နီတိ' ဟူေသာ ေဝါဟာရသည္ သသၤကရိုက္ပါဠိ ဘာသာစကားျဖစ္၍ 'လမ္းညႊန္'ဟု အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုနိုင္ေပသည္။ ေလာကလူသားတို႕ု လိုက္နာအ၇၃။ စီးပြားကိုေဆာင္သည္ရွိေသာ္ သူတစ္ပါးသည္လည္း အေဆြမည္၏။ စီးပြားကို မေဆာင္မူ အေဆြသည္လည္း သူတစ္ပါးမည္၏။ အနာသည္ ကိုယ္၌ျဖစ္လ်က္ စီးပြားကိုမေဆာင္ေလ။ ေဆးကား ေတာ၌ျဖစ္လ်က္ စီးပြားကို ေဆာင္ေလသလွ်င္ကတည္း။
။ မ်က္ကြယ္၌ ေက်းဇူးကို ေခ်တတ္ေသာ၊ မ်က္ေမွာက္၌ ခ်စ္ဖြယ္ေသာ စကားကို ဆိုတတ္ေသာ ထိုသို႔သေဘာရွိေသာ အေဆြခင္ပြန္းကို အဆိပ္အိုး၌ ပ်ားတို႔ၾကဥ္ရာသကဲ႔သို႔ ၾကဥ္ရာ၏။။ ဥစၥာတည္းယုတ္မူကား အေဆြခင္ပြန္းသည္ စြန္႔တတ္၏။ သားမယားတို႔သည္ လည္းေကာင္း၊ ညီသား အစ္ကိုတို႔သည္ လည္းေကာင္း၊ စြန္႔တတ္ကုန္၏။ ဥစၥာရွိေသာသူတို႔ကိုသာလွ်င္ မွီ၀ဲကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဥစၥာသည္သာလွ်င္ ေလာက၌ ခင္ပြန္းႀကီးတည္း။။ ေလာက၌ ကၽြန္သူခစားကို ေစပါးခိုင္းခန္႔မွသာလွ်င္ ေကာင္းမေကာင္း သိရာ၏။ ေဆြမ်ိဳးတို႔ကိုလည္း ေဘးေရာက္ေသာအခါ၌ သိရာ၏။ အေဆြခင္ပြန္းကို ဥစၥာနည္းေသာအခါ သိရာ၏။ မယားကိုလည္း စည္းစိမ္ကုန္မွသာလွ်င္ သိရာ၏။။ အၾကင္သူသည္ အစီးအပြား၌ ယွဥ္ေစတတ္၏။ ထိုသူသည္ အေဆြခင္ပြန္းမည္၏။ အၾကင္သူသည္ ေကၽြးေမြးတတ္သည္ ျဖစ္၏။ ထိုသူသည္ မိဘမည္၏။ အၾကင္သူသည္ ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္၏။ ထိုသူသည္ ခင္ပြန္းမည္၏။ အၾကင္သူသည္ ႏွလံုးၿငိမ္း၏။ ထိုသို႔ ၿငိမ္ေစတတ္ေသာ သူသည္ မယားမည္၏။
။ ရန္သူႏွင့္လည္း အကၽြမ္းမ၀င္ရာ။ အေဆြခင္ပြန္းႏွင့္လည္း အကၽြမ္းမ၀င္ရာ။ အေဆြခင္ပြန္းသည္ အမ်က္ထြက္လတ္ေသာ္ ခပ္သိမ္းေသာ အျပစ္ကို ထင္ရွားျပသ၏။)။ အၾကင္သူသည္ ခင္ပြန္းႏွင့္ တစ္ႀကိမ္ အမ်က္ထြက္ဖူး၏။ ထိုသူသည္ တစ္ဖန္ေစ႔စပ္ျခင္းငွာ အလိုရွိျငားအံ႔။ ကိုယ္၀န္သည္ အႆထိုရ္ျမင္းကို ဖြားအံ႔ေသာ ျမင္းမ႔သို႔ ေသမင္းႏိုင္ငံသို႔ ေဆာင္၏။။ အၾကင္မွ်ေလာက္ မိမိ၏ အႀကံကာလသည္ မေရာက္ေသး။ ထိုေရြ႕ေလာက္ ရန္သူကိုလွ်င္ ပခံုးျဖင့္ ရြက္ေဆာင္ရာ၏။ မိမိ၏ အႀကံကာလသည္ ျပည့္စံုျခင္းသို႔ ေရာက္ေလၿပီးေသာ္ ထိုရန္သူကိုလွ်င္ ေက်ာက္၌ ရြက္ေဆာင္ေသာ အိုးကို ခြဲသကဲ႔သို႔ ဖ်က္ာ၏။။ ၿမီၾကြင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ မီးၾကြင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ေရာဂါၾကြင္းသည္ လည္းေကာင္း အဖန္တလဲလဲ ပြားတတ္ကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အၾကြင္းကို မျပဳရာ။။ အၾကင္သူ၏ မ်က္ႏွာကား ပဒုမၼာၾကာကဲ႔သို႔ ရႊင္၏။ ဆိုေသာစကားသည္လည္း စႏၵကူးကဲ႔သို႔ ခ်မ္းေအး၏။ ႏွလံုး၌ကား ေသေစတတ္ေသာ အဆိပ္ကဲ႔သို႔ ရွိ၏။ ထိုသို႔ေသာ သေဘာရွိေသာသူကို မမွီ၀ဲရာ။
။ ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ အရွင္ကို မမွီ၀ဲရာ။ ထိုထက္ ၀န္တိုေသာ အရွင္ကို မမွီ၀ဲရာ။ ထိုထက္ မခ်ီးျမွင့္တတ္ေသာ အရွင္ကို မမွီ၀ဲရာ။ ထိုထက္ ႏွိပ္စက္တတ္ေသာ အရွင္ကို မမွီ၀ဲရာသာလွ်င္တည္း။။ ဦးခ်ိဳရွိေသာ သတၱ၀ါကို အေတာင္ငါးဆယ္ အရပ္မွ ၾကဥ္ရာ၏။ ျမင္းကိုကား အေတာင္ တစ္ရာမွ ၾကဥ္ရာ၏။ အစြယ္ရွိေသာ ဆင္ကိုကား အေတာင္ တစ္ေထာင္ကသာလွ်င္ ၾကဥ္ရာ၏။ သူမေကာင္းကိုကား အရပ္ကိုစြန္႔သျဖင့္ ၾကဥ္ရာ၏။။ မေကာင္းေသာ အရပ္ကို လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းေသာ ခင္ပြန္းကို လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းေသာ အးကို လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းေသာ အေဆြခင္ပြန္းကို လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းေသာ မယားကို လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းေသာ ကၽြန္ကို လည္းေကာင္း၊ ေ၀းစြာေရွာင္ၾကဥ္ရာ၏။။ အၾကင္ခင္ပြန္းတို႔သည္ အနာႏွိပ္စက္ေသာ ကာလ၌လည္းေကာင္း၊ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးေသာ ကာလ၌လည္းေကာင္း၊ စည္းစိမ္ပ်က္စီးေသာ ကာလ၌လည္းေကာင္း၊ ရန္သူမိေသာ ကာလ၌လည္းေကာင္း၊ မင္းအိမ္တံခါး၌ လည္းေကာင္း၊ သုသာန္တစျပင္၌ လည္းေကာင္း တည္ရပ္ေပကုန္၏။ ထိုခင္ပြန္းတို႔သည္သာလွ်င္ ခင္ပြန္းေကာင္း မည္၏။။ ႏႈတ္ခြန္းခ်ိဳေသာ စကားရွိေသာသူသည္ မ်ားေသာ အေဆြခင္ပြန္းရွိ၏။ ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာသူသည္ နည္းေသာ ခင္ပြန္းရွိ၏။ ပ္သည့္ လူမႈက်င့္ဝတ္ နွင့္ လူမႈစည္းကမ္းမ်ား ဆိုင္ရာလမ္းညႊန္ထားခ်က္မ်ား ကို ေပါ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ႏွင့္သာလွ်င္ ေပါင္းဖက္ရာ၏။ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ႏွင့္ ေပါင္းဖက္ျခင္းကို ျပဳရာ၏။ သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ တရားကိုသိ၍ ျမတ္သည္ျဖစ္၏။ ယုတ္မာသည္ မျဖစ္။
