Pożegnania to jedna z tych rzeczy, których nie lubię - oznacza zazwyczaj koniec na czymś na czym ci zależy. Niektóre pożegnania są krótkie, inne na całe życie, a prawie każde jest często bolesne. W pewien sposób dzięki internetowi pożegnania o wiele łatwiej jest znieść, mimo to na naszą "duszę" jakoś oddziałują.
Człowiek stara się na różne sposoby przejść do porządku dziennego chociaż zawsze jest z tym problem. Wewnętrzny ból "rozrywa" mu serce, w pewien sposób dołuje go.
Ostatni raz miałem taki przy SteemFest 3. Poznałem bardzo wiele wspaniałych osób i chociaż nie wszystko się udało to jednak żal mi było kończyć imprezę. Z drugiej strony psychicznie nie wyrabiałem już (spanie po 4h dziennie, czasem 6 męczyło mnie).
Ale przecież nie tylko tego musi dotyczyć rozłąka - nowa szkoła, nowa praca to nowi przyjaciele, a starzy często idą w odstawkę. Mam tylko jednego przyjaciela, z którym mam kontakt od podstawówki czyli prawie 20 lat ... A z pozostałymi nie ma praktycznie kontaktu - byli, poszli. Na wakacjach też się poznawało różne osoby i dzisiaj nie ma kontaktu ...
Jest jednak granica ostateczna - śmierć, której nikt nie bierze praktycznie pod uwagę. Wydaje nam się, że jesteśmy nieśmiertelni, ale pewnego dnia i prawdopodobnie w nas zgaśnie wszystko. O ile przyjaciół sobie znajdziemy to ostatnie pożegnanie często jest nieuleczalne i zawsze zostawia pustkę. Oczywiście z czasem człowiek zapomina o swoim dziadku czy ojcu, ale już wie, że nigdy się nie spotkają. Straszna wizja ...
Tekst powstał na podstawie trzeciego tematu tematów tygodnia - "List pożegnalny".