ႏူးညံ့ရီေဝေစတတ္ေသာ က်ိန္စာ ၆
" စာေရာက္ပါတယ္ ဗိုလ္မႉး.."
ကြၽန္ေတာ္ စာကို လက္ခံယူၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခန္႔မင္းရဲ႕ ညီမေလး ဆူးသက္ဆီက..
စာကို ဖတ္ေနရင္ ကြၽန္ေတာ့္လက္ေတြ တုန္ယင္လာခဲ့တယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ တီးတိုး ေရရြတ္ေနမိေပမဲ့ ဒါဟာအမွန္ပဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္သိေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္မႏိုင္ႏိုင္ဘူး..လက္မခံလိုဘူး လက္လညး္ မခံရဲဘူး..
ဆူးသက္ရဲ႕အေမဆံုးသြားၿပီဆိုတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ သူမရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးေတြ႐ွိတဲ့ ဝန္းက်င္ရဲ႕ လူမႈေရးအ႐ႈပ္အေထြးေတြအေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းကို ေရးထားတာပါ။
ခန္႔မင္းတို႔အေမဟာ ကြၽန္ေတာ့အတြက္ မိခင္တစ္ေယာက္လို ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ၿပီးေတာ့ ဆူးသက္ကလည္း ကြၽန္ေတာ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္လို ကြၽန္ေတာ္ ခံယူ သတ္မွတ္ထားခဲ့တာပါ
ကြၽန္ေတာ္ ရင္တစ္ခုလံုး ပြင့္ထြက္ေတာ့မလို ေဆာက္တည္ရာမဲ့ေနခဲ့တယ္။
ဆည္းဆာခ်ိန္ တပ္ေဆးခန္းေ႐ွ႕က ခံုမွာ ကြၽန္ေတာ္ အဓိပၸါယ္မဲ့ ထိုင္ေနမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ေဝခြဲဆံုးျဖတ္ႏိုင္စြမ္းေတြ ေလ်ာ့ေနတယ္။
အေနာက္စြန္းက ဝင္လုဆဲဆဲ ေနေရာင္ဲျ့အတူ ကြၽန္ေတာ္ဘဝပါ မၾကာခင္အေမွာင္က်ေတာ့မလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ္ ဆူးသက္ကို ဘယ္လို ေျပာရမလဲ။ ဘယ္လိုစကားလံုးေတြနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ေပးရမွာလဲ။သူ႔ဘဝေလးကို ဘယ္လို စီမံေပးရမွာလဲ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားလို႔မရဘူး ။ အားလံုးဟာ ႐ႈပ္ေထြးေနာက္က်ိေနတယ္။
" ဗိုလ္မႉး လူနာ သတိရလာၿပီ.."
"ဪ..ေအး...ေအး..."
ကြၽန္ေတာ့္မွာ လက္႐ွိေျဖ႐ွင္းရမယ့္ ျပႆနာက ေမသီရိ..။သူမရဲ႕ မိုက္႐ူးရဲလုပ္ရပ္က သူမရဲ႕အသက္အႏၱရာယ္အထိ ထိခိုက္သြားႏိုင္ေပမယ့္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ သူမက်ိဳးတာ ကန္းတာအထိေတာ့ျဖစ္မသြားဘူး။ အတြင္းဒဏ္ရာ အနည္းငယ္ရလိုက္ေပမဲ့ ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ႀကီးေတာ့ ျဖစ္မသြားခဲ့ဘူးေလ။
ကြၽန္ေတာ္ သူမ႐ွိရာကို ေရာက္ေတာ့ သူမ ႐ိႈက္ႀကီး တငင္ငိုေနခဲ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ္ သူမကိုစကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာျဖစ္ပဲတိတ္တဆိတ္ပင္ သူမအနားမွာ ရပ္ေနလိုက္သည္။သူမ ငိုလို႔ ဝသြားခ်ိန္မွ တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြကို သူမဖက္က စတင္ၿဖိဳခြင္းလိုက္သည္..။
" ေမ လံုးဝ မထင္ခဲ့ဘူး။ ခန္႔က စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာတဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ဟိုးငယ္စဥ္ကတည္းက ေမ့ ေဘးကေန ရပ္တည္လာခဲ့တာ။ေမ့ကို ေျပာဆိုဆံုးမခဲ့တာ. သူက လူႀကီးတစ္ေယာက္လို ေျပာလာတိုင္း သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး ေမ ရယ္ခဲ့မိတယ္။ ေလွာင္ခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ေစတနာေတြကိုေတာ့ ေမသိပါတယ္။
ေမက တစ္ေကာင္ႂကြက္သာသာပါေလ။ မိဘေတြမ႐ွိၾကဘူး..႐ွိတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ဆီမွာလည္း အစ္မေယာက်္ားရဲ႕ သားေကာင္တစ္ေကာင္လိုျပဳမူတဲ့ အျပဳအမူေတြေအာက္မွာ ေမ့ဘဝက လံုျခံဳခဲ့တယ္ရယ္လို႔ မ႐ွိခဲ့ဘူး...
