Zaterdagochtend 29 mei 2021, het is even na half zeven in de ochtend. Net als iedere dag heeft mijn biologische wekker mij al gewekt. Tijd voor de ochtenrituelen welke eindigen met koffie. Tegen kwart voor zeven hoor ik een brandweerauto sirene. Het stopt dichtbij, al draagt het geluid 's morgens verder dan overdag. En ik denk aan de spoorwegovergang als er meer sirenes volgen. Een knoop in mijn maag, want ik in mijn gedachten ga ik na wie van mijn dierfbaren daar ergens in de buurt zouden kunnen zijn. Op internet zoek ik naar nieuws, 112 meldingen. En inderdaad bij de spoorweg overgang hier in plan Zuid. Tot ver na de middag blijft de boel afgesloten. En 's middags hoor ik van mijn dochter wie haar leven daar heeft gelaten. Ze was achttien jaren jong.
We kenden haar, mijn dochter ging naar dezelfde lagere school. Tijdens de avondvierdaagse van Winschoten liep zij ook mee. Meestal goedlachs en opgewekt. Maar vaak begint de uitdaging voor de meeste mensen ook pas als we van kind naar volwassen lichaam veranderen. Ineens bewust van ons zelf en het lichaam waar we in verkeren. Uiterlijkheden schijnen plotselling belangrijker te zijn dan innerlijkheden. De hormonen die ons veranderen geven ons een biologische drang om een geschikte partner te vinden. Juist dat kan een hele reeks aan twijfels binnen halen. Een confrontatie met een voortdurend veranderend lichaam waar geen controle over bestaat. In een tijd van het bestaan waar juist dat lichaam, hoe het er voor anderen uit zou kunnen zien, een centrale rol in het leven krijgt. Voor veel jonge mensen is dat in groot contrast met wat hen dagelijks wordt opgedrongen. Er is een hele economische tak op gericht. Een smerig psychologische manipulatie om aan te verdienen.
Gezegend zijn zij die daar aan weten te onglippen en zichzelf kunnen accepteren en lief kunnen hebben zoals ze zijn. Het is een fase in het menselijke bestaan wat voor behoorlijk wat uitdagingen kan zorgen. Het lijkt soms absurd voor sommige volwassenen hoe dat voor jonge mensen is om daar doorheen te gaan. Wellicht zijn zij hun eigen worstellingen uit die jaren vergeten, of hebben ze die niet gekend. Persoonlijk kan ik mij dat nog heel goed heugen. En ook het besef drong tot mij door dat daarmee vele jaren voorbij kunnen gaan. Waarbij de grootste strijd er een is die men tegen zichzelf kan voeren. Dingen willen veranderen die niet te veranderen zijn, maar dit moeilijk kunnen accepteren. Het zelf voeden van de eigen onzekerheid, omdat men iets wil bereiken wat in wezen onbereikbaar is. Zoals het iemand anders hadden willen kunnen zijn, of een ander lichaam hebben, met een ander gezicht. In een andere tijd en op een andere plek. De een gaat soepel door het proces van volwassen worden en voor de ander is het een uitdagende tijd van vallen en opstaan. Ergens toen ik een jaar of 27 was kwam bij mij het besef dat ik die periode eindelijk achter mij gelaten had.
Hoofd leeg laten lopen
Als mijn dochter eind van de middag op bezoek komt hebben we het over de bijzonder droeve gebeurtennis van eerder die dag. En hoewel ik mijn best doe om niet in helemaal in verdriet en duisternis af te dalen kost het mij behoorlijk wat moeite. Van binnen voel ik een grote onrust en ik wil lopen, zoals iedere dag, om alles van mij af te laten glijden. Een goede vriendin van mijn dochter belt haar. Een terrasje pakken, lijkt mij een goed idee, pluk de dag. Ze kenden de jonge vrouw die dag haar leven achter zich liet. Waarschijnlijk in een vlaag van wanhoop. Dat is bijna te raar voor woorden om dat als zodanig te beschrijven. Al zullen er ook mensen zijn die besluiten dat het leven genoeg is geweest en stappen er vervolgens bewust uit. Voor mij blijft het een bijzonder moeilijk onderwerp. Liever zou ik er niet aan denken, het roept een hele reeks aan nare herinneringen op wat de onrust in mij lijkt te voeden. Met een knuffel nemen we afscheidt als dochterlief op weg gaat naar het terras.
