ေမ စကားမေျပာေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္က တခဏမွ် တိတ္ဆိတ္ေနၿပီးမွ ေမက ျဖည္းေလးစြာ စကားဆက္ျပန္တယ္။
" ေမ့ရဲ႕ ငယ္ဘဝ အိမ္မက္က ေမဟာ လူတကာေတြရဲ႕ၾကားမွာ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ႏိုင္တဲ့ ေအာင္ျမင္တဲ့ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ၿပီး ဂုဏ္ယူ ဝင့္ႂကြားႏိုင္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ။အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာၾကားထဲကေန စာကို ႀကိဳးစားခဲ့တာ..ခန္႔တို႔ မိသားစုေတာင္ ေမ ဆယ္တန္းကို ဂုဏ္ထူးေလးခုနဲ႔ေအာင္တာကို မသိခဲ့ၾကဘူး "
ထိုစကားကို ေျပာေနခ်ိန္မွာ ေမမ်က္ႏွာ ေပၚက နာၾကည္းရိပ္နဲ႔ လႊင့္ခနဲျပံဳးတဲ့မဲ့ျပံဳးကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
" ေမ့ဘဝအတြက္ တံခါး တစ္ခ်ပ္ပြင့္ၿပီလို႔ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္မယ္မၾကံေသးဘူး ကံအခြင့္ ၾကမၼာက ေမ့ကို ကံေကာင္းခြင့္မေပးဘူး။ အစ္မက ကားတိုက္ခံရၿပီး ေျခေထာက္ေတြ က်ိဳးသြားတယ္။ တကယ့္ဒုကၡိတ ပါပဲ။ အစ္မေယာက်္ားက အစ္မကို ေဖးမသလိုနဲ႔ ေမ့အေပၚမွာ မ႐ိုးသားမွန္းသိတယ္။ဒါေပမဲ့ ေမ ဂ႐ုမစိုက္ပဲ စာကို ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ေမ့ေက်ာင္းစရိတ္နဲ႔ အစ္မရဲ႕ ေဆးဖိုးစရိတ္ အိမ္စရိတ္ေတြကို ေမ႐ွာေဖြခဲ့တယ္။ေမရဲ႕ ႐ုပ္ရည္က ပံုမွန္ထက္ လွပတယ္လို႔ လူေတြေျပာၾကေပမဲ့ ေမဂ႐ုမစိုက္ခဲ့ဘူး။ေမက ႐ုပ္ရည္ကို အားမကိုးဘူး ပညာကို အားကိုးမယ္လို႔ ခံယူခဲ့တာကိုး။ အဟြန္႔...ေမ့႐ုပ္ရည္အရ ေမ့အတြက္ စပြန္ဆာေတြ မ႐ွားခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီအနၱရာယ္ေတြၾကားကေန ေမ လိမ္မာပါးနပ္စြာ တိမ္းေ႐ွာင္ေနခဲ့ပါေသးတယ္။
ႀကိဳးစားတဲ့အရာတိုင္းမွာ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္လာၾကေလ့မ႐ွိဘူး..သိလား..ထက္ျမက္။ ေမ့ ေဆးေက်ာင္း ဒုတိယႏွစ္မွာ ေက်ာင္းစရိတ္နဲ႔ အိမ္စရိတ္နဲ႔ ေက်ာင္းစာနဲ႔ လံုးပန္းရတဲ့ ဖိအားဒဏ္ကို ေမ မခံႏိုင္ေတာ့ပဲ ပံုလဲေတာ့တာပဲ။အဲ့ဒီႏွစ္မွာ ေမ စာေမးပြဲက်တယ္။ေမ့ဘဝဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႐ုန္းကန္ပါေစ ျပန္ထခြင့္မရတဲ့ဘဝပဲ..ကံၾကမၼာကို ေမ မုန္းတယ္။ ေမ့ဘဝကို ေမ မုန္းတယ္။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ခြင္မရတဲ့ ဘဝမွာ ျဖစ္လာတဲ့အတိုင္းပဲ အားလံုးကို ေမ လက္ခံပစ္လိုက္တယ္။ အဟင္း...ဟင္း....အဲ့ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ဘဝက လြယ္လြယ္ေလး ျဖစ္သြားေရာေပါ့.."
ေမ့ စကားသံေတြ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ေဆးခန္း မ်က္ႏွာက်က္ကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြကို က်မလာဖို႔ သူမ ႀကိဳးစားေနမွန္း ကြၽန္ေတာ္ နားလည္ လိုက္တယ္။
သူမစကားေတြ ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္လည္း စကားလံုးေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ့ လက္ထဲက ဆူးသက္ရဲ႕ စာကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ၿပီး ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ထည့့္ထားလိုက္မိတယ္။သူမရဲ႕ နာက်င္ ရခ်ိန္ေတြ ေလ်ာ့ပါးပါေစေတာ့ေလ...။
...................................
