Zgłoszenia na lekcje polsko-ukraińskie wciąż spływają. W momencie publikacji niniejszego wpisu jest ich 225. Oczywiście mógłbym wstrzymać zapisy, ale jak to mówią - od przybytku głowa nie boli. Przynajmniej będę wiedział jaka jest realna skala zainteresowania, któremu musimy podołać. Jak już ruszyła machina promocyjna, to niech się kręci i wyhamuje sama.
Co jednak ciekawe, wszyscy dotychczasowi uczestnicy o lekcjach nie dowiedzieli się wcale z Internetu, ale... z kartek z kodem QR zawieszonych w oknach KBK. Nie sądziłem, że ta forma reklamy może być tak skuteczna. Do Polaków raczej nigdy nie docierała. A tu proszę...
Wczoraj po raz pierwszy przeprowadziłem zajęcia w formacie grupowym. Zamiast 1 + 1 było 1 + 4. No i cóż, wciąż preferowaną opcją jest jeden na jeden. Mam wrażenie, że koncentracja jest wtedy największa. Z drugiej jednak strony, może okazać się, że mając niewystarczającą liczbę Polaków (i metrów kwadratowych) trzeba będzie pójść na jakiś kompromis. Zresztą dotychczasowe lekcje potwierdziły w 100% moje intuicyjne założenie, że paradoksalnie Ukraińcy mieszkający w Polsce wcale nie mają okazji do rozmawiania po polsku. W tej sytuacji rozmowy w jakimkolwiek formacie wypełniają tę lukę. Myślę, że dobrze byłoby nie poprzestawać na konwersacyjnych lekcjach i po prostu zapraszać Ukraińców na wydarzenia w KBK.
Tymczasem głównym wyzwaniem jest ogarnięcie lekcji w przyszłym tygodniu. Wczoraj stworzyłem osobny formularz dla Polaków uwzględniający tylko wtorek i środę. Najpóźniej jutro chcę wysłać informację do wszystkich chętnych, że obecnie nie jesteśmy w stanie zorganizować zajęć dla wszystkich, ale pracujemy nad tym. 
Dziś w każdym razie - odpoczynek. Zamknąłem KBK. Muszę wszystko dobrze przemyśleć i zreorganizować.