Leon Wyczółkowski, Skamieniały druid, 1894, MNW
Wyczółkowski przywołał w swoim obrazie postać celtyckiego druida, spopularyzowanego w Europie
przez fikcyjny zbiór średniowiecznych legend „Pieśni Osjana” Jamesa Macphersona. Obraz odwołuje się także dla ważnej dla artystów Młodej Polski legendy o śpiących – skamieniałych rycerzach i jest jednym z arcydzieł sztuki Młodej Polski. Jak pisze Jerzy Malinowski „gigantyczna skała przypominająca starca z harfą o pozrywanych strunach symbolizowała narodową niemoc”. Wyczółkowski powracał później do legendy o śpiących rycerzach w swoich widokach Giewontu. Obraz nie jest dostępny na stałej ekspozycji w MNW dlatego warto wybrać się aby go zobaczyć do Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, gdzie jest eksponowany na wystawie „Księga Stanu Rycerskiego”.