ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ သင္တန္း၊ အပိုင္း(၃)
အပိုင္း(၁)အားဤေနရာတြင္ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါသည္➡https://steemit.com/myanmar/@zinminhtet/ky-n-eta-wng-thng-tn-1-d8181bcb29671
အပိုင္း(၂)အား ဤေနရာတြင္ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါသည္➡https://steemit.com/myanmar/@zinminhtet/ky-n-eta-wng-thng-tn-2-69786570ded
ေနမင္းႀကီးသည္လည္း အနားမ်ဥ္းတစ္ခုေပၚသို႔ေမးတင္ထားရာမွ ငုတ္လ်ိဳးသြားေလၿပီ။ျမင္ကြင္းတစ္ခ်ိဳ႕ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီးေနာက္ မီးေရာင္ေလးမ်ားတလက္လက္ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ေပၚထြက္လာသည္။အခ်ိန္ကား ညေန၆နာရီခြဲ ခန္႔ ရိွေလၿပီ။ရထားေပၚတြင္လည္း တစ္ခ်ိဳ႕ငိုက္သူငိုက္ စကားေျပာေနက်သူေျပာႏွင့္ရိွေလ၏။အေမွာင္ထုက တေျဖးေျဖး ႀကီးစိုးလာၿပီးေနာက္ ကြၽန္ေတာ္လဲ ထိုင္ခံုမွာထိုင္ရက္ပင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေလေတာ့သည္။
ကြၽီ,ကနဲျမည္သံႏွင့္အတူဆူညံသံမ်ားေၾကာင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွလန္႔ႏိုးလာေတာ့ ဘူတာတစ္ခုသို႔ ရထားဆိုက္ေရာက္ေနမွန္းသိလိုက္သည္။ လက္မွနာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၁၁၃၀ ရိွၿပီ။ေ႐ွ႕ခံုက အန္တီႀကီးက မႏၲေလးေရာက္ၿပီဟု ေျပာမွ မႏၲေလးဘူတာမွန္းသိေတာ့သည္။ထို႔ေၾကာင့္ ဆင္းရေတာ့မည္ဟူေဟာအသိတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ကိုစုစုစည္းစည္းျဖစ္ေအာင္ ထားလိုက္သည္။သိပ္မ်ားမ်ား စားစားေတာ့ မပါေပ။သံေသတၱာ တစ္လံုးႏွင့္ ေဘးလြယ္အိတ္တစ္လံုးသာ။ အေဖက ေသတၱာတြင္ နာမည္ကို သေဘၤာ ေဆးျဖင့္ေရးေပးလိုက္သည္။သူမ်ားေတြရ႕ဲေသတၱာကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဗလ ေအာင္သက္ပိုင္၊ဗလ ေအာင္သက္ႏိုင္ ဟုေရးထားသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ နာမည္ေရးထားတာေတာ့ဟုတ္ပါၿပီ။ေ႐ွ႕က ဗလ ဆိုတာကိုစိတ္ဝင္စားသြားသည္။ေသတၱာပိုင္႐ွင္ႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အမႊာညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္။လူၾကည့္ေတာ့ ငပိန္ေလးေတြ ဒါနဲ႔မ်ား ဗလဟု ေရးထားေသးသည္ဟု ေတြးမိလိုက္သည္။ဗလရိွလို႔မ်ားေရးထားတာမ်ားလားေပါ့။(ထိုစဥ္က ဗလ ဆိုတာ ဗိုလ္ေလာင္းကို အတုိေကာက္ေရးထားတာမွန္း မသိခ့ဲ)
ရထားေပၚက ဆင္းဖို႔ တိုးေဝွ့ေနၾကသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္လည္းေနရာမွာပင္ ခနထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ေသတၱာေတြ ျပဴတင္းေပါက္ကခ်သူခ်၊ပစၥည္းေတြ ဟိုဒီေရႊ႔သံ၊ စကားသံမ်ားဆူညံေနသည္။ ဘူတာမွာလဲ လာႀကိဳၾကသူမ်ား ႏွင့္ ႐ႈပ္ေထြးလ်က္ရိွသည္။လူအတန္ငယ္ ႐ွင္းသြားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လဲဆင္းဖို႔ျပင္ရေတာ့သည္။ထို႔ေၾကာင့္ လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ အားယူ၍ ေသတၱာကိုင္းႏွစ္ဖက္မွေန၍ ဆြဲမလိုက္သည္။ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းေသတၱာဝိတ္ေၾကာင့္ကြသြားေလၿပီ။ မတတ္ႏိုင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္မွ မ,ျပီး မခ်လ်င္ေအာက္ေရာက္မည္မဟုတ္။ အားကိုးအားထားက မရိွ။တေရြ႕ေရြ႕ျဖင့္ ရထားအဆင္းေလွကားကို အေတာ္သတိထားဆင္းရသည္။ ရထားေအာက္သို႔အေရာက္ ေသတၱာႀကီး ခ်၍ အေမာေျဖတုန္းရိွေသး ဗလ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ႏွင့္လူတစ္ေယာက္က ညီေလးက ဗိုလ္ေလာင္းလာတတ္တာမလားဟုေမးရာ ကြၽန္ေတာ္လဲ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။ေမာေနသျဖင့္ ပါးစပ္ကခ်က္ခ်င္းျပန္မေျဖႏိုင္။
ဘာမေျပာ ညာမေျပာ ထိုလူမွ ေသတၱာႀကီးေစြ႔ကနဲေကာက္မသြားရာ အလစ္သုတ္ခံရၿပီအထင္ႏွင့္ အေျပးလိုက္ရေတာ့သည္။ ထိုစဥ္အခါမွ ေဘးဘီၾကည့္မိ႐ာ တျခားေသတၱာမ်ားကိုလဲ ထမ္းသြားေနက်သည္ကိုေတြ႔မွ ေသတၱာလာကူထမ္းေပးသူမ်ားဟု သိရေတာ့သည္။ေနာက္မွ ေသတၱာေလးေပ်ာက္မသြားေအာင္ ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ရေပေတာ့သည္။ထိုေသတၱာထဲတြင္ အေမထည့္ေပးလိုက္ေသာ ေငြႏွစ္ေသာင္းကို အဝတ္မ်ားေအာက္ဆံုးမွာျပားေနေအာင္ ညႇပ္ထားသည္။ခ်မ္းသာသမွ်အကုန္ ေသတၱာထဲမွာပင္။လက္ထဲမွာက အေသးသံုးေလာက္သာရိွသည္။ေနာက္ၿပီး ထိုေသတၱာထဲတြင္ ျပင္ဦးလြင္ေရာက္လို႔သင္တန္းကအျပင္ေပးထြက္လ်င္ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ထဲဝတ္ဖို႔ အကိုက ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတြ၊စပို႔႐ွပ္ေတြ ၊ ေဝါကင္း႐ွဴး၊အေဖကေတာ့ ငါ့သားက စတိုင္ေဘာင္းဘီနဲ႔လိုက္တယ္ ဆိုၿပီး စတိုင္ေဘာင္းဘီနဲ႔ ႐ွပ္အက်ႌတခ်ိဳ႕၊ အေမက အလႉေလးဘာေလးသြားရင္ ဝတ္ရေအာင္ဆိုၿပီး စတစ္ေကာ္လံနဲ႔ တိုက္ပံု၊ ပုဆိုးတို့္ကိုထည့္ေပးလိုက္ေလသည္။ တိုက္ပံုကေတာ့ သင္တန္းေခၚစာထဲမွာ တိုက္ပံုအကႌ်ပါရမည္ဆို၍ ထည့္ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။အိပ္ယာလိပ္က ယူလာစရာ မလိုဟု ေခၚစာထဲပါသျဖင့္ ယူမလာခ့ဲ။
အထမ္းသမားက ဘူတာႀကီးအေပၚထပ္ေလွကားသို႔ ဇတ္ဇတ္ ဇတ္ဇတ္နဲ႔ တက္သြားရာ လိုက္ရျပန္ေလသည္။ အေပၚထပ္သို႔ေရာက္ေတာ့ ေသတၱာေတြအားလံုး စုေပါင္း ၿပီးပံုထားသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ ကြၽန္ေတာ့ေသတၱာလဲ ထိုအပံုထဲသို႔ေရာက္ရိွသြားေလသည္။အထမ္းသမား ေသတၱာေအာက္ခ်ေတာ့ ေက်းဇူးပဲေနာ္ ဟု ေျပာလိုက္သည္။ ဟုတ္တယ္ေလ သူ႔ခမ်ာ အေဝးႀကီး ထမ္းလာၿပီးလိုက္ပို႔ရတာ ကိုယ္ကဒီေလာက္ေတာ့သိတတ္ရမယ္မဟုတ္လား။ အထမ္းသမားက တစ္ေထာင္က်တယ္ ညီေလး ဆိုမွ ဗ်ာ ဟု မ်က္လံုးျပဴး သြားေလေတာ့
သည္။ ကြၽန္ေတာ္က ဗိုလ္ေလာင္းေတြမို႔ လာကူညီတယ္ထင္ၿပီး စိတ္ႀကီးဝင္ေနတာ သူက အခေပး အထမ္းသမားမွန္း ခုမွ သိေတာ့သည္။ တစ္ခါမွ ခရီးမသြားဖူး၍ မသိ။ တယ္ပိန္းတ့ဲ ငါပါလားဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာျပဳလိုက္သည္။ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွ တစ္ေထာင္တန္ တစ္ရြက္ထုတ္ေပးလိုက္ေတာ့ ခပ္သုတ္သုတ္ ျပန္ထြက္သြားသည္။ ေနာက္ထပ္ေသတၱာတစ္လံုး သြားထပ္ထမ္းသည္ ထင္သည္။
