ตลอดช่วงเวลาที่แฟนไม่อยู่ 1 สัปดาห์ ก็มีเวลาส่วนตัวเยอะ 🌱🍃 เลยใช้เวลากับการปลูกนู่นนี่นั่นจนแทบจะไม่มีที่วางแล้ว ความสุขของคนที่ไม่ต้องอยู่กับห้างสรรพสินค้า หรือใช้เวลากับสิ่งที่ล่อตาล่อใจให้เสียตังค์ก็คือปลูกต้นไม้ใบหญ้า แอนสามารถอยู่แบบน้ีได้ทั้งวัน โดยไม่ต้องมีบทสนทนากับมนุษย์ตนไหนเลยก็ได้ 🤣 ลักษณะอุปนิสัยก็จะคล้ายๆ กับพ่อเลย พ่ออยู่กับสวนกับต้นไม้ได้ทั้งวัน คอยทะนุถนอมทุกๆ ต้นที่พ่อปลูก พรวนดินให้แทบทุกวัน วัชพืชหรือหญ้าทุกต้นไม่มีโอกาสรอดเงื้อมมือพ่อไปได้ สิ่งเหล่านี้ที่เห็นอยู่ทุกวันตอนเด็กได้ปลูกฝังในก้นบึ้งจิตใจอย่างไม่รู้ตัว มันทำให้รู้สึกคลายเครียด ไม่มีอะไรมากดดัน รู้สึกตื่นเต้นกับการรอคอยเพื่อที่จะเห็นผลผลิตที่ได้ลงแรงลงมือทำไป มีความสุขที่ได้อยู่กับธรรมชาติเล็กๆ จากที่เป็นคนใจร้อน ปลูกอะไรไม่เคยรอด พอมีเวลาใส่ใจ ใส่ความรู้สึกลงไป ผลลัพธ์ที่ได้กำลังส่งผลให้คนรอบข้างเห็นด้วยกับสิ่งที่เราทำ
เนื่องด้วยแฟนได้ไปร่วมประชุมทางวิชาการด้านสิ่งแวดล้อม เค้าก็แอบเอาผลงานแอนไปพรีเซนต์ด้วย กลายเป็นว่าเราอาจมีโครงการได้ไปช่วยเด็กๆ ในโรงเรียนต่างจังหวัดปลูกผักปลูกต้นไม้ เพราะสิ่งที่แอนลงมือทำไปอาจเป็นแรงจูงใจดึงดูดให้เด็กๆ มีความสนใจและสนุกกับการให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ยิ่งทำให้แอนมีความสุขกับการสรรหาสิ่งใหม่ๆ ที่อยู่รอบๆ ตัวเรามาใช้และลงมือทำเพื่อเป็นตัวอย่างในอนาคตข้างหน้า ไม่อยากให้เด็กรุ่นใหม่รู้สึกว่าการปลูกอะไรก็ตามเป็นสิ่งที่น่าเบื่ออีกต่อไป อยากให้ถึงวันที่เราได้ไปลงมือทำโครงการนั้นเร็วๆ
🌱🍃