Bölüm 3
III. Mehmet’e dönüp “Hülya’yı tanıyor musun?” diye sordum.
“Ölmüş olan eşi herhalde. Çağrılarına karşılık vermemesini yadırgamıyor. Bir yaştan sonra demek ki Hülya adında bir kadınla tanışacağım. Ve 80’li yaşlarda Alzheimer illetine yakalanacağım. Mehmet olmak kolay değil. Bütün Mehmetlerin burada toplanmasının bir hikmeti olması gerekir. Dünyanın bütün Mehmet’leri birleşin! Ve kendinizi bu kadar önemsemekten vazgeçin.”
“Burada açlıktan ölebiliriz ama sen hâlâ işin gırgırındasın. Hadi ben gencim ve sarhoşluğum geçmedi. Kerli ferli adamsın, bari sen yapma bunu III. Mehmet.”
“Hayatımdan Dicle diye birinin geçtiğini unutmuşum. Şimdi düşünüyorum da mükemmel bir insandı. Ve birlikte geçirdiğimiz sekiz ayda çok mutluydum. Sen ondan neden ayrılmak istiyorsun?”
“Dicle’den ayrılmamam gerektiğini ima ettiğine göre gelecekte matah bir hayatım olmayacak. Buradan kurtulabilirsek tabii. Belki sen ben değilsindir. Çünkü insan kendisiyle başka bir zamanda karşılaşırsa paradoks olabilir. Gerekirse ayrılmam yani Dicle’den. Eğer burada hapsolmamızın sebebi oysa. Dicle, kurbanın olayım, bizi azlet artık, dersimizi aldık çoktan” dedim, yerimden kalkıp çocuk Mehmet’i uyandırdım ve kaç yaşında olduğunu sordum.
Gözleri fal taşı gibi açılmış bir halde bizlere bakarak “11” dedi. Anlaşılan nihayet gerçekten uyanmış ve gördüklerine elbette bir anlam verememişti.
III. Mehmet babacan bir tavırla “Endişe edecek bir durum yok. 25 yaşına geldiğinde bu evde yaşayacaksın. Bizler de senin gelecekte dönüşeceğin insanlarız” dedi.
“Böyle bir şey nasıl olabiliyor?” diye sordu I. Mehmet.
“İşte biz de onu anlamaya çalışıyoruz. Sana bir problem soracağım: 11, 25, 49, 83 serisini izleyen sayı kaçtır?” dedim.
Çocuk Mehmet bize nereden çattık bu belaya der gibi baktı, uyku sersemliğini üzerinden atamamıştı.
“Sorunun yanıtı 127. Demek ki yaş ilerledikçe zekâ o kadar da gerilemiyormuş” dedi III. Mehmet.
“Dünya üzerinde 127 yaşına kadar yaşayabilmiş biri yok. Dolayısıyla bu odaya daha ihtiyar bir Mehmet gelmeyeceğini varsayabiliriz” dedim.
“Yanılıyorsun delikanlı” dedi V. Mehmet. Şık dış iskeleti ve gözündeki afili gözlüklerle kendisinden emin bir görüntüsü vardı. Gerçi yüzünde IV. Mehmet’in yaşlılık lekeleri aynen korunmuştu ama yaşına göre gayet dinç ve neşeli görünüyordu.
“Ulu Mehmet. Bilgelerin bilgesi 127 yıllık çınar. Zahmet olmazsa başımıza ne geldiğini açıklayabilir misin?” dedim.
V. Mehmet koltukta ağzı açık bir halde uyuklayan IV. Mehmet’e bakarak “Alzheimer’ın çaresi bulundu ve yaşlanmayı yavaşlatan serumların kalitesi arttı” dedi. 127 yaşında hâlâ hayatta olduğu için gururluydu.“Geçen sene Dicle’yle yeniden bir araya geldik. Bizi buraya o gönderdi” diye ekledi V. Mehmet.
Dicle’nin ismini söylerken gözlerinin kıvançla parlaması dikkatimden kaçmadı. Kadın milletinden korkulurdu. Demek ki 102 sene sonra benimle yine bir araya gelmiş ve geçmişimi de değiştirmek istemişti. Bütün Mehmet’lere hükmetmek, tümünü ele geçirmek istiyordu.
“Kimse benden böylesi bir zorbalığa boyun eğmemi beklemesin. Dinde zorlama yoktur” dedim.
“Fıstık gibi kız. Belli ki seni de seviyor. Gel vazgeç bu ayrılık sevdasından” dedi I. Mehmet.
“Aklının ermediği işlere burnunu sokma sen.” dedim sinirlenerek. Hayat benim hayatımdı ama ilgili ilgisiz herkes hakkında fikir yürütüyordu. O yaşantıya eşlik etme imkânı olmayan I. Mehmet bile.
“Ben sevgiden anlarım” dedi I. Mehmet.
“Bulunmaz Hint kumaşı olmadığımızı herhalde sen de biliyorsundur. Dicle mükemmel olmayabilir ama sonraki ilişkilerim hiç yürümedi. Mehmet olmanın doğasından kaynaklanan güçlüklerimiz var” dedi III. Mehmet.
“İkinci bir buhrana kadar ayrılık meselesini rafa kaldırıyorum. Dağılabilirsiniz arkadaşlar” dedim.
Mehmet’ler odamdan geldikleri sırayla ayrıldılar ve dışarıda yağmur damlaları yeniden hareketlendi. Zamanın durduğu anda gökyüzünde asılı kalmış olan şimşeğin görüntüsü silindi.
Banyoya gidip yüzümü yıkadım, dönüp yatak odama girdim ve üzerimi değiştirmeden yatağa uzandım. İçimde işlerin iyi gideceğine dair bir his vardı.
Görsel Kaynağı: https://pixabay.com/photos/rain-puddle-water-mirroring-wet-2538429/