Dat was even een paar dagen flink aan de bak. Voor een schrijver is het belangrijk dat hij zeker rond de feestdagen met iets nieuws komt, en dat is me weer gelukt. Ik schrijf iedere dag natuurlijk wel, maar op het moment dat er een deadline op komt, dan is het even alle zeilen bijzetten. Alles in het dagelijkse leven gaat dan bij mij in de slaapstand. Ik vernaggel van alles en nog wat, mijn slaapritme gaat eraan, ik ben er wel, maar eigenlijk totaal niet.
Zo ook nu weer nu ik een paar dagen weer als een kluizenaar op een verre planeet heb geacteerd.
Resultaat is wel dat zowel OPA-Grendel deel twee, als Brittania met de Kerst, en misschien zelfs al voor Sinterklaas te koop zullen zijn, en daar was het om te doen. Nu kan ik weer lekker freewheelen.
Natuurlijk wordt de opzet voor OPA-Grendel drie gedaan, en daarnaast is er ook altijd een fictie die meeloopt. Dat is een kwestie van een idee even stapsgewijs neerzetten, zodat in hoofdlijnen het boek staat. Het invullen kan in vol gas, zoals de afgelopen dagen.
Nu zit ik even in een opstart fase, ik heb wat losse verhalen zoals "Kinderen van het kruis" die ik hier schrijf, en waar ik vandaag of morgen deel 2 van ga schrijven. OPA-Grendel zal vanaf morgen zijn stukjes weer mogen neerzetten, ook dat moet allemaal weer even op gang komen, maar die schrijf ik al zo lang, da's een kwestie van losgaan ;)
Toch zag ik vandaag alweer een onderwerp die mij triggerde. Ik had al iets vernomen van een pietendemonstratie die niet doorging vanwege een blokkade opgeroepen door een Friezin. Kijk, da's natuurlijk weer zoiets, dat kan ik eigenlijk niet laten liggen, het is gewoon te grappig. Vooral die gast die bij die bus liep te mekkeren, heel verongelijkt als een klein kind die niet mee mag spelen, hilarisch.
Ik kreeg ook gelijk een beeld van Friesland, als klein dorpje ingesloten door de "Romeinen". Het Friese dorpje hield dapper stand tegen de oprukkende vernietiging van een oude traditie. De ketel met Beerenburg bezorgde de dappere Friezen extra kracht om de oprukkende vijand te weerstaan. Mooi toch? Ik vind het prachtig, als je hier de charme niet van inziet, dan heb je het niet helemaal begrepen vrees ik.
Nou zag ik in de krant dat de vrouw die dit voor elkaar zou hebben gekregen, een Friese onderneemster, de Jeanne Dárc van Friesland werd genoemd of zoiets, maar daar doe ik het niet voor. Wat is dat nou voor een waardeloze vergelijking? Wees eens wat creatiever, ik krijg bij het verhaal van weerstand tegen bezetting, gekoppeld aan een gezond Nationalistische inslag een heel ander soort kijk op het gebeuren. Ik denk dat dit ook wel een beetje mijn opvatting dat mensen vaak slecht geïnformeerd zijn onderstreept.
Waarom een Franse Heldin die zo een beetje de grondlegger was van het rode kruis? Nee, dat vind ik een gemiste kans. Kijk eens naar onze eigen geschiedenis en dan met name naar Haarlem. Ik zie onze knuffel-Friezin al staan. De rechtervuist omhoog. We zullen niet buigen, we verzetten ons tot het bittere einde tegen het oprukkende linksextremistische geweld die onze normen en waarden willen verkwanselen, en nee, donder op met je Sangria.
Nog geen idee?
Kenau!
Kenau?
Ja, Kenau. De strijdster uit de tachtigjarige oorlog die Haarlem onder haar arm nam en beschermde tegen de Spanjaarden. Het verzet van Haarlem. heerlijk verhaal, barst van de tegenstrijdigheden in verslagen, maar als schrijver natuurlijk een geweldig figuur om deze vergelijking te maken.
Lollige is er nog bij, dat als ik haar Kenau noem, dat heel veel mensen het dan met me eens zijn, zonder te begrijpen dat ik haar met Kenau eigenlijk op een voetstuk plaats. Ze kennen Kenau slechts als scheldwoord.
Nou, en dat bedoel ik nou dus steeds, en zo neem ik keer op keer de boel letterlijk in de zeik.
Friese Kenau. Bedankt voor je grootmoedige stugge en eigenwijze Friese hart. Nederland heeft er een Kenau bij.