။ သူယုတ္တို႔ႏွင့္ ေပါင္းသင္းျခင္းကို စြန္႔ေလာ႔။ ေပါင္းဖတ္အပ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းသို႔ ဆည္းကပ္ေလ႔။န႔စဥ္ပတ္လံုး ေကာင္းမႈကို ျပဳေလာ႔။ သခၤါရတရားတို႔၏ မၿမဲေသာအျဖစ္ကို အၿမဲေအာက္ေမ႔ေလာ႔။။ ေရသဖန္းသီးမွည့္တို႔သည္ နီစြာသာလွ်င္ကတည္း။ အတြင္း၌ကား ပိုးအတိျပည့္ကုန္သည္ျဖစ္သကဲ႔သို႔ ထို႔အတူ သူယုတ္တို႔၏ ႏွလံုးတို႔သည္ ျဖစ္ကုန္၏။။ ပိႏၷဲသီးတို႔သည္ကား အပ၌ ဆူသာထင္ကုန္၏ အတြင္း၌ကား အၿမိန္အရသာတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုကုန္သည္ ျဖစ္ကုန္သကဲ႔သို႔ ထို႔အတူ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္လည္း ျဖစ္ကုန္၏။။ ေလာက၌ စႏၵကူးပင္သည္ ေျခာက္ေသြ႕ေသာ္လည္း အနံ႔ကိုမစြန္႔။ ဆင္ေျပာင္သည္ စစ္ေျမျပင္ကို႔ေရာက္ေသာ္လည္း လူတို႔၏ မ်က္ေမွာက္၌ တင့္တင္ျခင္းကို မစြန္႔။ ႀကံသည္ ယႏၲရားစက္၏ အ၀သို႔ေရာက္ေသာ္လည္း ခ်ိဳေသာအရသာကို မစြ။ မင္းကား တစ္ယာမ္သာ အိပ္ရာ၏။ ပညာရွိကား ႏွစ္ယာမ္သာအိပ္ရာ၏။ အိမ္ရာေထာင္ေသာလူ အေပါင္းကား သံုးယာမ္သာ အိပ္ရာ၏။ ဖုန္းေတာင္းယာစကာကား ေလးယာမ္လံုးသာလွ်င္ အိပ္ရာ၏။
။ အၾကင္အရပ္၌ ဥစၥာရွိေသာသူသည္လည္းေကာင္း၊ အၾကားအျမင္မ်ားေသာ ပညာရွိသည္လည္းေကာင္း၊ မင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ျမစ္သည္လည္းေကာင္း၊ ေဆးသမားသည္လည္းေကာင္း၊ ဤငါးပါးတို႔သည္ မရွိကုန္။ ထိုအရပ္၌ တစ္ေန႔တစ္ရက္မွ် မေနရာ။။ အၾကင္အရပ္၌ ျမတ္ႏိုးျခင္းလည္းမရွိ၊ ခ်စ္ျခင္းလည္းမရွိ၊ အေဆြခင္ပြန္းလည္းမရွိ၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ် အတတ္ပညာ သင္စိမ္႔ေသာ သူလည္းမရွိ၊ ထိုအရပ္၌ တစ္ေန႔တစ္ရက္မွ် မေနရာ။။ ေလာက၌ သားမရွိေသာ အိမ္သည္ ဆိတ္ၿငိမ္၏။ မင္းမရွိေသာ တိုင္းျပည္သည္ ဆိတ္ၿငိမ္၏။ အတတ္မရွိေသာ သူ၏ခံတြင္း ဆိတ္ၿငိမ္၏။ ဆင္းရဲျခင္းကား အလံုးစံု ဆိတ္ၿငိမ္၏။။ ေကာင္းေသာ ဥစၥာကို အလိုရွိျငားအံ႔၊ ကုန္သြယ္ရာ၏။ အတတ္လို အလိုရွိမူကား အၾကားအျမင္ရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို ဆည္းကပ္ရာ၏။ မင္းအမတ္ျဖစ္ျခင္းကို အလိုရွိမူကား မင္း၏ အလိုသို႔ လိုက္ရာ၏။။ ရဟန္းသည္ မေရာင့္ရဲမူ ပ်က္၏။ ျပည့္ရွင္မင္းသည္လည္း ေရာင့္ရဲတတ္မူ ပ်က္၏။ ျပည့္တန္ဆာမသည္ ရွက္တတ္မူ ပ်က္၏။ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးသည္ မရွက္တတ္မူ ပ်က္၏။။ ငွက္တို႔၏ အားကား ေကာင္းကင္တည္း။ ငါးတို႔၏ အားကား ေရတည္း။ အားနည္းသူတို႔၏ အားကား မင္းတည္း။ သူငယ္တို႔၏ အားကား ငိုျခင္းတည္း။
