54 lata temu, 7 lutego 1965 roku zmarł w Krakowie Władysław Jarocki (ur. 6 czerwca 1879 w Podhajczykach), polski malarz, wykładowca akademicki i podróżnik. Zajmował się głównie tematyką związaną z Huculszczyzną, Podhalem oraz Tatrami. Studiował na Politechnice Lwowskiej, Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a także w Paryżu. W okresie I Wojny Światowej służył w wojsku austriackim; po wojnie w latach 1920-1921 udzielał nauk rysunku w Politechnice oraz w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego we Lwowie. W 1920 roku poślubił córkę Jana Kasprowicza - polskiego poety, dramaturga i krytyka literackiego - Annę. W latach 1921-1939 sprawował funkcję profesora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie mieszkał; był także dziekanem wydziału malarstwa i rzeźby ASP Krakowie. Po II Wojnie światowej nie powrócił do działalności akademickiej, przechodząc w 1947 roku na emeryturę.
Jego obrazy brały udział w licznych wystawach krajowych i zagranicznych, między innymi w Kijowie, Rzymie i Wenecji. Był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka" oraz Société National des Beaux-Arts w Paryżu, a także redaktorem naczelnym (1924-1934) pisma „Sztuki Piękne“. Został uhonorowany licznymi odznaczeniami państwowymi polskimi i zagranicznymi, między innymi Orderem Odrodzenia Polski (1928r.).
Malował pejzaże, ludowe obrzędy świeckie i religijne oraz portrety w strojach ludowych, głównie na Huculszczyźnie i Podhalu, co stanowi jego cechę charakterystyczną. Podróżował także po Tatrach, wybrzeżu Bałtyku, oraz Kaukazie, Krymie i Włoszech, często malując w trakcie podróży.
Zaprojektował sarkofag swojego teścia Jana Kasprowicza. Z inicjatywy jego żony Anny, w willi Harenda w Zakopanem, znajduje się galeria dzieł Władysława Jarockiego, obejmująca obrazy i litografie o tematyce huculskiej i podhalańskiej. Autor dzieła literackiego pod tytułem Meble. Historia rozwoju mebla w Europie.
Poniżej, dwa obrazy Władysława Jarockiego.
Dziewczyna góralska (Helenka na tle okna).
Gromniczna.
