w okolicach 30-40 butelek. Niektóre były absolutnie wspaniałe, czasem zdarzały się też warki nieudane z bardzo mocno wyczuwalnym alkoholem. Co prawda aromat alkoholu w porterze nie jest niczym niezwykłym i nie zawsze jest w tym stylu uznawany za wadę, mi jednak najczęściej przeszkadza w odbiorze całości, a prawdziwym kunsztem jest ukrycie go w wysokoprocentowym piwie.
Kierując się ciekawością, po trwającej kilka miesięcy przerwie w piciu Komesów, na warsztat wziąłem w miarę świeżą, nieleżakowaną butelkę z datą ważności do 10.04.2020. Oczywiście znając zmienną naturę tego piwa miałem pewne obawy, jednak bardzo pozytywnie się zaskoczyłem.
Piwo po otwarciu butelki pachnie wspaniale. Kawa, czekolada, skórka chleba czyli wszystko czego fan ciemnych, mocnych piw może zapragnąć. Po przelaniu do szkła pojawia się obfita, wysoka, średniopęcherzykowa piana, która jednak bardzo szybko znika i pozostawia brzydkie, nierówne bąble powietrza. O kolorze piwa nie będę się rozpisywać, wszystko świetnie widać na zdjęciach.
Pierwszy łyk był niepokojący, wyczułem w nim metaliczność, jednak szybki test na skórze (jony żelaza parują w kontakcie ze skórą i łatwiej je wyczuć) niczego nie dowiódł i kolejne łyki były pozbawione tego smaku. Od tego momentu każdy z nich był czystą przyjemnością, smaki pochodzące z ciemnych słodów były wspaniale zbalansowane, alkoholu nie czuć i do tego piwo nie jest przesadnie słodkie przez co pije się bardzo przyjemnie.
Komes pozostaje królem wśród Polskich porterów, jest to bardzo dobre piwo bez większych wad, do tego jest prawdopodobnie najlepsze w swoim przedziale cenowym i śmiało może konkurować z porterami z „wyższej półki”, które nie raz kosztują po 20 złotych za butelkę 0,33ml i wymagają kilkuletniego leżakowania żeby być pijalnymi.
Ocena
Smak 8/10
Aromat 9/10
Wygląd 3/5
Posmak 4/5
Ogólna ocena 8/10