Jestem Wam winna pewne wyjaśnienia.
Kocie sprawy w moim domu nieco się skomplikowały.
(Dla przypomnienia, abyście nie pogubili się w rozpoznawaniu 2 Kotków przedstawionych na poniższych zdjęciach:
HYPER to Szaro-Stalowa Kotka z białymi skarpeteczkami. Posiada najpiękniejsze zielone oczyska na świecie.
KROPKA natomiast jest Czarna, podpalana w białe plamki, odziana w białe podkolanówki. Posiadaczka smutnych ocząt, oraz czarnej kropki na brodzie; poniżej brody namierzymy także zawartość cudownego mruczadełka.)
Ale po kolei.
Jak Wszyscy wiemy, w świecie Kotów wszystko przebiega nieco inaczej, odbywa się w innym wymiarze i w innym tempie.
Z jednej strony Koci Czas jest rozciągnięty, z drugiej przyspieszony i skurczony. Przyspieszony, bo kocie lata liczy się poczwórnie (czy jakoś tak :), a rozciągnięty - bo większość tego czasu - kot przesypia. Ma gdzieś.
Zatem;
jak Wam zrelacjonować wszystko TO, co wydarzyło się podczas tych dwóch lat, kiedy to o moich kotach nie pisałam?!? 🙈
Hmmm.
Długo by opowiadać.
Skracając: Kropci już z nami nie ma.
Niee, nic się nie stało!
Kropka ma się świetnie, znakomicie wręcz. Po prostu już z nami nie mieszka, wyprowadziła się, zostawiła nas.
Po wspólnie przeżytych (prawie 2 latach), Wybrała sobie inny domek.
Smutna prawda jest taka, że te moje dwie Kocie Dziewczyny zupełnie się ze sobą nie dogadały.
😥
Egzystowały u nas razem pod jednym dachem, ale totalnie nie było między nimi chemii ani przyjaźni.
(Ech, to że "nie było przyjaźni" - to jest bardzo delikatnie powiedziane; było dużo gorzej - między nimi trwał nieustający stan zimnej wojny. Mniej lub bardziej jawny.)
Jak już opisywałam to we wcześniejszym odcinku, Kropcia (jako kotek zabrany z ulicy), była wycofana i strachliwa, a Hyper sobie na niej używała. Bawiła się w polowania na Kropkę, atakowała ją znienacka i obdarowywała fangami przy każdej okazji 😔.
Kropka nosi w sobie wszelkie symptomy ofiary losu, a U Hyper wywoływało to najgorsze instynkty. Wkurzała się na nią i była nią studziennie rozczarowana i zawiedziona.
Ani w niej partnera do głupot, ani w niej odwagi, ani werwy, jakiegoś wspólnego skakania po meblach, zwalania na ziemię i tłuczenia wazonów. NIC.
Hyper miała ją za popychadło klasowe i gardziła jej strachem.
Kocham Hyper, jest moim kotem bazowym, wyjściowym i pierwotnym, ale potwornie przykro było mi obserwować jak się wyżywa na młodszej koleżance. 😥
Traciłam do niej w takich sytuacjach serce.
Kropka natomiast budziła moją litość, czułość i chęć jej obrony.
Przemawiałam Hyperce do rozsądku, starałam się wzbudzić w niej siostrzane uczucia, ale wszystko nadaremnie. Hyper pragnęła w niej partnera, bojownika i towarzysza broni. Chciała z nią iść na grandę, wojnę, lub chociaż na wspólną gonitwę.
Kropka za to - odwrotnie. Schodziła jej z drogi, pragnęła jedynie świętego spokoju i zaszycia się w niebycie.
No i taka to była ich wspólna koegzystencja.
Zimna Wojna, na granicy otwartego konfliktu.
Po prostu trafiły mi się dwa Odwrotne Koty.
Na szczęście - gdyż/ponieważ, jak już wcześniej wspomniałam, Kotki większość dnia przesypiają, to tak sobie spały te moje Królewny - jedna w jednym, druga w drugim pokoju. Do wrogości dochodziło jedynie w przerwach pomiędzy kocim snem.
