Ci hè un gran arburu in u boscu cù vignaghjoli sposti, assai bordsali è fogli di fronda. Un figliolu solu era ghjuntu in l'arbre per ghjucà.
U picciuottu imaginatu chì hà intesu u zitellu chì dicia bè daveru, "Venu nantu à mè. Custruisce una piccula casetta nantu à quì. Pudete aduprà i me belli chì si vulete, è e mio foglie sò abbundante ". Mentre chì u zitellu hà scatinatu l'arbre, chjappà uni pochi, cullò i foglie, è hà fattu una alta casa secreta in l'arbre. Ancu s'ellu hè minatu l'arbre, ma l'arbre hè cuntentu di sacrificà un pocu per vede u zitellu serebbe divertitu tantu. Duranti i ghjorni longu, u zitellu sanu ghjucatu à a casa di l'arburu. L'arbre hè cumplettu.
Quandu u zitellu era anzianu, stalla a ghjucazione à l'arbre. L'arbre si disturbe, u so ramu hà assicuratu è a so morte hà perdutu u so brillo.
Duranti l'annu, l'adulescente hè tornatu. L'arbre avia piacè di vedà dopu. U ghjovanu hà sintinu chì senti l'arbre dicenu: "Scimitemi tornu. A vostra vechja casa di l'arburu hè sempre quì. U miss you ".