En ik wil lopen, niet als verslaving, maar een vast patroon, zoals alles een patroon kan worden. Patronen zijn niet zomaar uit te wissen, zoals het stoppen met roken, maar er dient ook iets voor in de plaats te komen. Lijkt eigenlijk volstrekt logisch. Maar in het geval van een negatief patroon, wat het eigen levensgeluk bijvoorbeeld tegenwerkt, is dit bewust vervangen van een patroon nodig. Althans zo werkte dat voor mij en het stoppen met roken. Net als het weer opklimmen uit een dal na ee totale burn-out. Toch blijven de oude patronen op de achtergrond aanwezig, het is immers onderdeel van ons bestaan geweest. Er zijn emoties aan gekoppeld, stormen van hormonen en dat worden nou juist de sterkste patronen. Uiteindelijk lukt het mij lang geleden met roken te stoppen. Niet mee aan tafel blijven zitten na het eten, meteen afruimen en afwassen. De eerste dag was een nachtmerrie. Maar geleidelijk aan ging het beter en nu vergeet ik soms dat ik ooit een kettingroker was. Liever spreek ik ook niet van 'verslaving' maar over een patroon. Want voor mijn gevoel zijn patronen te veranderen, terwijl mensen van 'verslavingen' af proberen te komen.
Zo kwam ik ook tot lopen, niet rennen overigens. Wandelen zou ik het ook niet willen noemen, want ik heb een doel voor ogen, in de zin van gezond bewegen. Na een lange periode van ziekte, in het ziekenhuis omschreven als "Ah, u bent bekend met het Chronische Vermoeidheids Syndroom" mocht ik in wezen weer leren te lopen. Het begon met een besluit om ook het patroon waar ik toen in zat te veranderen. En ik kwam uit bij lopen, als wat ik wel nog dacht te kunnen doen. Voor menigeen zal dat raar zijn. Immers, een stukje lopen kan zo moeilijk toch niet zijn. Rond die tijd zal ik ook de TV al voor een groot deel vaarwel hebben gezegd. Inmiddels heeft mijn gezin al heel wat jaren geen TV kanalen abbo meer. Werkelijk een zegen en een zee van tijd over. Maar, bij alle patronen geldt dan dat er iets anders voor in de plaats mag komen. Gezond bewegen, meer naar buiten, er op uit gaan. In het begin hield ik het nog geen tien minuten vol en kwam ik uitgeput weer thuis. In het begin is het geen heuveltje, maar voelt het als een berg en daar kon ik ook behoorlijk tegenop zien. Voor mijn werden zaken als lopen, fietsen en swieleren (ook wel skeeleren genoemd) geen kwestie van 'sporten' maar patronen van gezond bewegen. En mijn wederhelft geeft mij daarin ook alle ruimte van de wereld. Daardoor ben ik ook beter te genieten vermoed ik.
Waarom deze kant op?
Normaal ga ik 's avonds als ik ga lopen eerst uitkienen waar de wind vandaan komt. Net als ik dat voor het fietsen of skeeleren doe. De wind was Noordelijk en nog wat fris. Op de een of andere manier besloot ik richting Pekela te gaan lopen. Een route die ook ook wel vaker neem, alleen was dat nu ergens onlogisch. Op de terugweg zou ik dan tegen de wind in gaan. Met de wind in de rug en de warmte van de zon voelde ik mij al snel beter. Al kwam de gedachte aan het nare nieuws van die dag wel steeds terug. Bij de rotonde voor Pekela aangekomen liep ik eerst richting de Watertoren. Maar als snel kreeg ik het gevoel om terug te gaan en een afslag eerder te nemen. Meestal luister ik naar die ingeving als ik geen vast omlijnde route heb bedacht. Als ik voorbij de voetbalvelden van Noordster in Oude Pekela loop vraag ik mij af of ik nog een stuk richting Nieuwe Pekela zal gaan. Bij de volgende rotonde aangekomen besluit ik toch maar om terug richting Winschoten te gaan lopen. Aan de overkant aangekomen draai ik mij toch weer om, een klein stukje verder Oude Pekela door is nog wel te doen.
Ineens zie ik een bekende blauwe auto richting de rotonde gaan en ik herken het nummerbord. Dat is iets wat ik eerst bekijk omdat de binnenkant van de auto soms wat te donker is. Het is een van de mensen waarvan ik dankbaar ben dat ik mij bewust mocht worden van hun bestaan. Mensen die mij nog een beetje begrijpen in mijn principiele koppige strijd tegen wat voor velen inmiddels windmolens zijn geworden. Het is een lange tijd geleden dat ik haar voor het laatst heb ontmoet. Overigens bijzonder is dat ik juist in deze omgeving met voor mij waardevolle medemensen in contact kom. En nou mag ik mij even zelf temperen in het willen verklaren van dit fenomeen. Samenloop van omstandigheden, hoe ik ook juist van mijn route onderweg steeds heb aangepast, of toch magisch realisme. We praten kort wat bij en ik merk dat ik ratel, iets waar ik ook aan wil werken. Het is altijd fijn om mensen die mij dierbaar zijn na lange tijd weer te zien. We gaan ieder weer onze eigen weg. En ik ben dankbaar voor mensen zoals zij die licht uitstralen en daarmee mijn duisternis wat doen laten verdwijnen. Een dag van contrasten, dat zeker.
