကြ' 'အလယ္လတ္က ျဖတ္လိုက္ရင္ မျကာခင္မွာ ပဲ ျပဳတ္က်တတ္တယ္' 'အဲ႔ဒီပံုမ်ိ ဳးနဲ႔က်ရင္ အက်နာတတ္တယ္' 'ထြက္ပီးတား သြားတိုက္ေဆး ျပန္ဝင္ခ်င္လို့မရဘူး' 'မိန္းကေလးဆိုတာ ပန္းေလးတပြင့္လိုပဲ ကိုယ့္ အရည္ခ်င္းနဲ႔ကို ေတာက္ပေနမွ တန္ဖိုးရွိတယ္ 'ဆိုတာ မင္းျမဲျမဲမွတ္ထားး....
ေျသာ္...ငါ လူျကမ္းျကီး ျဖစ္သြားေလသလား။ ငါ့စကားေတြ ရိုင္းသြားေလမလား။ ဟင့္အင္း...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ငါ ဒႆ ဂီရိ လူျကမ္းျကီးျဖစ္ေပးလို့ သူမအတြက္ ေလွတကားထစ္ေလးေတြ ျဖစ္လာမယ္ဆို ငါေက်နပ္ပါတယ္။
_________________×××_×_______________
ကို...ႏြယ့္ဆီကို ျပန္လာပါေနာ္။ ဒီကမ႓ာမွာ ႏြယ့္ကို ခ်စ္နိုင္ဆံုး ဂရုစိုက္ေပးနိုင္ဆံုးလူသားက ကိုတေယာက္ပဲရွိလို႔ပါ။ ႏြယ့္ကိုခြင့္လႊတ္ေပးပါေနာ္။
ကိုဟာ ခံစားခ်က္မဲ႔တဲ႔ စက္ရုပ္မဟုတ္ဘူး...ႏြယ္။ ကို႔ရဲ႕ အခ်စ္ေတြကို ရင္ထဲမွာ ေခါက္ပီး သိမ္းထားလိုက္ပီ။ ရည္းစားမ်ားတဲ႔ မင္းကို ကိုမျကည္ျဖဴ ေတာ့ဘူး။ "အခ်စ္တြက္ အတၱျကီးျပီး ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုပီး ႏွလံုးသားက လိုခ်င္ေပမယ့္ ဦးေႏွာက္က လက္မခံႏိုင္ဘူး"။
ဒါဆို ကိုက ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္ထားလို႔လဲဟင္။ ႏြယ္...ဘယ္လိုလုပ္မွ ကိုကခြင့္လႊတ္မွာလဲ၊ ျပန္လက္ခံမွာလဲဟင္...
အေဝးကို ေငးျကည့္ကာ ႏြယ္ေလးခင္ရဲ႕ေမးခြန္းကို ညီစူး ခ်က္ခ်င္းျပန္မေျဖ...
အရည္အခ်င္းရွိပါတယ္ဆိုတဲ႔ မိန္းမေတြလုပ္တဲ႔အလုပ္ မင္းလဲ(ျကိုးစားသင္ယူပီး)လုပ္နိုင္တယ္။ သူတို႔ထက္ပင္ သာခ်င္သာသြားနိုင္တယ္။ ခက္တာက မင္းမွာ လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိဘူး။ျဖစ္ခ်င္ရာကို ေရွ႕တန္းတင္တယ္။ ခံယူခ်က္မွားေနတယ္။ ဒါေတြ ျပင္လိုက္ရင္ မင္းတေန့ေအာင္ျမင္လာမွာပါ။ မင္းအပစ္ေတြကို မင္းရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈေတြနဲ႔ေတာင္းပန္မွ ကိုလက္ခံမယ္ ။ မင္းေအာင္ျမင္မႈေတြရတဲ႔ တေန့ ကိုရွိတဲ႔ ဒီသစ္ပင္ပုေလးဆီ ေျပးခဲ႔ေနာ္....
