စာအုပ္ေဟာင္းေတြေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြငွားတဲ့ဆိုင္ေတြမွာ႐ွာၾကည့္ပါလို႔ေျပာလိုက္တယ္။
တစ္လေလာက္ေနေတာ့အဲ့ညီမကေျပာလာတယ္။
အစ္မ႐ွာလို႔မေတြ႔ဘူးတဲ့ေနရာလည္းစံုေနၿပီတဲ့အမကဇာတ္မင္းသားေတြနဲ႔ထင္တယ္ဆိုေတာ့သူတို႔ကိုေမးေပးပါဆိုေတာ့ကြၽန္မလည္းကိုယ့္အတြက္အပန္းႀကီးတဲ့ဟာလည္းမဟုတ္ေတာ့ကြၽန္မနဲ႔ခင္တဲ့ဇာတ္မင္းသားေလးကိုေမးေတာ့မ႐ွိဘူးတဲ့အဲ့ဒီစာအုပ္ကအေတာ္ေလးကို႐ွားသြားၿပီတဲ့အခုဆို႐ွာလို႔ကိုမရေတာ့သာတဲ့ကဗ်ာလြတ္အကသင္တဲ့videoေတြပဲ႐ွိတယ္တဲ့ကြၽန္မေလအံ့ျသမိတယ္။
ဒီလိုအင္တာနက္ျကီးမွာျမန္မာအကစာအုပ္ေတြကို႐ွာလို႔မေတြ႔ဘူးဆိုေတာ့အင္တာနက္မွာမကစာအုပ္ေဟာင္းဆိုင္ေတြမွာေတာင္႐ွာလို႔မေတြ႔ေတာ့သာဝမ္းနည္းမိတယ္။
ဒီလိုျမန္မာအကစာအုပ္ေတြအမ်ားႀကီးေပၚထြန္းေစခ်င္တာကြၽန္မတစ္ေယာက္ထဲေတာ့မဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႔ေတာ့ကြၽန္မေတာ့ထင္တယ္။
အဲ့လိုစာအုပ္ေတြအမ်ားႀကီးေပၚေပါက္လာမွ႐ိုးရာလည္းမေပ်ာက္ေနာင္လာမည့္မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြျမန္မာအကကိုသင္ၿပီျမန္မာ့႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈအႏုပညာကိုမေပ်ာက္မပ်က္ဘဲထိန္းသိမ္းၾကမည့္လူငယ္ေတြအမ်ားႀကီးေပၚထြန္းလာမယ္လို႔ကြၽန္မထင္တယ္။
အခုဆိုရင္ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈေတြေပ်ာက္ကြယ္လာၿပီးအေနာက္တိုင္းယဥ္ေက်းမႈေတြလႊမ္းမိုးလာတာဟာလူမ်ိဳး၊ဘာသာ၊သာသနာေပ်ာက္ကြယ္ေတာ့မည့္အစပဲဆိုသာသိေစခ်င္တယ္။
ကြၽန္မကလည္းလူငယ္တစ္ေယာက္ပါပဲလူငယ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔အေနာက္တိုင္းအဝတ္အစားေတြဂီတ၊အႏုပညာေတြမၾကဳိက္ဘူးလားလို႔ေမးခ်င္ေမးမွာပဲကြၽန္မအေနနဲ႔မႀကိဳက္ဘူးလို႔ေတာ့မညာခ်င္ပါဘူ။
သင့္ရံုမ်ွေလာက္ပဲႀကိဳက္တယ္ျမတ္ႏိုးလားေမးရင္ေတာ့မျမတ္ႏိုးဘူးကြၽန္မတကယ္ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားသာျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈပါရွင္႔။
အဲ့ဒါကိုကြၽန္မသူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြကကြၽန္မကိုနင္ကေခတ္ေနာက္က်သာပဲေနာ္တဲ့ကြၽန္မေတာ့ေခတ္ေနာက္က်တယ္လို႔မထင္ပါဘူး။
ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈကိုျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားသာေခတ္ေနာက္က်တာေနာက္မက်တာနဲ႔ဆိုင္သလားရွင္။