ေန႔ခင္းကလဲ ထမင္းမစားျဖစ္ဘဲ ၾကက္ဥျပဳတ္သာစားထားရေသးသျဖင့္ ဗိုက္ကဆာေလာင္ေနၿပီ။ ေ႐ွ႕ဘက္နားတြင္အလင္းဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ေတြ႔သျဖင့္ ဆိုင္ဘက္သို႔ေျခဦးလွည့္လိုက္သည္။ဆိုင္ေရာက္လို႔ထိုင္မည္ျပင္ဟန္ရိွေသး ဗိုလ္ေလာင္းေတြတန္းစီမယ္ေဟ့ဟု စစ္ယူနီေဖာင္းနဲ႔ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္က လက္ကုိင္စပီကာေလးနဲ႔လွည့္ေအာ္ေနေသာေၾကာင့္ ဆိုင္က စားပြဲထိုးေလးအား ထိုစဥ္ကနာမည္ႀကီးသည့္ မန္းၿမိဳ႕ေတာ္ေပါက္စီ ႏွစ္လံုး မွာလိုက္၍ က်သင့္ေငြ႐ွင္းေပးလိုက္သည္။အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ေပါက္စီနံ႔ေလးက ဗိုက္ကိုပိုမိုဆာေလာင္ေစျပန္ေလသည္။ေပါက္စီကိုလမ္းသြားရင္းပင္တစ္ကိုက္ ကိုက္လိုက္တာ တန္းစီမယ္ဆိုေသာေနရာသို႔ခပ္သုတ္သုတ္ ေလ်ွာက္သြားလိုက္သည္။တိုင္းအလိုက္တန္းစီိမည္ဟုေျပာေသာေၾကာင့္ ရန္ကုန္တိုင္း၊ ပဲခူးတိုင္း၊ ဧရာဝတီတိုင္း အစရိွသျဖင့္အခ်င္းခ်င္းလူစုရန္ေအာ္ဟစ္က်ေသာေၾကာင့္ ဆူညံ သြားေလသည္။ကြၽန္ေတာ္လည္း ရန္ကုန္တိုင္းဟူေသာဘက္သို႔ သြား၍ တန္းစီေလသည္။ တန္းစီသည္ဆိုေသာ္လည္း စနစ္တက် စစ္ပံုက်က်စီျခင္းမဟုတ္ စု႐ုုန္း စု႐ုန္းလုပ္ေနက်ျခင္းသာျဖစ္သည္။အားလံုးၿငိမ္က်စမ္းဟု ယူနီေဖာင္းႏွင့္အရာရိွတစ္ေယာက္က လက္ကိုင္စပီကာျဖင့္ ေအာ္လိုက္ေတာ့မွ ဆူၫံေနသံမ်ားၿငိမ္သက္သြားေတာ့သည္။ထိုအရာရိွမွပင္ မနက္ ၆နာရီ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕သို႔ စစ္တပ္မွ ယဥ္မ်ားျဖင့္ လိုက္ပါပို႔ေဆာင္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ဤဘူတာေနရာမွလြဲ၍ အျခားေနရာမ်ားသို႔မသြားရန္လိုေၾကာင္း၊မနက္၆နာရီ ထိုးကားေပၚတက္ခ်ိန္ မပါသူမ်ားကို ဗိုလ္ေလာင္းအျဖစ္ေရြးခ်ယ္မည္မဟုတ္ဘဲ ခ်န္ထားခ့ဲမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၿပီးေနာက္
အားလံုးနားနားေနေန ေနလို႔ရၿပီျဖစ္ေၾကာင္းေျပာေလသည္။
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူတို႔၏ မိသားစု မ်ား သူငယ္ခ်င္းမ်ားရိွရာသို႔ သြား၍ စကားေဖာင္ဖြဲ႔ေျပာေနက်ေလသည္။သူတို႔မိဘမ်ားက ျပင္ဦးလြင္ေရာက္လ်င္ က်န္းမာေရး ဂ႐ုစိုက္ရန္၊သင္တန္းတြင္ လိမ္လိမ္မာမာေနရန္၊စာႀကိဳးစားရန္၊အိမ္သို႔လဲစာပံုမွန္ပို႔ရန္ အစရိွသျဖင့္မွာၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္း မ်ားလိုက္ပို႔ၾကေသာသူမ်ားကေတာ့ ဟိုေရာက္ရင္ ျပင္ဦးလြင္သူေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ ရေအာင္ပိုးသင့္ေၾကာင္း၊ ျပင္ဦးလြင္သူေခ်ာေခ်ာေလး တစ္ေယာက္ေလာက္ ပါဆယ္ပို႔ေပးလိုက္စမ္းပါကြာ ဟု မွာသူကမွာနဲ႔ စည္ကားလ်က္ရိွေနေတာ့သည္။ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဘူတာအေပၚထပ္ ေဒါင့္က်ေသာေနရာတစ္ေနရာတြင္ မႏၲေလးေဆာင္းဒဏ္ကို ဒူးႏွစ္ဖက္လက္ျဖင့္ ပိုက္၍ အံတုရင္း မနက္ျဖန္ ျပင္ဦးလြင္ ခရီး စဥ္ကို ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္႐ွားလ်က္ရိွေနေပေတာ့သည္။
ဆက္ပါအံုးမည္......
Photo credit google.
