လမ္းဆံု
တစ္ခါက လူငယ္တစ္ဦးဟာ ေတာလမ္းတစ္ခုကို ျဖတ္ေလွ်ာက္လာပါတယ္။ သူ႕ရည္မွန္း ခ်က္က ေတာအထပ္ထပ္ ေတာင္အသြယ္သြယ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ရတနာသိုက္ရွိရာကို သြားဖို႔ပါ။ ဒီလိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္လာရင္း ေတာလမ္းတစ္ေနရာအေရာက္မွာ လမ္းဆံုတစ္ခုကို ေတြ႕ သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ လူငယ္လည္း ရတနာသိုက္လမ္းညႊန္ေျမပံုကို ျပန္ၾကည့္ပါတယ္။ ေျမပံုထဲမွာ လမ္းဆံုမပါေလေတာ့ လြန္စြာ စိုက္အိုက္ရပါေတာ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္း ေထာက္မစြာပဲ လမ္းဆံုအနီးမွာ အဘိုးအိုတစ္ဦးကို ေတြ႕ျမင္သြား ပါတယ္။ အဘိုးအိုကို ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုရင္း ခရီးဆက္ဖို႔ လမ္းေၾကာင္းကို ေမးျမန္းစံုစမ္းပါတယ္။ အဘိုးအိုနဲ႔ စကားလက္ဆံုၾကရင္း လူငယ္ေလး နားလည္လာတာက အဘိုးအိုဟာလည္း သူ႕လိုပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္စုႏွစ္ေလးခုအၾကာက ရတနာသိုက္ရွိရာကို ခရီးႏွင္လာခဲ့တဲ့ လူတစ္ဦး ဆိုတာပါပဲ။
အဲဒီလမ္းဆံုေလးမွာ အသီးအရြက္ေတြလည္း ေပါမ်ားသလို သစ္ဥ၊ သစ္ဖုေတြလည္း လြန္ စြာ စံုလင္လွပါတယ္။ အခက္အလက္ေ၀ဆာတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးေတြနဲ႔ ေအးျမတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလး အနီးမွာ ရွိတာမို႔ လူတိုင္းႏွစ္သက္ႏိုင္တဲ့ေနရာဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။
အဘိုးအိုဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္(၄၀)ေက်ာ္ လူငယ္အရြယ္က သူ႔လိုပဲ ရတနာသိုက္ရွိရာကို ခရီး ႏွင္လာရင္း ဒီလမ္းဆံုေလးမွာ ခရီးတစ္ေထာက္နားခဲ့ပါတယ္။ ေျမပံုအညႊန္းမွာ လမ္းဆံုမပါေလ ေတာ့။ သူတတ္ထားတဲ့ ေဗဒင္ပညာေတြနဲ႔ တြက္ခ်က္ပါတယ္။ ဘယ္လမ္းကိုသြားရင္ ရတနာ သိုက္ကိုေရာက္မလဲ။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ကံအေကာင္းဆံုး ျဖစ္မလဲေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေန႔ရက္ေတြ အမ်ား ႀကီး ေစာင့္ခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ သစ္ဥ၊ သစ္ဖုေတြ မ်ားစြာစားၿပီး အစားအဆိပ္တက္ကာ အိပ္ေမာက်ေနမိတယ္။ ဒါနဲ႔ ေဗဒင္ကိန္းဂဏန္းအရ ကံအေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကိုလည္း ေက်ာ္ လြန္သြားခဲ့ျပန္ပါတယ္။
ကံအေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့အခ်ိန္ကို ဖမ္းဆုပ္မိျပန္ေတာ့လည္း လမ္းခြဲရွိရာ အရပ္မ်က္ႏွာေတြ ဟာ ေဗဒင္ကိန္းဂဏန္းအရ ခရီးမသြားအပ္တဲ့အရပ္ေတြ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေစာင့္ဆိုင္းရင္း ေစာင့္ဆိုင္းရင္း သူဟာ လူငယ္ကေန လူႀကီးအရြယ္ကို ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ လူႀကီးအရြယ္အထိ အရင္လိုပဲ လြဲေခ်ာ္တုန္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ရက္အနည္းအငယ္ကေတာ့ သူ႔အတြက္ ကံအေကာင္းဆံုး အခ်ိန္နဲ႔ လမ္းခြဲရွိရာ အရပ္မ်က္ႏွာကို တြက္ခ်က္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူခရီးမ ဆက္ႏိုင္ေတာ့ပါ ဘူး။ လြန္စြာ အိုမင္းၿပီး ေျခေတြ၊ လက္ေတြ ေလးလံေႏွးေကြးလာခဲ့ၿပီေလ။
လူငယ္ေလးဟာ အဘိုးအိုရဲ႕ အတိတ္ေၾကာင္းကို နားလည္လာခဲ့ၿပီး လြန္စြာ ၀မ္းနည္းေၾက ကြဲ ျဖစ္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့အဘိုးအိုရဲ႕ စကားေလးေတြကို အမွတ္ရေနပါတယ္။
