In mooi Drenthe, ergens tussen Eexterzandtvoort en Eext op de Krommedijk. Daar is eerst een lange afdaling voor de steile Hondsrug klim naar de Heiakkers begint. Bij de driesprong met de Vijzelweg lijkt de top bereikt, maar gaat het nog een stukje verder omhoog.
Om vervolgens in een steile afdaling richting de haakse bocht door de tunnel onder de N34 te gaan. Afdalen als de fameuze Pedro Delgado in de Tour de France. Ver over het stuur hellende, achterwerk de lucht in en met het puntje van de neus dicht boven het voorwiel. Op het zwaartste verzet pedaleren om zo maximale snelheid te maken. Want meteen na de tunnel volgt de klim naar Exloo. Zonder eerst lichter te schakelen is het dan als tegen een muur aan klappen.
En dan hopen dat er geen verkeer de tunnel uitkomt. Want de remmen op de fiets hebben een beperkt vermogen om dan op tijd tot stilstand te komen. Gelukkig is er nog wat bermwerk om desnoods naar uit te wijken. Ondertussen zit de snelheid er vol in, heerlijk. Als het voorgevoel een alarmbel doet afgaan toch maar de remmen wat ingeknepen en rechtop de snelheid nog wat teruggebracht. Shit, een vrachtwagen, mesttransport, komt uit de tunnel gereden. Krappe bocht, de aanhanger met 30 ton geladen, te horen aan de schurende banden en het vele 'tjihtjih' schakelen. Vooral de trailer is in dit geval een object om rekening mee te houden bij het passeren.
Rakelings er langs en de tunnel in aan de linkerkant dicht langs de wand. Waar vervolgens de muur van Exloo wacht. Mijn kammeraad heeft het rustiger aan gedaan en voegt zich kalm pedalerende weer naast mij. Op het lichtste verzet omhoog richting Exloo. Er zijn nog heel wat kilometers voor de boeg. Zoals later die dag 3 kilometer door het mulle zand op het Balloerveld.
Het was weer een mooie gedenkwaardige etappe en het slapen was runderwaardig.
Foto door mij gemaakt.
[Tekst aangepast dankzij Renate (