Maksim stara się zdobyć zaufanie członków rodziny Santini. Teraz, kiedy po latach odnalazł w Mishy swojego brata, nie ma wątpliwości gdzie jest jego miejsce. Jego pozorny spokój burzy pewna kobieta, która intryguje swoją nijakością. Szybko jednak ma możliwość przekonać się, że Becky, która na codzień przypomina strachliwą szarą mysz, tak naprawdę potrafi pokazać pazurki i w jego obecności momentami nie umie powstrzymać swojego ciętego języka. Cóż takiego drzemie w tej kobiecie, że Maksim nie jest w stanie przestać o niej myśleć? Nadejdzie moment, gdy bolesna przeszłość przypomni im o sobie, a będzie to bardzo niekomfortowe doświadczenie. Czy te wydarzenia połączą ze sobą tą dwójkę, czy wręcz przeciwnie?
Powiedzcie mi. Jak miała bym zdecydować, który z bohaterów serii od Julity Sarneckiej miałby zostać mianowany na mojego książkowego męża? Wychodzi na to, że ja nie umiem wybrać i w życiu się na jednego z nich nie zdecyduję! Czy to Vincent, Misha czy obecny w trzecim tomie Maksim, mają w sobie magnetyzm, który sprawia że chciałoby się mieć każdego z nich po trochu. Moja wyobraźnia jeszcze bardziej została pobudzona w momencie, gdy miałam możliwość ich "powąchać". Pomysł ze świeczkami dedykowanymi każdemu z nich był genialny!
Wracając do książki! Uwielbiam styl jakim posługuje się Julita. Genialne jest to, że przez przedstawioną przez nią historię się płynie, a jednocześnie odczuwa mnóstwo emocji. Autorka potrafi sprawnie i bez potknięć przejść od momentów pożądania do wprawienia w osłupienie, z chwili strachu we wzruszenie. I to nie tylko tyczy się trzeciej części, ale całej serii. Fabuła do tego stopnia potrafi zaciekawić, że książkę odkłada się z bólem serca, a najchętniej czytałoby się ją jednym ciągiem.
Bohaterowie intrygują, a ich tajemnice sprawiają że w głowie czytelnika gromadzi się coraz więcej pytań. Kto nie lubi zagadek? Jeszcze takich, których rozwiązanie nie jest tak oczywiste jakby się chciało.
Ogromnie się cieszę, że miałam możliwość objąć tą książkę patronatem. Z wielką radością mogę polecić Wam historie spod pióra Julity Sarneckiej, bo wiem, że ta kobieta potrafi pisać! Mam nadzieję, że doczekamy się od niej jeszcze mnóstwa książek, bo właśnie takich autorów nam potrzeba.