သိုဝွက္ေန ့စြဲ (ဇာတ္သိမ္း)

က်ေနာ့္မ်က္ႏွာေပၚက အေမႊးအျမင္ေတြကိုအကုန္ဖယ္
႐ွားၿပီး က်ေနာ့ညီမေလးရဲ႕ မဂၤလာပြဲအတြက္ က်က်နနျပင္ဆင္လိုက္မိတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့ ညီမေလးရဲ႕မဂၤလာအတြက္ က်ေနာ့ရဲ႕ လက္ဖြဲ႔အျဖစ္ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ေရးျခစ္ခဲ့တဲ့ သူမရဲ႕ပံုတူခဲျခစ္ပန္ခ်ီေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေလး ထုတ္ပိုးထားလိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ ကားေပၚတက္ေမာင္းထြက္လိုက္ရင္း ညီမေလးဆီကို ဖုန္းေခၚလိုက္မိတယ္..
ညီမေလးဆီက တုန္႔ျပန္သံက လိႈဏ္ၿပီး တုန္ခါေနခဲ့တယ္။ viberဖြင့္ၾကည့္လိုက္ပါကိုကိုတဲ့..။
က်ေနာ္ ကမန္းကတန္း viberကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညီမေလးဆီက ဓာတ္ပံုေပါင္မ်ားစြာ စာေပါင္းမ်ားစြာက ၾကည့္ေနရင္း က်ေနာ့ မ်က္လံုးေတြကို အျမင္ေတြ ေဝဝါးေစလာတယ္။ က်ေနာ့ ပါးျပင္ထက္ကို မ်က္ရည္စက္ေတြ လိမ့္က်ေႂကြဆင္းလာတာကို က်ေနာ္ မသုတ္ႏိုင္အားဘူး..။
က်ေနာ္ ကားကို တရၾကမ္ေမာင္းထြက္ခဲ့လိုက္တယ္။ ညီမေလး အဲ့ဒီလိုမျဖစ္ရဘူးလို႔ က်ေနာ့ႏႈတ္ကေန တဖြဖြ ေအာ္ဟစ္ေနမိတယ္။ images (18).jpeg
က်ေနာ့္ရဲ႕အတိတ္ေန႔စြဲေတြထဲက ယုယရဲ႕ ရယ္သံေတြ က်ေနာ့နားထဲက မထြက္ေသးဘူး။ ယုယရဲ႕ ျပံဳးရယ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာေလးကို က်ေနာ္ ၾကည့္လို႔မဝေသးဘူး..။ က်ေနာ့ရဲ႕ တိမ္ျမႇဳပ္ေနခဲ့တဲ့ေန႔စြဲေတြကို က်ေနာ္ ျပန္ၿပီး တူးေဖာ္ေပးရအံုးမယ္။
အားလံုးက ဝိုင္းၿပီး ညာခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ့ကို အားလံုးက သိသိႀကီးနဲ႔ ညာရက္ခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္တကယ္မမုန္းမွန္းသိရက္နဲ႔ ယုယအေၾကာင္းေတြကို ထိန္ခ်န္ရက္ခဲ့ၾကတယ္။
ယုယတကယ္ျဖစ္ေနခဲ့တာ ႏွလံုးေရာဂါ မဟုတ္ခဲ့ဘူးတဲ့။ေသြးကင္ဆာတဲ့။ ငယ္ကတည္းက သူမရဲ႕ဘဝကို စိတ္တိုင္းက် တိုင္းတာေက်နပ္ဖို႔ က်ေနာ့ေဘးနားမွာ သူမေပ်ာ္ေနတတ္လို႔ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနခဲ့ၾကတာတဲ့။ ကိုသန္႔ဇင္က သူမရဲ႕ ဆရာဝန္တဲ့..
က်ေနာ့ရဲ႕ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးဘာမွမ႐ွိေတာ့သလိုမ်ိဳး က်ေနာ့မ်က္ရည္ေတြကို တားဆီးဖို႔မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။
က်ေနာ္အခ်ိန္မီေရာက္မွ ျဖစ္မယ္။ က်ေနာ့ညီမေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို က်ေနာ္ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ ျမင္ခြင့္ရမွ ျဖစ္မယ္။ က်ေနာ့ကိုသိပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ညီမေလးကို က်ေနာ္ ေတာင္းပန္ဖို႔ လိုအပ္တယ္။
က်ေနာ့္ကိုယ့္က်ေနာ္ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ ညီမေလးရဲ႕ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ က်ေနာ္ ေတာင္းပန္စကားေျပာသြားခ်င္တယ္..။
က်ေနာ့မ်က္ရည္ေတြကို တားဆီးဖို႔မႏိုင္ေတာ့ဘူး..။ေဟာ..ညီမေလးကို သၿဂိဳလ္ၾကမဲ့လူေတြနဲ႔ နီးလာၿပီ..၊က်ေနာ္အမွတ္မထင္ သၿဂိဳသ္စက္ရဲ႕ မီးခိုးတိုင္ကို ၾကည့္လိုက္မိတယ္..
ဟင္..မီးခိုးေတြ အူထြက္လာေနၿပီ..
က်ေနာ္ ညီမေလး လို႔ ဟစ္ေအာ္လိုက္ေပမဲ့ သူမမၾကားႏိုင္ေတာ့..က်ေနာ့စိတ္ေတြ ေဆာက္တည္ရာမဲ့ ၿပီး ကားကို ေကြ႔ခ်လိုက္မိတယ္။ က်ေနာ့မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ဘာကိုမွ မျမင္လိုက္ႏိုင္ဘူး။ က်ေနာ့ကားကို က်ေနာ္ အ႐ွိန္မထိန္းလိုက္ႏိုင္ဘူး...ရင္ထဲမွာ ေအးခနဲ ျဖစ္သြားၿပီးခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး က်ေနာ့ စိတ္ထဲက ေျပာလိုက္မိတယ္။ .. ကိုကို႔ကို ခြင့္လႊတ္ပါ ညီမေလး..
............................ images (16).jpeg
ေနာက္
ဆူညံသြားတဲ့ လူေတြ
သခ်ိႋုင္းရဲ႕အဝင္မွာ ေမွာက္သြားတဲ့ကားတစ္စီးထဲက လူတစ္ေယာက္ကို လူေတြခက္ခက္ခဲခဲ သယ္ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ေသဆံုးသူရဲ႕ အက်ႌျဖဴျဖဴမွာ ေသြးစြန္းေတြနဲ႔..
ၿပီးေတာ့ ကားထဲကေန လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ အျပံဳးေတြနဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ပံုတူ ခဲျခစ္ပန္းခ်ီကားေလးတစ္ခ်ပ္ကိုေသြးစြန္းေတြနဲ႔ပဲ ရ႐ွိခဲ့ၾကတယ္..
ပံုေလးရဲ႕ ေနာက္ေက်ာမွာ စာတစ္ခ်ိဳ႕ ေရးထားတယ္။