အေဖနဲ႔ အေမေနခဲ့တဲ့ ရြာကေလး
၁၃၅၅ ေဆာင္းတြင္းကာလ ေဟမာန္တ
နတ္ေတာ္လဆန္း ၁၄ရက္ တနလၤာေန႔မွာ ျဖာက်ေနတဲ့
လေရာက္ေအာက္က ေရနံမီးအိမ္ေလး မိွတ္တုတ္နဲ႔
အဲ့ဒီဇနပုတ္မွာ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေမြးခ့ဲတာေပါ့။
မဏိပူရရဲ႕ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြနဲ ထိစပ္ေနတဲ့ နယ္ၿမိဳ႕
ေလးရဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရိွတဲ့ ေက်းရြာေလး...
အဲ့ဒီရြာေလးမွာေပါ့ ႐ိုးသားလွတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံ အေၾကာင္းဖန္လို႔
ေပါင္းဆံုခဲ့တယ္။
အေဖက ခ်င္းတြင္းျမစ္ရဲ႕တေနရာ အထက္သငါဆိုတဲ့
ရြာသားအစစ္ႀကီးေပါ့။
တရြာမေျပာင္းသူေကာင္းမျဖစ္ဆိုတဲ့ထံုး အေဖက်င့္သံုးခဲ့ေလသလား။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ရြာ ေရာက္လာစဥ္ အေဖ့အသက္ ၁၆ႏွစ္တဲ့။
ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အစိတ္ထဲ အေမနဲ႔ လက္တြဲလို႔ ဘဝတိုက္ပြဲ ဆင္ႏြဲခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ေက်ာ္....
ေလာကဓံရဲ႕ မုန္တိုင္းနဲ႔တိုက္ခိုက္ဖန္မ်ားခဲ့ေတာ့ ႏုနယ္တဲ့အေမက
သူခ်စ္တဲ့ရြာကေလးနဲ႔ လင္၊သားတစ္စုကို ခ်န္ရစ္လို႔
ေလာကႀကီးထဲကေန အၿပီး ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားခဲ့ရတယ္။
ေသာကနင့္နင့္ မုန္တိုင္းဆင့္ ခဲ့ေလေရာ့လား။
မၾကာခင္ကာလတေန႔ အဲ့ဒီရြာကေလးမွာပဲ အေဖဟာ အေမ့ထံပါး လိုက္လို႔ သြား႐ွာတယ္။
စိမ္းလန္းတဲ့ေတာအုပ္လည္း မေအးျမႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
အေဖ့ရဲလယ္ျပင္ႀကီးလည္း အထီးက်န္ဆန္လို႔
ေႏြအပူနဲ႔ ရင္ထဲက အပူေတြၾကား အံတင္းလို႔ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့
ေမ့မရတဲ့ ဒီရြာေလးကိုတေခါက္ျပန္လည္လို႔ အေရာက္ျပန္မယ္လို႔ေပါ့။
လ်ွိဳ ေျမာင္ စိမ့္စမ္းနဲ႔ ေခ်ာင္းေရယဥ္ တသြင္သြင္ စီးေနတဲ့
ေ႐ွးက်တဲ့ရြာကေလး.....
တမူးဆိုတဲ့ ကေဘာ္ခ်ိဳင့္ဝွမ္းတေနရာရဲ႕ ဝိတုတ္ဆိုတဲ့ ရြာကေလးဟာ အေဖနဲ႔အေမ ေခါင္းခ်ခဲ့တဲ့ ဇာတိရြာေလးေပါ့။
