Słowo wstępu
Witajcie drodzy gracze zarówno koneserzy jak i ci niedzielni którzy lubią spędzać swoje wolne chwile dla chwili relaksu. I tu pada dobre pytanie czy granie wprowadza nas w stan błogiego oderwania od rzeczywistości czy też może wzbudza w nas demona destrukcji nad którym nie można zapanować? To jest bardzo dobry temat by móc przedstawić moją obiektywna opinię i przeanalizować sytuacje które miały miejsce zarówno w świecie realnym jak w internecie.
Wiek ma znaczenie...
Dzisiaj możne to zabrzmieć troszkę dziwnie ale po mimo rozwoju technologi jak i wirtualnej rozrywki tu nic się nie zmieniło, wciąż trzeba poważnie się zastanawiać nad tym "kiedy" nasza pociecha może sobie pograć przed komputerem czy konsolą. Dla większości rodziców to jest rozwiązanie na chwile oddechu bo wiadomo też chcą odpocząć od życia codziennego ale co się dzieje wtedy z dzieckiem kiedy spróbuje "czegoś nowego" ? I tutaj pojawia się scenariusz który bardzo często przekłada się na praktykę w życiu.
Poprę to przykładami jakimi są gry tj. CS:GO, Dead by Daylight i League of Legends.
Przykładowo "mały Janek" zagrał w CS:GO, gra się mu spodoba bo może strzelać do innych lecz łatwo unosi się kiedy ktoś jego "zabije". na początku można by było to nazwać łopatologicznie syndromem zwycięscy ponieważ nikt nie lubi przegrywać ale co kiedy apetyt rośnie i "Janek" postanowi dalej grać i w pewnym momencie "obrazi się" na grę i stwierdzi że jest głupia? Poszuka sobie w internecie nowego tytułu który przypadnie mu do gustu i przykładowo trafi na League of Legends. Wszyscy wiemy że to jest moba która potrafi zmusić nie jednego gracza do posiedzenia na co najmniej 30 min nad jedną rozgrywką, nie jeden rodzic z pewnością zmuszał swoje dziecko na przyjście na obiad czy też zrobienie czegoś na typowe "raz, dwa trzy" ale dzieci naginały często zasadę i próbowały za wszelką cenę ukończyć mecz. Dorzućmy do tego szlaban na komputer, telefon i efekt murowany: wystarczy 30 min by dziecko popadło w niepohamowaną złość i wtedy pierwsze co przychodzi do głowy to fakt że gry to jednak są złe....
Z biegiem czasu dziecko pojmuje różnice miedzy rozrywką a koniecznością grania ale to dalej może mieć tylko na niego negatywny wpływ, szczególnie w grach gdzie wirtualna ranga dla niektórych stanowi gł wyznacznik bycia "numerem jeden". Dead by Daylight jest tego najlepszym przykładem gdzie zdecydowaną większość stanowią gracze o toksycznym nastawieniu gdzie po mimo odpowiedniego skilla i tak będą cię nazywać camperem i wypisywać na twoim profilu steam jaki ty jesteś beznadziejnym graczem, dzieli takiemu zachowaniu z gracza tworzy się kłębek nerwów który może być niestabilny emocjonalnie i mieć negatywny wpływ na spostrzeganie jego zachowania wśród ludzi.
Oczywiście gry występowały często w życiu codziennym naszego bohatera ale czy wina leży głównie po ich stronie?
W latach 90tych można było obarczać gry za wszelkiego rodzaju zło jakie dokonywali nieletni pod wpływem nerwów i do dziś wiele się nie zmieniło poza faktem że bierny udział w naszej wirtualnej rozgrywce biorą inni gracze którzy swoim toksycznym zachowaniem oraz wyimaginowanymi zasadami bycia najlepszym graczem ponad wszystko sprawiają że nie jedna osoba wpada szał. Takie postępowanie może odcisnąć się na charakterze drugiej i to bardzo często młodej osoby która dopiero rozpoczyna swoją przygodę z grami. Więc zanim zaczniemy pochopnie dawać negatywną opinię dla gier to lepiej przeanalizować kto lub co było przyczyną agresji i szukać właściwego rozwiązania.