Krzysztof Koehler mówił między innymi o czterech głównych zjawiskach we współczesnej kulturze polskiej, pierwszym, który nazwał „kulturą wyrównywania krzywd”, drugim – misjonizmie polskim (nie mylić z mesjanizmem), trzecim związanym z działalnością IPN w zakresie przywracania Polakom świadomości historycznej i czwartym, związanym z usiłowaniami mającymi na celu upowszechnienie czytelnictwa. Wawrzyniec Rymkiewicz mówił o rozminięciu się elit, które cały czas mają wrażenie, że żyją w latach 90., z rozwojem pozostałej części narodu, która rozwinęła się szybciej. Jego zdaniem wyjściem ze stanu „zimnej wojny domowej” może być wielki projekt edukacyjny. Powinno to być stworzenie (na wzór francuski) sieci elitarnych szkół w ośrodkach prowincjonalnych. Kalina Zalewska mówiła o sytuacji teatru, zdominowanego przez środowiska lewicowe, którym udało się stworzyć nowy język w teatrze odpowiadający młodemu pokoleniu. Zwróciła uwagę na całkowitą nieobecność wartości chrześcijańskim w polskim teatrze współczesnym. Nowy teatr powinien być także próbą przywrócenia ciągłości tradycji polskiego romantyzmu. Barbara Schabowska mówiła o działaniu instytucji kultury, strachu przed medialną histerią, który zbyt często paraliżuje i najważniejszym grzechu polskiej polityki kulturalnej to jest kształtowaniu polskiej oferty kulturalnej niemal wyłącznie w oparciu o oczekiwania zagranicznych odbiorców. Bardzo ciekawa dyskusja niestety zbyt szybko zakończona pokazuje, że potrzeba takich spotkań nie tylko po to aby rozmawiać o strategiach, analizach itp. ale i o konkretnych sytuacjach, w konkretnych instytucjach. Ta część była zdecydowanie bardziej emocjonująca choć była także bardziej chaotyczna. To pokazuje także, że polska kultura nie jest produktem centralnie zarządzanym ale dziełem wielkiej rzeszy osób w całej Polsce, którym po prostu na niej zależy Całość do odsłuchania.
