Józef Faworski, Jan Piędzicki, 1790
Faworski był największym i ostatnim mistrzem portretu staropolskiego wywodzącego się między innymi z malarstwa ikonowego. Doprowadził jego stylistykę do szczytu. On zamyka okres kiedy polska sztuka była rzeczywiście „między Wschodem a Zachodem”. Po nim malarstwo polskie stało się częścią sztuki zachodniej a przyszłe próby powrotu do tradycji sarmackiej będą już jedynie sentymentalnymi historyzmami, opartymi o zasady zachodniego malarstwa akademickiego.