Wczoraj w KBK (
Pierwotnie miała być to zwykła rozmowa, ewentualnie rozmowa na jakiś temat. W niedzielę wpadł mi jednak do głowy pomysł, by wykorzystać karty do Dixita. Lekcja wyglądała więc tak: polski wolontariusz opisywał co jest na karcie, panie robiły to samo po ukraińsku/rosyjsku. Plusem tej metody jest to, że można bardzo łatwo ją wdrożyć. Nie trzeba nic wymyślać ani szukać tematów rozmów. Wystarczy opisywać to, co się widzi.
Obrazki to bardzo dobry punkt wyjścia. Nie tylko tworzą kontekst, ale również ograniczają pole do nieporozumień. W przypadku osób, które nie miały dotąd styczności z polskim sprawiają się znakomicie. Choć oczywiście wiele zależy od obrazka...
I tu dochodzimy do wniosków "racjonalizatorskich". A tych mam kilka.
- Karty do Dixita są często zbyt abstrakcyjne, niewiele się na nich dzieje i obejmują ograniczony zakres słów. Lepsze byłyby jakieś wybrane obrazy. Na przykład Pietera Bruegela (starszego). Na jego płótnach dzieje się sporo.
- Obrazy dobrze byłoby dobierać tematycznie i systematyzować (w miarę możliwości) słownictwo.
- Wszystkie słowa i zdania powinny być powtórzone (tego nie było na testowej lekcji). W ogóle powtarzanie powinno być podstawą tej metody (w tym tworzenie nowych zdań z poznanych wyrazów).
Ogólnie próbę oceniam pozytywnie, choć metoda wciąż wymaga sporo poprawek. Jej największym plusem jest fakt, że takie konwersacyjne lekcje może prowadzić każdy, w zasadzie bez wcześniejszego szkolenia. Wystarczą dobre chęci i powolne, wyraźne mówienie. Z pewnością warto to kontynuować.
PS. Jeśli ktoś ma jakieś propozycje obrazów, które nadają się do opisywania, to można je zgłaszać w komentarzach.