ကြ်န္ေတာ္သည္ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္တြင္ တကၠသိုလ္ဝင္စာေမးပြဲအား ေခ်ာေမာစြာေအာင္ျမင္ခဲ႔ေပသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ မေတာ္လြန္း မညံ့လြန္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကြန္ပ်ဴတာေကာလိပ္သို႔ဝင္ခြင့္ရွိခဲ႕ေလ၏။ ယခုတြင္မူကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ဟုေျပာင္းခဲ႕၏။ ကြ်န္ေတာ္တက္ခဲ႕ေသာကြန္ပ်ဴတာေကာလိပ္သည္ ယခုကြ်ႏ္ုပ္၏ SL တစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ ၾကည္ (
ကြ်န္ေတာ္တို႕တက္ေရာက္ေသာအခ်ိန္က ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ နည္းပါးျခင္း ဆရာဆရာမနည္းပါျခင္းတို႕ေၾကာင့္ ေက်ာင္းေဆာင္ ၆ ေဆာင္ရွိေသာ ေကာလိပ္မွာ လူမရွိေသာစာသင္ခန္းအလြတ္မ်ားပင္ရွိေပေသးသည္။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးမွာ အပ်ိဳႀကီးျဖစ္၍ ရုပ္ရည္အင္မတန္ေခ်ာေမာလွ၏။ ဆရာဟူ၍ လက္တစ္ဖက္ပင္ျပည့္ေအာင္မရွိဘဲ ဆရာမမ်ားသာမ်ားေလသည္။ ေက်ာင္းတြင္ ကား ဟူ၍ ဆရာမႀကီးစီးေသာ အစိုးရမွထုတ္ထားသည့္ ဂ်စ္တစ္စီးသာရွိ၏။ စာသင္ေဆာင္ ၅ ေဆာင္ႏွင့္ ဆရာဆရာမအေဆာင္တစ္ေဆာင္က ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ရွိေလသည္။
ကန္တင္းေခၚေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမ်ားမွာ သံုးဆိုင္သာရွိ၍ လက္ဖက္ရည္ရေသာဆိုင္မွာတစ္ဆိုင္သာရွိသည္။ က်န္ဆိုင္ေလးမ်ားသည္ ေကာ္ဖီမစ္ထုတ္ေလးမ်ား သာခ်ိတ္ထားတတ္ျပီး အေၾကာ္ႏွင့္ ထမင္းသုတ္ မုန္႔ဟင္းခါးမွ်သာရသည့္ဆိုင္ေပါက္စေလးမ်ားျဖစ္သည္။ မံုရြာမွ ဖယ္ရီကားမ်ားထြက္ျပီး အသြား ၅၀ က်ပ္ အျပန္ ၅၀ သာေပးရသည္။ ဖယ္ရီကားမ်ားသည္ ေဗာဓိတစ္ေထာင္ မိုးညွင္းသမၺဳေဗၵမ်ားမွ ေစ်းကားမ်ားျဖစ္ျပီး ဒိုင္နာကားေလးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။
ထိုဖယ္ရီကားေလးမ်ားသည္ မနက္ ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ္ခန္႕တြင္မံုရြာျမိဳ႕ ေက်ာက္ကာလမ္းထိပ္မွ စတင္ထြင္ခြာျပီး ေက်ာင္းသို႕၈ နာရီခြဲခန္႕တြင္ေရာက္ေလ့ရွိသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕သည္ ေက်ာင္းသို႕ေရာက္လွ်င္ ေက်ာင္းေဆာင္ထဲထိ ဖယ္ရီကားျဖင့္မလိုက္ဘဲ အျပင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးတြင္ ဆင္းေနခဲ႕ေလ့ရွိသည္။ လက္ဖက္ရည္ေလး ေဆးလိပ္ေလး ျဖင့္ ႏွပ္ျပီးမွ စာသင္ခန္းသို႕ အျမန္ေျပးေလ့ရွိၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အခန္းေရာက္ခ်ိန္တြင္ ဆရာမစာသင္ေကာင္းေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕ဝင္လာသည္ကို ဆရာမက မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ျဖင့္ႀကိဳဆိုျပီး သင္လက္စသင္ခန္းစာကိုဆက္သင္ေနေလ့ရွိသည္။ တစ္ခါတရံ ကိုယ့္ေမ့တတ္ခ်ိန္မွလာေရာက္၍ ေနာက္ကေန ဗုိက္ေခါက္အား တစ္ေယာက္ခ်င္းလိုက္ဆြဲတတ္ေသး၏။ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာအသံမထြက္ရဲေပ ခပ္တည္တည္ျဖင့္သာ အသာက်ိတ္ပြတ္ေနခဲ႔ၾကသည္ကို သတိယမိသည္။