Sytuacja taka trwała prawie dwa lata, aż do moich wakacji, podczas których Kocie Dziewczyny pojechały na urlop do mojej Przyjaciółki. Dziewczę to (wraz ze swym mężem), zawsze wspiera mnie na takich wyjazdach i z ogromną troską przejmuje opiekę nad moimi kotami.
Skarb, nie dziewczyna 💚.
Już po wakacjach, w umówiony dzień odbioru moich kotów, Kropka zapadła się u nich pod ziemię.
Po przyjeździe do nich, po omówieniu losów świata (czyli jakieś dwie lampki później 🍷), zaczęliśmy zbierać się do domu; zatem zaczęliśmy nawoływać kocie dziewczyny, a później już przeczesywać dom wzdłuż i wszerz - Kropci nigdzie - ani widu, ani słychu.
Trzy godziny później Po jakimś czasie odkryliśmy wreszcie jej kryjówkę, (Kropka wlazła pod tapicerkę wersalki 😲), ale w żaden sposób nie mogliśmy jej stamtąd wydobyć (w żaden sposób nie narażający na zwichnięcie sobie barku, karku i sumienia).
Ponieważ zbliżała się już północ, stwierdziłam z ciężkim oporem, że wracamy do domu sami z Hyper (która, O DZIWO! - już dawno grzecznie siedziała w swojej kociej Torbie), a po Kropcię wrócimy innym razem.
Umówiliśmy się na: "za tydzień" (mieszkamy jakąś godzinę drogi od siebie).
Niestety w kolejny piątek coś nam wypadło. W następny piątek coś wypadło naszym znajomym, i po kolejnych nieudanych próbach umówienia się - Nasi Przyjaciele wyrazili Nieśmiałą Ochotę na to, by zostawić już Kropcię u nich na zawsze.
O dziwo Kropka u nich - bez towarzystwa opresyjnej Hyper - całkowicie się Odmieniła!
Odżyła, odmłodniała, wyładniała 💄.
Odzyskała własne życie, niezależność oraz poczucie humoru 💃.
Piotr - Pan tego domu - kompletnie stracił dla niej głowę. Kropcia stała się jego ulubionym, przybocznym Mruczadełkiem.
Hhmmm. Mmmrrrr.
Decyzja o pozostawieniu im Kropki na stałe - nie była łatwa. Dojrzewała w nas powoli - i jakby.. zapadła poza nami. To Kropka sama o tym zadecydowała.
Tak bardzo Nie chciała już wracać z Hyperką do domu, że Biedactwo ukryło się w kanapie i za nic nie chciało stamtąd wyjść.
Aktualnie dostaję od Irenki filmiki z Kropką w roli głównej - no i nie poznaję dziewczyny. Dokazuje, rozrabia, zaczepia, goni się z kolegami. No odżyła tam ewidentnie.
Cóż, powtórzę się: nie dogadały się te moje dziewczyny.
.. Kolejnym wątkiem, o którym warto tutaj wspomnieć (aby sprawiedliwości stało się zadość i poniekąd w obronie Hyper), a który nie pomagał w tej całej sytuacji - była kondycja zdrowotna Hyperci.
Czas, w którym przygarnęłam do nas Kropkę - przypadał na epicentrum tfu, pandemii. Moja umówiona wcześniej wizyta u weterynarza (w celu sterylizacji obu Kotów) - przepadła, bo Kliniki wstrzymały swoje godziny przyjęć pacjentów i przyjmowały tylko najpilniejsze, krytyczne przypadki.
Kastracja dziewczyn została wstrzymana/czy tam zawieszona.
Kiedy wreszcie udało mi się odnowić te wizyty (moich obu kotek), okazało się, że u Hyper po zabiegu doszło do pewnej uporczywej komplikacji.
Na brzuszku zaczęła jej się pojawiać niegojąca się, jątrząca ranka.
Musiało ją mocno swędzieć to miejsce, bo wylizywała je nieustannie, zatwardziale i z zapałem godnym fajniejszej sprawy. Wylizywaniem sobie tej egzemy - tylko rozogniała temat i powiększała jej rozmiary (koci język to jak papier ścierny).
