Antoni Kamieński, Portret Olgi Boznańskiej, 1917
Kamieński był realistą tworzącym w czasach symbolizmu. Skutecznie przeciwstawił się dominującym wówczas w sztuce tendencjom i nie pozostał jedynie epigonem sztuki czasów Courbeta, ale pozostawił twórczość indywidualną, którą można było od biedy próbować dopasować do rodzącego się ekspresjonizmu, choć tak naprawdę nie miała z nim nic wspólnego. Kiedy rysował ten portret musiał zdawać sobie doskonale sprawę, że startuje w nie swojej konkurencji. Olga Boznańska, choć z gruntu artystka akademicka, nadała swojej sztuce cechy twórczości francuskich symbolistów i późnych akademików, którzy dążyli wówczas w tym samym kierunku. Zafascynowana poezją starała się w swoich portretach przekazywać nastroje, jakie wyrażała poezja Maeterlincka, Verhaerena i innych symbolistów. We francuskim malarstwie końca wieku najpełniej wyrażała je sztuka intymistów. Portrety Boznańskiej były uważane za wizerunki przede wszystkim psychologiczne, oddające w niezrównany sposób cechy psychiki portretowanych. Kamieński rysując Boznańską, nie mógł tego zignorować, i rzeczywiście, stworzył wizerunek realistyczny ale sięgający niejako pod powierzchnię przedstawianej rzeczywistości.