" သား..ေစတနာဆိုတာ လူတိုင္းကို ထားလို႔ ထိုက္တန္ပါတယ္ သား။ ဒါေပမဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာ အေမတို႔ ႐ွင္သန္ေနတိုင္း ကင္းကြာေနလို႔မရဘူးေနာ္။အေမ့သားရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တုိင္းကို အေမယံုပါတယ္။..."
ေမ တစ္ေယာက္ ကြၽန္ေတာ့္ဆီမွာ ေသာင္တင္ေနခဲ့တာ အေတာ္ေလးၾကာပါၿပီ။ကြၽန္ေတာ္က မေျပာေပမယ့္ ေမ့အေၾကာင္းကို အေမသိေနခဲ့ပါတယ္။အေမမသိေသးတဲ့ ဆူးသက္ရဲ႕အေၾကာင္းကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္းမေျပာခဲ့သလို ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဆူးသက္ပို႔လိုက္တဲ့ စာတစ္ေစာင္က လႊဲလို႔ ဘယ္ေနရာမွာမွ စံုစမ္းလို႔မရခဲ့ပါဘူး။
ခန္႔မင္းမ႐ွိတဲ့ေနာက္မွာ ဆူးသက္ကို ကကြၽန္ေတာ့္ ညီမေလးတစ္ေယာက္လို ေစာင့္ေ႐ွာက္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ တာဝန္မကင္းဘူးလို႔ ယူဆတဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ဆူးသက္ကို ေနရာ အႏွံ႔ လိုက္႐ွာေနမိတယ္။
သတင္းေတြ လိုက္လံ စံုစမ္းေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုထိေတာ့ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။
" ဗိုလ္မႉးကလည္း ညံ့တယ္ေနာ္။က ြ်န္ေတာ္တို႔က လူေတာ္ပဲ ထင္ထားတာ။"
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆံုရင္ ေျပာေနက်စကားေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ျငင္းဆန္ရေလ့႐ွိပါတယ္။
" ကိုယ့္ကို အားကိုးတႀကီး ခိုလွံုလာတဲ့ကို ကြၽန္တာ္ အခြင့္အေရး ယူဖို႔ မသင့္ပါဘူး။ ေမ့ကို ကြၽန္ေတာ္ ညီမေလးလိုပဲ သေဘာထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ ျပႆနာအခ်ိဳ႕ကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ မရဲေသးလို႔ ကြၽန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္ေနခဲ့တာပါ...."
ေမ့ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာအရ ကြၽန္ေတာ္ အဲ့ဒီလိုေလးပဲ ေျာျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေမ့ ဘဝအေၾကာင္းေတြကို သိၿပီး သြားခ်ိန္မွာ ေမ့ကို မုန္းတီးစရာ လူတစ္ေယာက္လို႔ မျမင္တတိေတာ့ပဲ သနားစရာ လူတစ္ေယာက္လို႔ ျမင္ေနမိတာ ၾကာပါၿပီေလ။
ကြၽန္ေတာ္ဆီမွာေတာ့ သူမဟာ သာမန္ လူတစ္ေယာက္လို ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကို ျမင္ရေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ဝမ္းသာရျပန္ပါတယ္။
တစ္ခု႐ွိတာက သူမက ဆူးသက္တို႔သားအမိအေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ္ သိပ္ေၾကာက္ေနမိတာပါပဲ။
" ဒီတစ္ခါ အေဒၚနဲ႔ေတြ႕ရင္ဆူးသက္နဲ႔လည္း ေတြ႔ႏိုင္ၿပီသိလားထက္။ ဟိုတုန္းကဆို ခန္႔နဲ႔ ေမက ဆူးသက္ကို အျမဲစၿပီး ဆူးသက္ငိုရင္ အေဒၚက ဆူနဲ႔ အခုျပန္ေတြးလိုက္ရင္ ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္း လြမ္းစရာလည္း ေကာင္းနဲ႔..."
သူမ ထိုအခ်ိန္ေတြအေၾကာင္းကို ေျပာတိုင္း မ်က္ႏွာေလးက ေအးျမစြာ ျပံဳးေနေလ့႐ွိတယ္။ဆူးသက္က ကြၽန္ေတာ့္အခန္းနဲ႔ေဘးခ်င္းကပ္အခန္းလြတ္မွာ တပ္ရင္းမႉးႀကီးရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ မိန္းကေလးအေဖာ္တစ္ေယာက္နဲ႔ အတူေနတာပါ။
အတူေနတာဆိုေပမဲ့ ညအိပ္ခ်ိန္ေတြေလာက္သာ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဆူးသက္က ကြၽန္ေတာ္အားလပ္ခ်ိန္ေတြတိုင္း ကြၽန္ေတာ္နဲ႔သာ စကားေျပာရင္း ေနေလ့႐ွိတာမ်ားပါတယ္။
တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ တပ္ေဆးခန္းက တာဝန္ခ်ိန္ၿပီးလို႔ အခန္းေ႐ွ႕ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ စိုးထိတ္ျခင္းက ႀကိဳလင့္လို႔ ေနခဲ့ပါၿပီ...
အပိုင္း...၈...ေမွ်ာ္