။ သည္းခံျခင္း၊ ႏိုးၾကားျခင္း၊ ထၾကြလံု႔လရွိျခင္း၊ ေ၀ဖန္ေပးကမ္းျခင္း၊ သနားျခင္း၊ ေမွ်ာ္ျမင္ျခင္းစသည့္ ဤေျခာက္ပါးတို႔ကား မင္းစေသာ လူႀကီးမိဘတို႔၏ အလိုရွိအပ္ေသာ ဂုဏ္ေက်းဇူးတို႔တည္း။။ ေလာက၌ ပ်င္းေသာ အိမ္ရာေထာင္သူသည္ မေကာင္း။ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလံုး မေစာင့္ေသာ ရဟန္းသည္ မေကာင္း၊ မဆင္မျခင္ျပဳေလ႔ ရွိေသာ မင္းသည္ မေကာင္း။ အမ်က္ထြက္ေသာ ပညာရွိသည္ မေကာင္း။။ ေလာက၌ ေနမင္းကို ေက်ာျဖင့္ ကပ္ရာ၏။ မီးကို ၀မ္းျဖင့္သာလွ်င္ ကပ္ရာ၏။ အရွင္သခင္ကို နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ ကပ္ရာ၏။ တမလြန္ကိုကား မမိုက္သျဖင့္ ကပ္ရာ၏။လာက၌ မီးကိုလည္းေကာင္း၊ ေရကိုလည္းေကာင္း၊ မိန္မကိုလည္းေကာင္း၊ သူမိုက္ကိုလည္းေကာင္း၊ ေျမြကိုလည္းေကာင္း၊ မင္းမ်ိဳးကိုလည္းေကာင္း ေရွာင္ရွားသျဖင့္ သြားအပ္၏။ လတ္လေလာ အသက္ကို ခ်တတ္ကုန္၏။။ ေလာက၌ မေကာင္းေသာမယားႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္သူသည္လည္းေကာင္း၊ ၾကမ္းတမ္းလွစြာေသာ စိတ္ရွိေသာ ကၽြန္ကို ေစေသာသူသည္ လည္းေကာင္း၊ ေျမြရွိေသာအိမ္၌ ေနေသာသူသည္လည္းေကာင္း၊ ေသအံ႔သည္သာလွ်င္ အမွန္တည္း။ ယံုမွားမရွိရာ။
။ ေလာက၌ မိုက္မဲလွစြာေသာ တပည့္ကို အတတ္ပညာ သင္ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊ မိန္းမယုတ္ျဖင့္ ေပါင္းဖက္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ မသူေတာ္ႏွင့္ ေပါင္းဖက္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ပညာရွိေသာသူပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း နစ္တတ္ေခ်သာလွ်င္တည္း။။ ေလာက၌ ေပးကမ္းျခင္းသည္ ခ်စ္ေစတတ္ေသာ ေဆးတည္း။ ၀န္တိုျခင္းကား မုန္းေစတတ္ေသာေဆးတည္း။ ေပးကမ္းျခင္းကား အေျခြအရံမ်ားေသာ ေဆးတည္း။ ၀န္တိုျခင္းကား အထီးက်န္ေသာ ေဆးတည္း။ န္႔။ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းသည္လည္း ဆင္းရဲျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ္လည္း သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မစြန္႔သာလွ်င္ကတည္း။။ ျခေသ႔ၤသည္ မြတ္သိပ္ေသာ္လည္း သစ္ရြက္စသည္တို႔ကို မစား။ ျခေသၤ႔မည္သည္ကား ႀကံဳလွီေသာ္လည္း ဆင္သားကို မစား။။ ျမတ္ေသာ အမ်ိဳး၌ျဖစ္ထေသာ အမ်ိဳးအႏြယ္ကို ေစာင့္ထေသာ အမ်ိဳးေကာင္းသားသည္ မိမိသည္ ဆင္းရဲျခင္းကို ေရာက္ေသာ္လည္း ယုတ္ေသာ အမႈကို မျပဳရာ။။ ေလာက၌ စႏၵကူးသည္ ခ်မ္းေျမ႕စြာ၏။ ထိုစႏၵကူးခ်မ္းေျမ႕သည္ထက္ လသည္သာလွ်င္ ခ်မ္းေျမ႕၏။ စႏၵကူးႏွင့္ လတို႔ ခ်မ္းေျမ႕သည္ထက္ ေကာင္းစြာဆိုအပ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ စကားသည္ ခ်မ္းေျမ႕စြာ၏။
။ ေရာင္ျခည္တစ္ေထာင္ေဆာင္ေသာ ေနမင္းသည္ အေနာက္မ်က္ႏွာ၌ တက္ရာ၏။ ျမင္းမိုရ္ေတာင္မင္းသည္ ညြတ္ရာ၏။ အကယ္မလြဲ ငရဲမီးသည္ ခ်မ္းေျမ႕ရာ၏။ ေတာင္ထပ္၌လည္း ၾကာသည္ ပြင့္ရာ၏။ သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ စကားသည္ တရံတဆစ္မွ် မေဖာက္ျပန္ရာ။။ သစ္ပင္၏ အရိပ္သည္လွ်င္ ခ်မ္းသာ၏ ထိုသစ္ပင္အရိပ္၏ ခ်မ္းသာသည္ထက္ ေဆြမ်ိဳးမိဘ၏ အရိပ္သည္ ခ်မ္းသာ၏။ ထိုေဆြမ်ိဳးမိဘ အရိပ္ခ်မ္းသာသည္ထက္ ဆရာသမား၏ အရိပ္သည္ ခ်မ္းသာ၏။ ထိုဆရာသမားတို႔၏ အရိပ္ခ်မ္းသာသည္ထက္ မင္း၏ အရိပ္သည္ ခ်မ္းသာ၏။ ထိုမင္း၏ အရိပ္ခ်မ္းသာသည္ထက္ ျမတ္စြာဘုရား၏အရိပ္ဟု ဆိုအပ္ေသာ တရာသည္ မ်ားစြာေသာ အျပားအားျဖင့္ ခ်မ္းသာ၏။ ပိတုန္းတို႔သည္ ပန္းကို အလိုရွိကုန္၏။ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို အလိုရွိကုန္၏။ ယင္တို႔သည္ အပုပ္ကို အလိုရွိကုန္၏။ သူယူတ္တို႔သည္ အမ်က္ကို အလိုရွိကုန္၏။။ အမိယုတ္ေသာသူကား မေကာင္းေသာစကား ရွိသည္ျဖစ္၏။ အဘယုတ္ေသာသူကား မေကာင္းေသာ အမူအက်င့္ရွိသည္ျဖစ္၏။ မိဘႏွစ္ပါး စံုယုတ္မူကား မေကာင္းေသာစကား ရွိသည္လည္းျဖစ္၏ မေကာင္းေသာအမူအက်င့္ ရွိသည္လည္းျဖစ္၏။။ အမိျမတ္ေသာသူကား ေကာင္းေသာစကားရွိ၏။ အဘျမတ္ေသာသူကား ေကာင္းေသာအမႈအက်င့္ရွိ၏။ မိဘႏွစ္ပါး စံုျမတ္မူကား ေကာင္းေသာစကားလည္းရွိ၏။ ေကာင္းေသာအမူအက်င့္လည္းရွိ၏။
။ စစ္ေျမျပင္၌ ရဲရင့္ေသာသူကို အလိုရွိကုန္၏။ ခိုက္ရန္ျဖစ္ေသာအခါတြင္ စကား၌ လိမၼာသူကို အလိုရွိကုန္၏။ ထမင္း အေဖ်ာ္စားေသာက္ေသာ အခါ၌ ခ်စ္ေသာသူကို အလိုရွိကုန္၏။ အနက္သဒၵါခက္ခဲစြာေသာ အေရးအရာ အမႈကိစၥရွိေသာ ကာလတို႔၌ ပညာရွိေသာ သူကို အလိုရွိကုန္၏။။ ေခြးတစ္ေကာင္သည္ ေခြးတစ္ေကာင္ကိုျမင္၍ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လ်က္ ညွဥ္းဆဲအံ႔ေသာငွာ သြားကိုျပ၏။ သူယုတ္သည္ သူေတာ္ေကာင္းကို ျမင္လွ်င္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လ်က္ ညွင္းဆဲျခင္းအမႈကို ျပဳျခင္းငွာ အလိုရွိ၏။။ လ်င္စြာ အမႈကိစၥဟူသမွ်ကို မိမိလည္း မျပဳသင့္။ သူတစ္ပါးကိုလည္း မျပဳေစလင့္။ အေဆာတလ်င္ျပဳမူကား ပညာနည္းသူသည္ ေနာက္မွ ပူပန္ရတတ္သည္။။ ေလာက၌ အမ်က္ကို ေဖ်ာက္ႏိုင္မူကား တစ္ရံတစ္ဆစ္မွ် မစိုးရိမ္ရ။ သူ႔ေက်းဇူးကို ဆိုတတ္ေသာသူကို ဘုရားစေသာ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္ ခ်ီးမြမ္းကုန္၏။ ခပ္သိမ္းကုန္ေသာသူတို႔၏ ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာစကားကို သည္းခံေလာ႔။ ဤသို႔ေသာ သည္းခံျခင္းကို ျမတ္၏ဟူ၍ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္ ဆိုကုန္၏။။ ေလာက၌ မစင္အတိျပည့္ေသာ က်ဥ္းေျမာင္းေသာအရပ္၌ ေနရျခင္းသည္ ဆင္းရဲ၏။ ထိုထက္ မခ်စ္မႏွစ္သက္လိုေသာ ရန္သူထံ၌ ေနရျခင္းသည္ ဆင္းရဲ၏။ ထိုထက္လည္း သူ႔ေက်းဇူးကို မသိတတ္ေသာ သူႏွင့္ေနရျခင္းသည္ ဆင္းရဲ၏။
။ ဆံုးမသင့္ေသာအရာ၌ ဆံုးမရာ၏။ မျပတ္ဆံုးမရာ၏။ ယုတ္မာေသာ အက်င့္မွလည္း တားျမစ္ရာ၏။ ထိုစကား သင့္စြ။ ထိုဆံုးမတတ္ေသာသူကို သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္ ခ်စ္ခင္အပ္သည္ ျဖစ္၏။ သူေတာ္မဟုတ္ သူယုတ္တို႔သည္ မခ်စ္ခင္အပ္သည္ ျဖစ္၏။။ ကိုယ္႔ထက္ ျမတ္ေသာသူကို ကိုယ္႔ကို ႏွိပ္ခ်သျဖင့္ ေအာင္ရာ၏။ ရဲရင့္ေသာသူကို သင္းခြဲသျဖင့္ ေအာင္ရာ၏။ ကိုယ္႔ေအာက္နိမ္႔ေသာသူကို တစိုးတစိ ေပးျခင္းျဖင့္ ေအာင္ရာ၏။ ကိုယ္ႏွင့္တူေသာသူကို လံု႔လျပဳျခင္းႏွင့္ ေအာင္ရာ၏။။ ေလာက၌ အဆိပ္ကို အဆိပ္ဟူ၍ မဆိုကုန္။ သံဃာ၏ ဥစၥာကို အဆိပ္ဟူ၍ ဆိုအပ္၏။ အဆိပ္သည္ တစ္ႀကိမ္သာလွ်င္ သတ္တတ္၏။ သံဃာ၏ ဥစၥာသည္ကား အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ သတ္တတ္၏။။ လ်င္ျမန္ျခင္းျဖင့္ ျမင္းေကာင္း ေက်းဇူးကို သိကုန္၏။ ေလးလံေသာ၀န္ကို ရြက္ေဆာင္သျဖင့္ ႏြားေက်းဇူးကို သိကုန္၏။ ႏို႔ညွစ္ျခင္းျဖင့္ ႏို႔ထြက္ႏြားမ၏ ေက်းဇူးကို သိကုန္၏။ ႀကံစဥ္လွ်ိဳ႕၀ွက္ရာ၌ ေျပာဆိုႏိုင္ျခင္းျဖင့္ ပညာရွိေက်းဇူးကို သိကုန္၏။။ သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ ဥစၥာသည္ အနည္းငယ္ေသာ္လည္း တြင္း၀၌ေရကဲ႔သို႔ သူတစ္ပါးတို႔ မွီခိုရာ၏။ သူေတာ္ေကာင္း မဟုတ္ေသာ သူတို႔၏ ဥစၥာသည္မ်ား ေသာ္လည္း သမုဒၵရာ၌ ေရကဲ႔သို႔ ေသာက္ခ်ိဳးရာမွီရာ မရ။
