Ik ben geen ochtendmens. Zonder wekker ben ik niet wakker voor 12 uur en zelfs met wekker overslaap ik me weleens. Of ik zet de wekker af en val terug in slaap. Dat kan ook... Hoe dan ook, aangezien ik niet kan opstaan zonder wekker, vroeg ik me af hoe ze dat vroeger deden, toen wekkers nog niet bestonden.

Het natuurlijk bioritme

Vroeger was er geen straatverlichting of binnenverlichting, dus het slaapritme werd bepaald door licht en donker. Als het donker werd, ging men slapen. Er was toch niets anders te doen. Bij de eerste zonnestralen werd men wakker en het lichaam raakte gewend aan dit ritme.

Het dienstmeisje

Bij de rijkeren ging het iets anders. Zij hadden een dienstmeid die het gezin wakker maakte, maar hoe werd zij dan op tijd wakker?

Zij werd gewekt door de meidenklok, een simpele klok met wekfunctie. Nadat ze opstond, maakte ze het ontbijt en maakte het gezin wakker. Als er geen meidenklok was, nam een haan die functie over.

Porders of kloppers

Vanaf de 19e eeuw werden de werktijden strikter. Door de industriële revolutie werkten steeds meer mensen in fabrieken en die moesten op tijd op hun werk zijn. Porders of kloppers zorgden ervoor dat hun klanten op tijd wakker waren. Voor 10 cent per dag of 25 cent per week klopten zij met een speciale stok op het raam tot hun klant wakker was.

De eerste wekkers

Het gewone volk kon de eerste wekkers niet betalen, maar vanaf de 20ste eeuw kwamen er goedkope wekkers op de markt. Die wekker was voordeliger dan de diensten van porders, maar de oudere generatie had meer vertrouwen in kloppers. Toch nam de vraag naar porders af tot het beroep rond de Tweede Wereldoorlog volledig uitgestorven was.

Tegenwoordig worden de meeste mensen wakker door de wekker op hun smartphone die gelukkig voor mij een sluimerfunctie heeft.

(Deze post kan je ook op mijn Yoors-account terugvinden met bronvermelding: https://y.is/dw3RR)