Do Sandomierza można przyjeżdżać z nadzieją, że zawsze znajdzie się coś nowego, choćby było się tu setki razy. Tym razem powodem przyjazdu była wystawa w Muzeum Diecezjalnym. Dom Długosza jest jednym z najważniejszych polskich muzeów, chociaż jego kolekcja nie jest ogromna. Nowe muzeum w odnowionym średniowiecznym budynku urządził przed wojną Karol Estreicher. Stworzył miejsce, które nie miało epatować nowoczesnością i naukowym podejściem, ale przypominać trochę dawne gabinety osobliwości, w których dzieła sztuki najwyższej rangi sąsiadowały z pamiątkami budzącymi czasem uśmiech.
Ktoś mógłby pomyśleć, że takie staroświeckie muzeum musi być miejscem, gdzie nic się nie dzieje i czas się zatrzymał. Nic bardziej mylnego. Za każdym razem, gdy tu przyjeżdżam widzę zmiany. Kolejne dzieła poddane konserwacji. Zmienioną aranżację. Tym razem zobaczyłem, że stare gabloty. które już same w sobie są zabytkiem, zostały wyposażone w dodatkową podświetlaną szufladę, w której znalazły się niezwykle eksponaty, między innymi elementarz z XVI wieku.
Wśród pamiątek, które są już tylko świadectwem przebrzmiałych namiętności kolekcjonerskich są takie, które chwytają za serce, jak chorągiew oddziału powstańców styczniowych, w którym walczył brat Albert. Jakim cudem przetrwała? Kto ją przechował?
Nie wspomniałem o tym czego wszyscy oczekują w muzeach, wybitnych dziełach sztuki, a takie także tu można znaleźć ale to temat na dużo dłuższy tekst.
A ponieważ powodem przyjazdu była wystawa poświęcona podróżom do Włoch, o której w kolejnym poście, warto wspomnieć, że pod ścianami muzeum i w otaczającym ogrodzie rośnie… dzika rukola. I to już od 300 lat! Takie też są efekty polskich podróży do Włoch.