ေသမွာကို သိေနတဲ႔ လူတေယာက္ဖို႔.... ကိုယ္မပိုင္ဆိုင္နိုင္ေတာ့မွန္းသိသိျကီးနဲ႔ ငါ ဆိုတဲ႔ အတၱ , မာနေတြ ထားေနရင္ "ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ" ဆိုတဲ႔ စကားျကီးက ဘယ္ မွာ အဓိပၸါယ္ရိွပါေတာ့မည္နည္း
လမ်ားစြာျကာျပီးေသာ္....
ႏြယ္ေလးခင္တေယာက္ တက္ျကြတဲ႔ေျခလွမ္းးမ်ားႏွင့္ သစ္ပင္ပုေလးဆီ အေျပးေလးလွမ္းလာခဲ႔သည္။သစ္ပင္ေအာက္တြင္ မည္သူမွ်မရွိ။ အဖန္ဖန္ရွာပင္၊ရွာျငား ဘာမွ်မေတြ႔ ။
ႏြယ္ေလးခင္တေယာက္ေတာ့...'အညာခံလိုက္ရျပီ' ဟု ေဒါသေတြ အလိတ္လိုက္ အလိပ္လိုက္ထြက္ေနေလရဲ႕.....
တခါတရံ ေလာကျကီးမွာ ေစတနာေတြ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြက မခ်ိ ဳ ျမပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လဲ ကိုယ္မရေတာ့မည့္ ပန္းတပြင့္ကို "သူ႔အလိုလိုေျကြမြ ပ်က္စီးသြားမည့္အစား" "အရည္ခ်င္းရွိတဲ႔ လူတေယာက္ရဲ႕လက္ထဲမွာ ေတာက္ပ၊လွပေနတာ" ပိုမေကာင္းဘူးလား။
ႏြယ္ေလးခင္ကို မပိုင္နိုင္ေတာ့မွန္း ညီစူးျကိုသိႏွင့္ျပီးတားပါ။ အရည္ခ်င္းရွိတဲ႔ မိန္းကေလးတေယာက္ျဖစ္လာေစခ်င္တာ ညီစူးရဲ႕ ဆႏၵပါ။ သို့မွသာ ႏြယ္ေလးခင္ဘဝ တသက္လံုး ေျဖာင့္ျဖဴးလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါလားးး
ျပီးပါျပီ...
(စာျကြင္း။ ။ေဆးမွတ္တမ္းအရ မိမိမွာ အဆုတ္ကင္ဆာေရာဂါ ရွိေနမွန္း ညီစူး သိႏွင့္ေနပီးတားပါ။ အလြန္ဆံုး ၆လသာလွ်င္အသက္ရွင္နိုင္ေတာ့မည္။ က်န္ရွိတဲ႔ ေန့ရက္တိုင္းမွာ "အရာရာကို အတၱျကီးေနမည့္အစား အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္"ဟု အျမဲအေတြးသည္။)
ေလးစားရပါေသာစာဖတ္သူ အေပါင္းတို႔ခင္မ်ာ... စိတ္ကူးယဥ္ သက္သက္သာျဖစ္ေသာ ဤဝတၳဳတိုေလးအား (တစ္ပတ္ကို တစ္ပုဒ္ပင္ျပည့္ေအာင္ မနည္းျဖစ္ညစ္ေရးရေသာ က်ြန္ေတာ့ဥာဏ္ေျကာင့္၊ မအားလပ္တာလဲပါပါသည္) ႏွစ္ပိုင္း ခြဲတင္ခ်င္ပါေသာ္လည္း တဝက္တျပတ္ႏွင့္ စာဖတ္အရသာ (သို႔) ေျပာလိုသည့္ မက္ေဆ့ခ်္ ပ်က္မည္စိုးေသာေျကာင့္ တစ္ပုဒ္စလံုးတင္လိုက္ရပါသည္ ခင္မ်ာ...
တပုဒ္စလံုး ဖတ္ရႈျပီးေသာအခါ ရသ (သို႔) အသိပညာတခုခု ရရွိမည္ဆိုပါက စာေရးသူဝမ္းသာပီတိျဖစ္မိမွာ အမွန္ပင္ျဖစ္လိမ့္မည္...ေက်းဇူးတင္ပါသည္
Author by Thant zin oo(magway)
MSC-184
