W roku 1373 opat Horton przystąpił do budowy wewnętrznego dziedzińca, tzw. krużganka. Nadzór nad trwającymi ponad 25 lat pracami powierzony został Tomaszowi z Canterbury (nie mylić z Tomaszem Becketem, biskupem Canterbury). Krużganek zaprojektowany został w rzadkim stylu wachlarzowym; wychodzące promieniście z bocznych służek żebra sklepienia, rozchodzą się na zewnątrz, tworząc przy suficie korytarzu okrągłe wachlarze. Styl ten stosowany był w okresie późnego gotyku (ang. Perpendicular English Gothic – koniec XIV i początek XVI wieku) i szczególnie popularny był w Anglii np. w King's College Chapel w Cambridge, Bath Abbey czy w kaplicy Haneryka VII w londyńskim Westminster Abbey.
Katedra w Gloucester i jej krużganek mają nie tylko walory estetyczne ale także szczególne znaczenie historyczne, gdyż to właśnie tutaj, po okiem wspomnianego Tomasza z Canterbury, narodził się styl wachlarzowy. Niestety jest on charakterystyczny tylko dla angielskiej architektury, chociaż przypuszcza się, że za sprawą Katarzyny Aragońskiej (pierwszej żony Henryka VIII), pewne jego wpływy można zaobserwować w Katedrze Barbastro w północnej Hiszpanii. A może to i dobrze, że style zbytnio się nie mieszają i nie tworzą trudnego do ogarnięcia okiem artystycznego bałaganu?
Katedra w Gloucester wpisała się także w historię współczesnej popkultury. W krużganku kręconych było kilka ujęć do filmu o Harrym Potterze, i co zabawne, w murach katedry można teraz spotkać więcej dzieci i młodzieży, niż jak to było wcześniej, zdziwaczałych ekscentryków ;)
Poniżej kilka zdjęć krużganku Katedry w Gloucester, którą odwiedziłem we wrześniu 2018r.