။ ေရကိုျမစ္တို႔သည္ မေသာက္ကုန္။ သစ္ပင္တို႔သည္ အသီးကို မစားကုန္။ မိုးသည္ အခ်ိဳ႕ေသာအရပ္ တို႔၌ မရြာကုန္။ သူေတာ္ေကာင္း တို႔၏ ဥစၥာသည္လည္း သူတစ္ပါးတို႔ အက်ိဳးမွာသာတည္း။။ မေတာင့္တအပ္သည္ကို မေတာင့္တရာ။ မႀကံအပ္သည္ကို မႀကံရာ။ တရားသေဘာႏွင့္ ေကာင္းစြာယွဥ္သူတို႔သာ ေကာင္းစြာ ႀကံရာ၏။ အခ်ဥ္းႏွီးေသာ ကာလကို အလိုမရွိရာ။။ မႀကံဘဲႏွင့္လည္း ျဖစ္တတ္၏။ ႀကံေသာ္လည္း ပ်က္တတ္၏။ ထိုစကားသည္ သင့္စြ။ မိန္းမအား လည္းေကာင္း၊ ေယာက္်ားအား လည္းေကာင္း၊ စည္းစိမ္တို႔သည္ ႀကံတိုင္းလည္း မၿပီးကုန္။။ အၾကင္သူသည္ သူေတာ္မဟုတ္ေသာသူအား ခ်စ္အပ္သည္ျဖစ္၏။ သူေတာ္ေကာင္းကို ခ်စ္ျခင္းကိုမျပဳ။ မသူေတာ္တို႔၏ တရားကိုသာလွ်င္ ႏွစ္သက္၏။ ထိုသူ၏ အမူအက်င့္သည္ ပ်က္စီးအပ္သည္၏ အေၾကာင္းတည္း။ င္းရံုး၍ ေလာကနီတိ ဟုေခၚေဝၚသံုးနွုန္းျခင္းျဖစ္သည္။ ေရွးလူႀကီးေတြ ထားရစ္ခဲ့ေသာ စကားပံုမ်ား၊ မွတ္သားလုိက္နာဖြယ္ အဆုိအမိန္႔မ်ား၊ သင္ခန္းစာရယူဖြယ္ ဇာတ္ေၾကာင္း ပံုျပင္ေတြကေန ေကာင္းႏုိးရာရာေတြကို စုစည္းထားတဲ႕ လူမႈဆုိင္ရာ ေလာကနီတိက်မ္းသည္ ဘာသာမေရြး၊ လူမ်ိဳးမေရြး၊ အရြယ္သံုးပါး လိုက္နာဖြယ္ ေကာင္းလွပါသည္။
ေလာကနီတိသည္ ဘုရားေဟာဟု မဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ဘုရားေဟာက်မ္းဂန္မ်ားစြာမွ ေလာကီေရးရာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အဆိုအမိန္႔မ်ားကို ထုတ္ႏႈတ္၍ ထည့္သြင္းျပဳစုထားေသာ က်မ္းျဖစ္သည္။ နီတိသည္ ပါ႒ိေ၀ါဟာရျဖစ္သည္။ ျမန္မာလို လမ္းညႊန္ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ ေလာကနီတိသည္ ေလာကအေၾကာင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ႀကီးပြားတိုးတက္ေစရန္ ညႊန္ၾကားေသာ လမ္းညႊန္က်မ္းျဖစ္သည္။ စင္စစ္ ဤက်မ္းသည္ ေလာက၌ လူသားတို႔၏ အႏွစ္လည္းမည္၏။ မိဘလည္းမည္၏။ ဆရာလည္းမည္၏။ အေဆြခင္ပြန္း လည္းမည္၏။ ထိုေၾကာင့္ ဤနီတိက်မ္းကို သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ေသာ ေယာက္်ားသည္ အၾကားအျမင္မ်ားေသာ၊ ျမင့္ျမတ္ ေသာ ပညာတတ္ေယာက္်ား ျဖစ္၏။အားလံုးေက်းဇဴးပဲေနာ္။ၾကိဳက္မွာပါဆိုင္ကယ္ေလးေတြဟီဟိ။လာေလဘူလိုက္မလဲေစာင့္ေနမယ္။
AUTHOR :
Goodluck all steemit friends.Thanks for your upvote.