ေမ့အတြက္ ေႏြးေထြးလံုျခံဳမႈဆိုတာ ခန္႔တို႔ ဆီမွာပဲ ႐ွိခဲ့တာ ေမ့ ငယ္စဥ္ကေလးဘဝရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ခန္႔တို႔ကပဲ ေပးခဲ့တာ..ေမ တကယ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိတဲ့ ဘဝအိမ္မက္က ႀကီးက်ယ္သလို ႐ိုး႐ွင္းပါတယ္..အညၾတထက္တာင္ နိမ့္က်ေနေသးတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေမ့အိမ္မက္ေတြက ႀကီးက်ယ္လြန္းခဲ့ပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ေႏြးေထြးေအးခ်မ္းမႈေတြနဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ ေမ့ဆႏၵေတြကလည္း ႐ိုးစင္းပါတယ္။ေမက ငယ္ကတည္းက ေမတၱာဆိုတာ ဘာမွန္းမသိခဲ့သူေလ..ခန္႔တို႔ဆီက ေမတၱာဆိုတာ ေဝမွ်ေပးခဲ့ေပမဲ့ ေမနဲ႔ ထိုက္တန္ပံုမရခဲ့ပါဘူးေလ...ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေမတၱာတရားကို နားလည္လာတတ္ခ်ိန္မွာ ေမတၱာတရား ေမနဲ႔ ထပ္ၿပီး ေဝးခဲ့ၾကျပန္တာကိုး....."
နီရဲမို႔အစ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို ေငးရီရင္း သူမရဲ႕ စကားေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ငံ့လင့္ေနမိတယ္။သူမက ေဆးခန္းနံရံဖက္ မ်က္ႏွာမူၿပီး တိုးလ် ေအးေဆးစြာ စကားကို ေျပာေနခဲ့ေပမဲ့ နံရံေတြကို သူမျမင္ေနပံုမရပါဘူး။ သူမရဲ႕ အတိတ္ေတြထဲက ႐ွား႐ွားပါးပါး ခံစားခဲ့ရဖူးတဲ့ ေအးခ်မ္းမႈေလးေတြကိုပဲ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိးု ျမင္ေနပံုရပါတယ္။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဆူးသက္ကို ကြၽန္ေတာ္ သတိမရေတာ့သလို ေမ့ကို မုန္းတီးစိတ္ေတြလည္း ဝင္မေနခဲ့ဘူးဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနခဲ့တယ္။
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ပတ္ဝန္းက်င္မေျပာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ပါ ေပ်ာက္ဆံုးၿပီး ေမ့အတိတ္ေတြထဲမွာ က်င္လည္လႊင့္ပါးေနခဲ့သလိုပါပဲ။
==>>အပိုင္း ၇ ေမွ်ာ္..
