ဘန္႔ေဘြးကုန္းရြာ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ဦးစႏၵိမာ ေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနသူ သံုးဦးရွိသည္။ဖိုးေထာင္၊ေအာင္ပု ႏွင့္ အာ၀ါးတို႕ျဖစ္ၾကသည္။ထိုသံုးေယာက္ထဲတြင္ ဖိုးေထာင္သည္ အသက္အၾကီးဆံုးႏွင့္ လူေကာင္လည္းအထြားဆံုးသူျဖစ္သည္။ဗလအားကိုးႏွင့္ က်န္ႏွစ္ဦးအား အျမဲအႏိုင္က်င့္သူလည္းျဖစ္၏။
ဆြမ္းခံသြားလွ်င္ ဟင္းေကာင္းမ်ားပါလာပါက ခိုးစားတတ္သူျဖစ္သည္။ေက်ာင္းအတြင္းရွိ ခို ၊ ၾကက္တို႕ကိုလည္းေထာင္၍ ကင္စားတတ္သည္။ဘုန္းၾကီးလစ္လွ်င္လစ္သလို မဖြယ္မရာအလုပ္မ်ားကို လုပ္တတ္သည္။ေအာင္ပုႏွင့္ အာ၀ါးလည္း ဖိုးေထာင္ကိုေၾကာက္ရ၍ ဘုန္းေတာ္ၾကီးအား ျပန္မတိုင္၀ံ့ေပ။
ဆရာေတာ္ၾကီး၏ေက်ာင္းတြင္ ေခြးႏွင္ေ့ၾကာင္ မ်ားကိုေမြးထားသည္။ "တိရိစၦာန္ဆိုတာ လူကေကၽြးမွ စားရတာ ၊ ဂရုစိုက္ေကၽြးၾက" ဟုမိန္႔မွာထား၏။အစာေကၽြးရန္ ဖိုးေထာင္ကိုတာ၀န္ေပးထာ၏။ဖိုးေထာင္သည္ ဆရာေတာ္ၾကီး ရွိလွ်င္ အစာကိုေကာင္းေကာင္းေကၽြးသည္။ဆရာေတာ္ၾကီး ေက်ာင္းတြင္မရွိလွ်င္မူ လွည့္ပင္မၾကည့္ေတာ့ေခ်။အဆိုးဆံုးအလုပ္မွာ ေၾကာင္မ်ားကို ေက်ာင္းေပၚမွ ေက်ာင္းေအာက္သို႕ပစ္ခ်ရင္း "ေၾကာင္က် က်တယ္ဆိုတာ ဒီလိုမ်ိဳးကြ၊ဘယ္ေတာ့မွကိုယ္လံုးနဲ႔က်တယ္ဆိုတာမရွိဘူး။ေျခေထာက္ေတြနဲ႔အတည့္က်တာ။ေတာ္ေတာ္ၾကည့္လို႕ေကာင္းတယ္" ဟုေျပာရင္း ေၾကာင္မ်ားကိုပစ္ခ်ေနျခငး္ပင္။
ပိုဆိုးသည္မွာ ေခြးမ်ားကိုလည္းထိုအတိုင္းပစ္ခ်ေနျခင္းပင္ "သူမ်ားေတြေျပာတဲ့ေခြးက် က်တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးကြ ဘုတ္ခနဲ ၊ ဂိန္ခနဲ ေအာ္ျပီးက်တာ ၾကည့္ထားၾက" ဟု ေက်ာင္းသားမ်ား ၊ ေအာင္ပုႏွင့္ အာ၀ါးတို႕ကိုေျပာကာ ပစ္ခ်ေနေလ့ရွိသည္။ေခြး၊ေၾကာင္ မ်ားသည္ ဆရာေတာ္ၾကီးမရွိလွ်င္ ဖိုးေထာင္၏ ႏွိပ္စက္မႈကို အျမဲခံေနၾကရေလသည္။
မိုးဦးကာလတြင္ ေက်ာင္းေခါင္းရင္းရွိသရက္ပင္မ်ားသည္ ၀င္းမွည့္ေနေလျပီ။ဖိုးေထာင္ကသရက္သီးၾကိဳက္သည္။ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ သရက္သီးမ်ားကိုစားလိုေသာ္လည္းဆရာေတာ္ၾကီး၏ ၾကိမ္လံုးကိုေၾကာက္ၾက၍ မခူး၀ံ့ၾက။တစ္ေန႔တြင္ ဆရာေတာ္ၾကီး အလွဴကိစၥျဖင့္ ထန္းပင္ကုန္းရြာသို႕ၾကြသြားေလသည္။ဖိုးေထာင္က ၀မ္းသာအားရျဖင့္ အမ်ားမခူးရဲေသာ သရက္သီးမ်ားကို ေမာ့ၾကည့္ကာ "မင္းတို႕ကို ဘယ္သူမွမခူးရဲတာ ငါခူးျပမယ္" ဟုေျပာကာ သရက္ပင္ေပၚသို႕တတ္သြားေလသည္။
သရက္သီးမ်ားေလးငါးေျခာက္လံုးခန္႔ခူးျပီးေသာ္ ပိုးထိုးေနေသာ သစ္ကိုင္းကိုနင္းမိကာ သရက္ကိုငး္က်ိဳးက်ျပီး ေအာက္သို႕ ဘုတ္ခနဲျပဳတ္က်ေလသည္။သရက္ပင္ေျခရင္းတြင္ပင္ ဖိုးေထာင္တစ္ေယာက္ျပန္မထႏိုင္ေတာ့ဘဲ ညည္းညဴေနေလျပီ။ေအာင္ပု ႏွင့္ အာ၀ါးတို႕လညး္ ဖိုးေထာင္၏ အိမ္သို႕ေျပးေျပာၾက၏။ဖိုးေထာင္၏ အေဖလိုက္လာကာ " ေဆးရံုျမန္ျမန္ပို႔မွရမွာ လက္ႏွစ္ဖက္လံုးက်ိဳးသြားတာ" ဟုေျပာ၏။
ျမိဳ႕ေဆးခန္းသို႕ပို႔ရန္ ၾကိဳး၊ေစာင္၊၀ါးလံုးတို႕ရွာကာ ပုခက္လုပ္ၾက၏။ဖိုးေထာင္ကိုပုခက္အတြင္းသို႕ထည့္ျပီး ျမိဳ႕သို႕သြားၾက၏။ဖိုးေထာင္လည္းနာက်င္လြန္းသျဖင့္ တစ္လမ္းလံုးေအာ္ညည္းလာေလသည္။
လမ္းတြင္ ပုခက္ၾကိဳးျပတ္က်၍ ဖိုးေထာင္ ပုခက္အတြင္းမွျပဳတ္က်ကာ ေအာက္မွေက်ာက္တံုးႏွင့္ခါးရိုက္မိျပီးခါးမွာအေတာ္ပင္နာသြား၏။ဖေအျဖစ္သူမွာ "၀ဋ္ၾကီးလိုက္တာသားရယ္ သူမ်ားေတြကိုမေကာင္းၾကံ လို႕သားဒီလိုေတြခံေနရတာ" လို႕ငိုယိုကာေျပာေနရွာေပ၏။
ေအာင္ပုႏွင့္အာ၀ါးတို႕လည္း ရင္ထဲမွာအေတြးကိုယ္စီႏွင့္ေၾကာက္ေနၾကေပျပီ....ထိုအေတြးကား...၀ဋ္လည္ျပီ....