Z małej ranki robiły się jej całe płaty mokrej od osocza skóry. Ciężko było na to patrzeć. 😭
Początkowo próbowałam poradzić sobie z tym sama. Myślałam, że jak ograniczę jej pole lizania, to rana się samoistnie zagoi.
Tjaa.
"Nic bardziej mylnego", jak powiedziałby Radosław. Rana co prawda, przestała się powiększać, ale nie goiła się wcale. Jedynie trochę zasychała.
Kołnierz, sukienki, ubranka, wszelakie blokady lizaniowe dla Kotki - nie pozwalały jej tam co prawda sięgnąć - ale widziałam, że nadal ją to swędzi - a niemożność się podrapania - sami wiecie - może doprowadzić do nerwicy, furii i morderstwa.
Żal mi jej było okrutnie. Mijana po drodze Kropka, za każdym razem musiała oberwać od sfrustrowanej Hyperki mimowolną fangę: "za żywota".
Zaczynamy powoli rozumieć, że jej ból, cierpienia i frustracje - nie pomagały zacieśnianiu się wzajemnych relacji pomiędzy moimi Kotkami.
(Nawiasem:
możecie tu poobserwować kreacje mody i najnowsze kolekcje haute couture kociej mody, oraz coraz mroczniejsze miny Kociej Modelki.)
No nie nie, Hyper nie jest typem dziewczyny w różowej sukience.
Z nienawiścią szarpała wszelkie kokardki, zrywała z siebie sukienki, szarpała kolorowe kołnierze. Jej emocje przechodziły od nienawiści, złości poprzez niemoc, aż po bezsilną rezygnację.
A rana jak się nie goiła - tak się nie goi.
Po kilku dniach oczywiście wybrałam się do weterynarza.
Lekarz po serii badań ($400), orzekł o zaaplikowaniu steryda. Po tym zastrzyku rana zaczęła się wreszcie zasklepiać.
Zbladła, zmalała i wreszcie znikła.
Ale nie na długo!!
Po ok.trzech miesiącach - bolesne miejsce zaczęło swędzieć od nowa! 😱
I od nowa cała zabawa.
Lizanie, rozdrapywanie, kołnierze sukienki, weterynarz, zastrzyk, gojenie.
Od tamtej pory jeżdżę z nią regularnie co 3 miesiące na zastrzyk (jeden steryd ok.$100).
Nie mam pojęcia co oni tam sknocili podczas jej sterylizacji (Kropcia miała zabieg w tym samym miejscu i żadnych tego typu komplikacji nie ma), ale u Hyperki co chwilę odnawia się ta wredna rana.
(..)
No i rozpisałam się.
I nawet nie zdążyłam dojść do tematu, z którym tu do Was przyszłam.
Bo to jeszcze nie koniec.
Relacja miedzy moimi Kotkami niestety nie należała do najłatwiejszych, chociaż trzeba przyznać, że dziewczyny miały czasem nieco lepszy czas (zawieszenia broni.)
Nie od wczoraj wiemy, że nic tak nie spala jak Wspólny wróg (i wspólny kredyt).
Tu ⬇, za balkonową szybą, można poobserwować (zamaszyście machając ogonami) - wiewiórki, ptaki oraz spadające liście.
Ale Tak moi Mili, to jeszcze nie koniec.
Ciąg dalszy nastąpi.
Stay Tuned, jak mawiają cudzoziemcy.
PS:
uprzedzając pytania/komentarze:
Kołnierz u Hyper celowo zakładałam jej "odwrotnie".
Założony "prawidłowo" - totalnie krępował jej ruchy, paraliżował, ograniczał pole widzenia i dowalał jej niepotrzebnej męki.
(Eksperymentowałam wszelkie wersje, więc wiem).
Kołnierz założony w sposób "odwrotny" (czyli tak jak widzicie to na fotkach) - był dla niej nieco mniej uciążliwy, a nadal spełniał swoje zadanie. Bo wszak chodziło tylko o to, by kotce uniemożliwić lizanie ranki.
Dziękuję za uwagę.
KAJTEK
NOWY DOMOWNIK
PRZYGODY KOTKA #1
PRZYGODY KOTKA #2
PRZYGODY KOTKA #3
PRZYGODY KOTKA #4
PRZYGODY KOTKA #5
PRZYGODY KOTKA #6