" လူေလးေရ.... ငါတျဖည္းျဖည္း နားလည္လာခဲ့တာကေတာ့ ကံအေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ဆို တာ လက္ရွိအခ်ိန္ပဲ။ ကံအေကာင္းဆံုးအလုပ္ဆိုတာ လက္ရွိအခ်ိန္ကို ဥာဏ္နဲ႔ ၀ီရိယ ထပ္ေပါင္း ထည့္ဖို႔ပဲ။ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ လမ္းေရြးရင္း အခ်ိန္မကုန္ဖို႔နဲ႔ သက္သာမႈနယ္ပယ္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ လမ္းဆံု ေတြမွာ ရပ္တန္႔အခ်ိန္ျဖဳန္းမေနဖို႔လိုတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေနာင္တအရဆံုးကေတာ့ လမ္းခြဲေတြကို ေလွ်ာက္မၾကည့္ပဲ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ကံတရားကိုပဲထိုင္ၿပီး ေစာင့္ႀကိဳေနမိတဲ့ အျပစ္ပါ။ တကယ္ေတာ့ ဒီလမ္းခြဲေတြဟာ အေရွ႕စူးစူး တစ္ေနရာမွာ ျပန္ဆံုသြားတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေရွးလူႀကီးေတြဟာဒီလမ္းဆံုကို ေျမပံုထဲမွာ မေရးခဲ့တာပဲ။ ရတနာသိုက္နဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ ဥာဏ္နဲ႔ ၀ီရိယရွိသူကိုဒီလမ္းဆံုေလးက စစ္ထုတ္ေပးလိုက္တာပဲ။ ဒီအသိကိုရလာတဲ့ ဒီေန႔အခ်ိန္အခါမွာေတာ့ ငါဟာ အခုလို အိုးမင္းယိုယြင္းေနခဲ့ပါၿပီ။ ရဲရဲသာသာ ဆက္ေလွ်ာက္သြားပါ။ တစ္ေနရာေရာက္ရင္ လိုရာ ကို ျပန္ေဖာက္ထြက္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္"
လူငယ္လည္း အဘိုးအိုကို ရွိခိုးကန္ေတာ့ၿပီး ရတနာသိုက္ရွိရာသို႔ ရည္စူးကာ လမ္းခြဲတစ္ ခုကို တိတိက်က် ေရြးခ်ယ္လိုက္ၿပီး ဆက္လက္ခရီးႏွင္သြားပါေတာ့တယ္။
စာေရးသူရဲ႕ဒီပံုျပင္ေလးလိုပါပဲ တစ္ခါတစ္ခါ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းဆံုေတြ ( ေတြေ၀စရာ ေတြ) ကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလမ္းဆံုေတြဟာ ( Comfort Zone ) လို႕ေခၚတဲ့ သက္သာမႈ နယ္ပယ္ေတြလည္း ျဖစ္ေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ ေရွ႕ခရီးမဆက္ျဖစ္ရင္ေတာင္ ပံုမွန္စား ႏိုင္ေသာက္ႏိုင္၊ ေပ်ာ္ပါးႏိုင္ေနတာမို႔ တစ္ခါတစ္ခါ ခရီးဆက္ဖို႔၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ ေနတတ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ သတိ၀င္လာတဲ့ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ခရီးဆက္ဖို႔ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္းေတြ မရွိေတာ့ ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ေလွ်ာက္မိလို႔ လမ္းမွားတာထက္ ရပ္ေနတာက ပိုဆိုးပါတယ္။ လမ္းမွားတဲ့ တိုင္ေအာင္ အေတြ႕အႀကံဳသစ္မ်ားစြာ ရရွိႏိုင္လို႔ပါပဲ။ အဲဒီအေတြ႕အႀကံဳေတြဟာလည္း လမ္းမွန္ ေပၚျပန္ေရာက္ဖို႔ ဘ၀သင္ခန္းစာေကာင္းေတြ ၊ အရင္းအႏွီးေကာင္းေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
လမ္းဆိုရာမွာလည္း မိမိဘ၀အတြက္ တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္းကို ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့အရာ ေတြကိုသာ ဆိုလိုပါတယ္။ မိမိကိုယ္ကို ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးေစႏိုင္တဲ့ လမ္းမ်ိဳးကိုေတာ့ မ်က္စိမွိဳတ္ တြန္းပို႔တာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္မိပါေစနဲ႔။ ဒါ့ေၾကာင့္ စာရႈသူမိတ္ေဆြ ေတြေ၀မႈလမ္းဆံုေတြမွာ အခ်ိန္ ျဖဳန္းေနမႈကို ဒီေန႔ပဲ ရပ္တန္႔လိုက္ပါ။ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ေရွ႕ဆက္ပါ။ အေရွ႕စူးစူးတစ္ေနရာမွာ သင့္အတြက္ ေအာင္ျမင္ျခင္းဆိုတဲ့ ရတနာသိုက္တစ္ခုက တံခါးဖြင့္ ေစာင့္ႀကိဳေနပါတယ္။
“ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႔ အခ်ိန္ယူစဥ္းစားတတ္တာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုအပ္တာထက္ အခ်ိန္ပိုယူ ေနရင္လည္း လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ လက္ခံမလား။ ျငင္းပယ္မလား။ တိတိက်က်ဆံုးျဖတ္ပါ။ ”