- Wystawić na ulicę, przecież sobie poradzi.
- Poprosić sąsiadkę o opiekę przez kilka dni.
- Oddać do schroniska... i nie odebrać.
- Nie jechać na urlop/wczasy.
Mam nadzieję, że większość wybierze opcję 2, jak ja.
A że nadzieja matką głupich to mam temat na kolejny post.
Sytuacja wielu kotów, czy to po śmierci opiekuna czy w czasie wakacji, jest dramatyczna.
Nagminnie są wyrzucane z domów bo:
- dziecko ma alergię; tjaaa... nawet malutkie, które jeszcze nie zdążyło nabawić się jakiejkolwiek alergii;
- się przeprowadzamy i tam będą nowe meble;
- będziemy malować mieszkanie i nie chcemy, żeby nam sikał, sierścił, drapał;
- to był kot syna/córki, a oni już się wyprowadzili;
- babcia zmarła i musimy sprzedać mieszkanie;
Czasem kot ma szczęście i znajduje nowy domek i nowych, odpowiedzialnych opiekunów.
Częściej inni ludzie szukają domu dla tych osieroconych, którym grozi schronisko.
Zastanawialiście się kiedyś jak się czuje kot nagle oddany do schroniska?
Taki domowy, który miał swojego opiekuna, miseczkę, dom? Był kochany, drapany za uchem, miziany, ktoś z nim rozmawiał, nie wyganiał z łóżka. Bezpieczny.
Kot w schronisku umiera. Siedzi w kącie klatki, nie chce jeść, nie chce pić, niczego nie chce... nie wie, dlaczego się tu znalazł, dlaczego nie mógł zostać w domu, "co takiego zrobiłem, przecież byłem grzeczny" :(
Widziałam, jak koty domowe, kilkuletnie, powoli gasły. I nic się nie dało zrobić.
Niektóre oczywiście pogodziły się z losem i dawały sobie radę z innymi kotami, jadły i piły.
A skazać 22- letniego kota, z którym wychowywała się mama, córeczka, na schronisko?
Akurat znam tę sytuację: kot Maciek, biały, wielki i gruby, od zawsze siedział na parapecie latem lub grzał cztery litery w domku zimą. Któregoś dnia ta mama lata i szuka kota, bo wyskoczył z okna i nie ma go, a ona się śpieszy i gdybym ja go zobaczyła to dać znać. Kot czasami wyskoczył, pochodził koło bloku.
Następnego dnia pytam, czy kot wrócił? Tak, jest w schronisku, ktoś zgłosił i zabrali go.
To świetnie, teraz trzeba pojechać po niego.
Nie nie nie, nie będę go odbierać, niech tam zostanie. Całe mieszkanie zasikane, tylko z mopem latałam, do kuwety nie trafiał to jeszcze sprzątałam, ileż można.
- A czemu nie był leczony z tym sikaniem skoro to od lat trwało?- zapytałam naiwnie i głupio.
A kto by miał na to czas i się przejmował - odpowiedziała beztrosko. Matka 7 -letniej dziewczynki, która urodziła się przy tym kocie. A co z córką? - zapomni, przyzwyczai się.
Kot został w schronisku. Pewnie już nie żyje bo to było ze dwa lata temu.
Straciłam całą sympatię do sąsiadki... Mam nadzieję, że kiedyś córka ją wywali z domu, bo tak to trzeba nazwać, bo jest stara, sika i trzeba po niej sprzątać i ileż można...
Gdybym się dowiedziała, że Maja jest w schronisku to pieszo bym po nią poszła.
Nie wyobrażam sobie inaczej.
Tutaj jest kot, któremu się pod ogonem przewraca z dobrobytu, nigdy, przenigdy nie będzie wyrzucony, oddany, głodny.
Zdjęcie do chrzanu, ale chciałam pokazać fotel ikejowski, który dostałam za darmo. Jest niski i wzięłam go by 14- letniej Mai było łatwiej wskoczyć.
Bo jestem odpowiedzialna za to, co oswoiłam.
Zdarzyć się może, że pogotowie zabierze nas z ulicy wskutek wypadku lub choroby. Co wtedy z naszym zwierzątkiem? Przecież nikt nawet nie musi wiedzieć, że takowe mamy i że zostało samo w domu. Kto się nim zajmie w czasie naszej choroby czy (odpukać) śmierci. W grypie Koty powstała taka inicjatywa, żeby mieć w portfelu informację, że w domu został kot/pies. Nosimy przecież jakieś dokumenty, karty, informacje o cukrzycy czy zgodę na pobranie narządów w razie czego...
I wymyśliliśmy.
Wypełnić, złożyć na pół, zalaminować, nosić przy sobie.
Ja taką kartę mam, noszę przy sobie w portfelu.
Szukałam osoby, którą mogłabym wpisać jako tę, która zaopiekuje się Mają w razie gdybym się nie obudziła rano. Bo i tak się może zdarzyć.
Spoko, jak kopniesz w kalendarz to ja Maję wezmę - powiedziała Mariola, moja koleżanka, która bardzo lubi Maję a Maja ją.
Od razu mi ulżyło.
Co sądzicie o takim rozwiązaniu?
Zgoda na grafikę. Można ją kopiować, wypełniać, laminować, mieć.
Robiona była dla lecznicy, w której stronę prowadzę.