Pagsapit ng takip silim ay palagi mong hinihintay.
Hindi ko man maintindihan kung bakit ako nakikisabay.
Marahil siguro sa kwentong iyong ibinigay.
Pag asa ang hatid nito sa bawat isang nangangarap at namumuhay.
Sa bawat paglubog nito ay isang katapusan.
Maganda man o masaya ang naging kahinatnan.
Paglamon ng dilim sa haring araw na nagbibigay kislap.
Kasama ng mga pangambang sa ati'y bumabagabag.
Liwanag at dilim, dalawang salitang magkaiba.
Kahulugan din ay malayo sa isa't isa.
Pero dalawang bagay ang nagtatagpo nang dahil sa kanila.
Ang takipsilim na magtatapos ng lahat at ang pagsikat nito na magbibigay pag asa sa bawat isang naghahangad.
Pero hindi ko maintindihan kung bakit pagsapit ng takip silim ay mas nawiwili ka.
Kung sa buong araw na pagtirik ng araw ay kita naman ang saya sa iyong mga mata.
Gusto mo na bang matapos ang araw na may nakapintang ngiti sa iyong mukha?
O baka naman pawang pagpapanggap lamang ang iyon ginagawa?
"Dahil ang takip silim ay hindi palaging nagbibigay ng kalungkutan."
Iyon ang ipinaliwanag mo bigla.
"Pwedeng panibagong pag asa ang pwede mong maramdaman.
"Sa bawat paglubog ng araw ay siyang katapusan ng pangamba, at sa pagsikat naman nito ay ang panibagong pag asa."
"Patuloy kang mangangarap at patuloy kang magsisikap."
Sabi mo ng may ngiti sa iyong mukha sa harap ng papalubog na araw kanina pa.
"Kagaya ng araw na patuloy iikot para magbigay liwanag.
Pagsubok ay iyong malalampasan matakot sa dilim ay huwag dapat.
Dahil pagsapit ng takip silim, hudyat nito'y panibagong pag asang darating."
Disclaimer:
This poem was written by 
Apologies to my English-speaking friends for this poem is in Filipino. TAKIP SILIM is the Filipino word for "Dusk" or can be after "Sunset".