Terug naar huis
En ik besluit om toch maar op deze afslag door te lopen naar Winschoten. Via de ruilverkaveling wegen, richting 'de berg' van Westerlee. Maar deze keer ga ik niet ook nog die kant op, dat is net even teveel van het goede. Onderweg denk ik terug aan de mooiste dag van mijn leven. En dat was de dag waarop mijn dochter werd geboren. Omdat zij via een keizersnede in deze wereld kmam moesten wij 20 minuten wachten op de terugkomst van haar Mama, mijn wederhelft. Twintig minuten zat ik op een stoel met een prachtige baby op mijn onderarmen. Ze keek mij aan met haar grote mooie amandelvormige ogen terwijl ik tegen haar praatte. Verwonderd was ik van haar glimlach, of verbeelde ik mij dat? Er ging zo een rust vanuit. En er is niets wat dit voor mij ooit heeft overtroffen. Noch geloof ik dat er iets zou kunnen zijn wat dit zou overtreffen. In contrast met die gruwelijk gebeurtennis van vandaag, dat is het ergste wat een ouder kan overkomen. En daar wil ik nu ook niet teveel meer over na denken, te levendige inbeelding, mijn maag gaat dan in een knoop. In gedachten wens ik de nabestaanden heel veel kracht en steun. Wat een dag met uitersten, een onstuimige zee van allerlei gedachten, gevoelens en emoties.
Als ik door het laatste stukje bos dicht bij huis in plan Zuid loop voel ik de rust van binnen terug keren. De weersverwachting voor zondag is gunsting om er op uit te trekken. Wie weet durf ik het wel aan op mijn 'swielers'. Het is inmiddels twaalf uur en er zijn eerst nog wat klussen te doen. Dan vroeg in de middag er op uit. Het is inmiddels al 15 graden Celcius en het zou nog 18 worden. De wind komt uit Noord-West en gaat in de loop van dag via Noorden naar Noord-Oosten. De kant van Termunterzijl op en dan via de polder terug. Langs de dijk is niet echt aangenaam, vanwege al die wild roosters daar in de weg. Maar ik zie het wel, maar met skeelerern wil ik zeker geen tegenwind op de terugweg, want voor 'ingevingen' mijn brein mij ook wil geven. 'De berg' van Westerlee roept, toch even stoempen met het snot voor de ogen. Al was het maar om de slag even weer goed te pakken te krijgen, dan ga ik via Heiligerlee wel richting Noorden. ('De slag' te pakken zien te krijgen bij Heiligerlee, joworjo.)
Kan zijn dat ik als een Aainzaalm al lopende, fietsende en 'swielerende' door onze mooie Noordelijke regio gespot wordt. Ooit boeide mij dat, zeker als opgroeiende jongere met gierende hormonen door het lijf. Maar nu ben ik een blije Aainzaalm die dankbaar is voor alle prachtige mensen in het bestaan, die ieder op hun geheel eigen (zinnige) wijze een stukje van hun levenslicht zijn gaan stralen in mijn bestaan. En vandaag mocht ik een stuk wijsheid lezen van een goede vriend nadat ik met 'Stuiterbal' was wezen lopen. (Stuiterbal is overigens een Boeren Fox Terrier die mij een aantal keren per weg laat lopen.) In de tekst die ik las ging het onder andere over hoe een bepaaldee taak het beste volbracht kan worden vanuit een opgewekte toestand. Met een opgeruimde geest kan een ieder de meest zware opgave volbrengen. En dus bijvoorbeeld fluitend de afwas doen, want die staat er nog. Opstaan met het vooruitzicht de dag te plukken of iets te vinden wat er zin aan geeft. Dat laatste was ik de laatste tijd een beetje kwijt. Maar juist een weekeinde als de huidige vol contrasten met een achtbaanrit vol gevoelens zetten de boel wel weer in een voor mij belangrijk perpectief. Tijd nu om met goede moed de taken in huis te gaan doen en er dan vrolijk en tevreden op uit te swieleren, abientotlater!
En als het allemaal even niks is, maak er dan gerust zelf iets moois van.
Alles van de afgelopen periode zit er in.
Foto door mij gemaakt