ဆရာမ မလာေသာစာသင္ခ်ိန္မ်ားတြင္ အင္မတန္ပ်င္းရိဖြယ္ေကာင္းသည္ အျပင္ကန္တင္းသို႕သြားရန္ကလည္းေဝး အခန္းထဲတြင္ စာလည္းမက်က္ခ်င္ အင္မတန္းပ်င္းရိဖြယ္ျဖစ္ေလသည္။ေက်ာင္းတြင္ရွိေသာ ပရယ္တီကယ္ခန္းေခၚ ကြန္ပ်ဴတာမ်ားထားရွိရာအခန္းသည္လည္း အျမဲတေစ ေသာ့ခတ္ထားသည္ကိုေတြ႔ရွိရတတ္သည္။ တခါတရံေသာဖြင့္ထားတတ္ေသာ္လည္း မီးပ်က္ေနသည္ကမ်ားသျဖင့္ ထိုအခန္းသို႕ေျခဦးမလွည့္ၾကသည္က ေက်ာင္းသားတိုင္းလိုလိုပင္ျဖစ္သည္။
တစ္ခါတစ္ရံ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးမ်ားႏွင့္တိုင္ပင္ကာ ေဗာဓိတစ္ေထာင္ဘုရားသို႕ ျမင္းလွည္းျဖင့္ျဖစ္ေစ ကားႀကံဳျဖင့္ျဖစ္ေစ ေက်ာင္းလစ္လ်က္သြားၾကသည္ကိုလည္းအမွတ္ရမိသည္။ ထိုသို႔သြားလွ်င္ေတာ့အင္မတန္ေပ်ာ္စရာေကာင္း၏။ ေဗာဓိတစ္ေထာင္ဘုရားသို႕မေရာက္ခင္ တြင္ေပါမ်ားလွေသာ ထန္းရည္ဆိုင္ေလးမ်ားက အနံ႔ေလးမ်ားက ကြ်န္ေတာ္တို႕ရိုးသားသူမ်ားကို လက္ယပ္ေခၚေနသေယာင္ပင္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ မိန္းကေလးမ်ားကိုအားနာသျဖင့္ ထန္းရည္ယူေသာ ခ်ိဳခါးခါးအရသာရွိေသာအရာမ်ားကို ႀကြက္ေၾကာ္ ငံုးေၾကာ္ေလးမ်ားျဖင့္ မဝင္ဝင္ေအာင္က်ိတ္မွိတ္ျမိဳခ်ျပီး ဆက္လက္ခ်ီတက္ၾကရာ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးမ်ား၏ ပြစိပြစိ မေက်နပ္ခ်က္ရင္ဖြင့္သံမ်ားသည္လည္းကြ်န္ေတာ္တို႕အဖို႕ ရိုးေနျပီျဖစ္သည္။
ထိုစဥ္ကအင္မတန္နာမည္ေက်ာ္ၾကားလွေသာ မဟာေဗာဓိတစ္ေထာင္ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ သက္ရွိထင္ရွားရွိေသးသည္။ ျမန္မာျပည္၏ အႀကီးဆံုးျဖစ္ျပီး ကမၻာတြင္တတိယအႀကီးဆံုးျဖစ္ေသာ ေလးကြ်န္းစႀကၤာရပ္ေတာ္မူဘုရားႀကီးမွာလည္း ေဆာက္လက္စပင္ရွိေသးသည္ကို သတိယမိသည္။
ကြ်န္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕သည္ တစ္ေနကုန္သည္အထိ ေလ်ာက္လည္ၾကျပီးေနာက္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္နီးခ်ိန္တြင္ ဖယ္္ရီကားလာခ်ိန္အား ခန္႕မွန္းတြက္ခ်က္ျပီး ေက်ာင္းသို႕ျပန္လာေလ့ရွိၾကသည္။ ေနာက္ရက္တြင္ စာသင္ခန္းထဲ၌ဆရာမထံမွ ၾကားေနက်စကားလံုးမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႕တစ္ဖြဲ႕လံုးသာမက အတန္းေဖာ္မ်ားပါၾကားတတ္ရေလသည္။ ေက်ာင္းတြင္ ဆရာႏွင့္တပည့္မွာနည္ပါးသျဖင့္ ဆရာဆရာမမ်ားကလည္းေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားကို မွတ္မိေနၾကသည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ကြ်န္ေတာ္၏ ဘဝအစိတ္အပိုင္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ႕ေသာ ေက်ာင္းသားဘဝေလးကို အျမဲသတိယေနသည္ျပီး သင္ဆရာျမင္ဆရာမ်ားကို ဤစာေလးျဖင့္ ကန္ေတာ့ပါရေစခင္ဗ်ာ ဆရာဆရာမမ်ားအားလံုး ကိုယ္က်န္းမာစိတ္ခ်မ္းသာၾကျပီး ႏိုင္ငံအက်ိဳးကိုဆထက္တံပိုးႀကိဳးပမ္းႏိုင္ၾကပါေစ။
Post Writer : Thet Naing Min (
From Myanmar
Photo Credit google Image & by me
MSC-129